fríggjadagur 26. oktober 2012síða 17

17 Fríggjadagur 26. oktober 2012 · Nr. 125 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 tíðargrein Tórbjørn Jacobsen Fyrrverandi løgtings- og landsstýrismaður fyri Tjóðveldi Ímeðan vit bíða eftir ultimativa ráninum V anliga verður sagt, at einasti einaræðisharrin, sum eftir er í Europu, er hvítarussiski for­setin Alexander Grigoryevich Luka­ shenko. Helst er hetta hug­tak rætt, táið vit umrøða suverenar statir. Kortini finst ein annar demokrat­ iskt valdur eina­ræðis­harri í einum donskum hjálandi í Norður­høvum, sum hevur fingið hesa somu tign, tí at størsti flokkurin í landinum, Sambands­flokkurin, fullkomuliga hevur avmonterað seg sjálvan sum politi­skt fyribrigdi og valdsfaktor, bara fyri at sjaldsami formaður teirra kann sita á trónuni, meðan samfelagið verður brætt niður í herð­indum av óvanligari høgra­ ekstrem­ismu – fyri ikki at siga radi­ kal­ari neokonservatismu. K end er søgan um galløra róm­ verska keisaran Caligula, sum hevði ætlanir um at seta sítt egna ross í starv sum konsulur – hægsta embætið í gamla rómverjaríkinum eftir ríkisovastan sjálvan. Onkur heldur enntá, at hann bleiv settur í hetta tignarliga starv. Støðan er hin øvuta í Føroyum anno 2012, har konsulin í Kvíggjartúni á Argjum hevur ein óvitandi og hend­inga blá­oygdan gangara spolandi leys­ an í túninum úti á Tinga­nes­hell­uni, nú hælur hansara er slitin úr svørð­ inum og øllum skipaðum jørðildi. Við víð­opnaðari bringu tekur hann ímóti einum høgra­høggi fyri og øðrum eftir, so hóski­liga sligin, at vitið ongantíð fær runnið á skalla­ beinini, meðan knæskelin heldur stand. E inaræðisharrar valdast tó, ein teirra, Lucius Quinctius Cin­ cinna­tus, stríddist við hyppiveltu sína fyri nærum fimm og tjúgu hundrað árum síðani, við mið­ jarðarhavsins strendur, tá lands­ menn hansara heittu á hann um at taka leiðsluna í landinum, sum diktatorur, nú Ríkið var kom­ið sær illa fyri í víggi. 16 dagar seinri legði hann starvið nið­ur, hann hevði greitt ætlaða setning­in, málið, vunn­ið stríðið á mótstøðumonn­un­ um, bjargað landi sínum, og frælsa lívið sum traðar­maður kundi halda fram. Ø ðrvísi er í Føroyum. Eina­ ræðis­harrin, Jørgen Niclasen, er farin í víggj við sítt egna fólk, og syste­matiskt knúsar hann megin­ stólp­arnar undir føroyska samfelag­ num sundur í stumpar og stykkir. Ein røð av ránum eru framd hetta árið hann hevur havt alt valdið yvir donsku koloni´ini Føroyar. Fráboðanin um tað ultimativa ránið fór um varrar hansara í beinleiðis samrøðu við Finn Koba í Svf hin 01. oktober 2012: F innur Koba: ”Tilfeingisgjald tosa tit um, er tað semja í sam­ gonguni um tilfeingisgjald?” Jørgen Niclasen: ”Vit eru samd um í fíggjar­ karmunum, gjald á fiskivinnuna og alivinnuna, og vit hava sett eitt tal 120 milliónir krónur. Vit arbeiða bæði við alivinnuni og fiskivinnuni, at vit skulu fáa skipað tað so, vit eru ikki komin á mál við tí, men vit eru samd um, at vit skulu hava tað, vit eru samd um talið, so tað er ógvuliga umráðandi, tað eru tvey ting sum eru í tí, samstundis sum vit vilja hava gjald av ekstra- ordinerum vinningi, av hesum báð­um vinnunum, mega vit eisini tryggja teimum varandi karmar, hetta her við at loyvini forsvinna í 2018, saman við alivinnuni, vit mega tryggja karmar til vinnuna, og so taka vit eitt gjald av ekstra­ ordinerum vinningi, tað er málið, - arbeiðið er ikki liðugt.” S tórar hendingar varpa langar skuggar frammanfyri sær, verð­ ur sagt. Tað sum hesin før­oyski varianturin av Peter Brix­tofte í veru­leikanum sigur, er, at sam­ gongan er samd um at privatisera øll veiðirættindi hjá føroyska fólk­ inum í allar ævir. Orðini eru greið, og tulkingin fær ikki verið onnur enn hon, at málið hjá Kaj Leo, Jen­ isi og Kára eru tey somu sum hjá Jørgen, at 2018-fyribrigdið verður lúkað úr lógini um vinnuligan fiski­skap, og at verandi loyvi verða gjørd varandi – um aldur og ævir allar. Júst øvuta gongdin av tí, sum hendir í Íslandi í løtuni, har fólkið av ringum royndum miðvíst fer eftir at taka hendan privata ognar­rættin á landgrunninum frá bourgeois´inum aftur. Hesin, sum fleiri halda var meginorsøkin til búskapar­skrædlið hjá grannunum fyri vestan. I deologiska ørvitisgongdin hjá Fólkaflokkinum, sum tók seg upp í 70 og 80-árunum, verður í hes­um døgum knæsett sum veru­ leiki í dagsins Føroyum. Alt, sum Óli Breck­mann profeteraði í Dag­ blaðnum fyri tríati árum síð­ani, verður nú sett í verk av ser­vanda apostli hansara. Svarti bú­skapar­ skúlin í Chicago er fyri­myndin, og tað sum Jørgen fæst við í hes­um døgum er at geva før­oyska væl­ ferðar­samfelagnum sama heili­vág, sum IMF og Heims­bankin brúka til sjokkterapi í tilafturs­komn­ um londum, sum eru komin á ør­ mundar­hús. Endaleysi tørvurin á fremmandum kredittum gevur hesum íhaldnu trællum heimildina at raka og skrúva sum teir vilja í sam­felagsbygnaðinum í hesum londum. Búskaparstøðan í Føroyum heim­ilar á ongan hátt, at farið verð­ ur fram á hendan hátt. F erðin er nógv, tað ræður um at handla áðrenn nakar raknar við. Áðrenn nakar varnast, og langt fyri at nakar kennir veru­ liga konsekvensin av tí, sum parla­ mentar­isku atkvøðuneytini á Løg­tingi, við bindi fyri eygunum, kon­vertera til lógir og kunngerðir. Tað tykiskt sum at fólk, fjølmiðlar og and­støða als ikki eru mentalt gearað til at fara upp ímóti hesum idolog­iska og ekstremt høgravenda tramans­skapi. Alt verður tikið á bóli, nú Føroyar flyta seg frá einum rímiliga siviliseraðum vælferðar­ sam­felag til eitt meira ella minni anarkistiskt bøli, har tað bara ræður um at tryggja nomenklaturuna hjá einum ávísum flokki og onki ann­að. Óbótakatalogið, eftir eitt ár á polit­ iska Parnassinum, er ikki tespil­igt á at líta: • Flatskattur – pensión. Øll vistu at lønarskatturin var ov høgur, men bara at veita teimum væl­ bjargaðu og múgvandi ein ófíggj­ aðan lætta, tað er sosialfascisma við lít, og tá so fyribils fíggingin er eitt desiderað rán av fæi hjá komandi ættarliðum (pen­sión­ irnar), so hongur hesin rík­ manna­lættin als ikki saman í longd­ini. • Landsbankin (og Samhaldsfasti Eftirlønargrunnurin). Bankarnir, supermarknaðir við pengum, eru nú av álvara slopnir uppí gullkálvadansin hjá Jørgen. Hava tikið kvørkratak um kálvin hjá Óla, og úrslitið er, at allur hesin peningurin hjá fólkinum, milliardir, nú fer at fossa úr Lands­bankanum niður í privatu trans­aktiónirnar hjá hesum kapitalistisku heksadansarum. Skemtandi kundi man spurt, um Landsbankin ikki bara kundi verið útlisiteraður til JFK-kon­ cernina, har nýggi super­stjórin (LA) hevur at kalla allan sín áhuga og øll síni akker liggj­andi kortini? Og hóskandi kundi verið spurt, um hetta hevði borið til nakrar aðrar staðir í heimi, at oddvitin í eini so sentralari funktión, sum Gjaldstovan skuldi verið, kundi sitið sum ein eiturkoppur, spjaddur kring um í privata megin vinnu­seg­ment­ inum umframt í sínum almenna starvi. • Búskapargrunnin tømdu teir í Kvíggjartúni at kalla alt fyri eitt, og nú fara teir eftir Húsa­ láns­grunninum, Realinum og Bún­aðargrunninum. • Tórbjørn Jacobsen Jóannes Eidesgaard Hans Pauli Strøm Hergeir Nielsen Jógvan Sundstein Edmund Joensen Framhald á næstu síðu