mikudagur 7. november 2012síða 26

Mikudagur 7. november 2012 · Nr. 130 26 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Miðvikan Alfred Haraldsen úr Elduvík var bara 15 ára gamal, tá hann við Arizonu kundi fingið eina váta grøv eins og pápin 2. partur Í 1932 var eg blivin 15 ára gamal, og sum aðrir dreingir í hesum aldri­ num var bara eitt at gera, og tað var at fara til skips. Eg slapp við Arizonu, sum Jo­ han­nes Johannesen, Leirvíks Jóan­n­es kallaðir, átti. Skipari var Fríð­rik Bláhamar, og vit vóru tígg­ ju elduvíkingar við. Umframt meg og Fríðrik vóru vit Peter Ernst Hans Sofus Sámalson, Pet­er Karl Hansen, Jacob Olvhøj, Frede­rik Davidsen, Oliver Joensen, Corne­ lius Olvhøj og Hans Johan Harald­ sen, pápabeiggi mín og Jógvan David­sen,fosturbeiggi mín. Úr Oyndarfirði vóru Heini Han­sen, Stóri Heini, og Harald Anthonius­sen við. Harald gjørdist seinni trúboðari hjá donsku Indre Mis­sion, eisini eitt skeið í Føroyum. Hann gjørdist heilt gamal og er deyð­ur fyri fáum árum síðani. Hann skriv­aði eisini nógv niður um sítt sjó­lív. Úr Funningi vóru Poul Johannes Thom­sen, kokkur, Sigmund Peter Peter­sen og Edvard Petersen. Hetta gjørdist ein buldrasligur túrur frá byrjan av. Arizona hevði fingið munandi um­væl­ing­ar í Havn. Hetta hevði tikið ­so langa tíð, at Arizona varð seink­að til Íslands. Men tað blivu fleiri seinkingar. Á ferðina úr Havn hendi fyrsta óhapp­ið. Tá ið vit komu á Mjóvanes slitn­aði fanglínan til bátin, vit høvdu aftaná okkum. Tað eydnaðist hjá Ernst at sleppa sær í bátin, men trupul­leikin varð, at tað gekk illa hjá okkum at fáa bátin og mannin aft­ur. Hetta eydnaðist kortini. Tá vit komu norður móti Árna­ sker komu vit at standa á einum skeri, men tá ið fløddi, varð Arizona leys aft­ur. Vit fóru so til Vestmanna at um­væla bummin til stórseglið. Vit fóru til Íslands fyrst í apríl. Tað var nógv at fáa beinanvegin á Suður­landinum, har vit vóru. Hetta var ógvu­liga strævið, ikki minst fyri okk­um ungu. Skipini plagdu at halda sunnu­ dag í Herdisarvík, har tað var gott akker­s­pláss. Einastu hús har var ein bónda­garður Máttu í bátin Men fyrsta sunnudagin á túrinum, vit høvdu bert fiskað tríggjar dag­ ar, endaði galið hjá okkum. Vit vóru sum vanligt farin inn at halda sunnudag og fóru út aftur sunnu­ kvøldið um 8-9 tíðina. Bóndin plagdi at koma umborð at vitja skipini saman við einum hús­kalli, og hann var eisini umborð hjá okk­ um. Barometrið var fallandi, men tað skuldi kortini ikki verið van­di á ferð Men knappliga á veg út, nú stend­ur skipið. Roynt varð at bakka skip­ið av, men tað var til fánýtis. Tað stóð púra fast. Skipið fór skjótt at leka, og tað gjørd­ist tyngri og tyngri í sjónum. Nú var einki at gera uttan at royna at sleppa í bjargingarbátin. Hetta var ikki uttan trupulleikar. Báturin fur­aði um dekkið, men tá stýriborð fór undir, fór báturin av sær sjálv­ um á sjógv. Tað var bølamyrkt og heg­lingur. Tað var eisini ringt at gerast leysir av skipinum. Tann sein­asti maðurin mátti fáa sær renningarlop at leypa í bátin. Tá vit vóru komnir í bátin tá stemm­aði kokkurin, Poul Johannes í Funn­ingi, í at syngja: “Millum boðar og íður eg strand- að­ur var”. Hann hevði so sera gott mál. Eg hevði ikki hoyrt henda sang­in fyrr, og eg gloymi hann ikki aft­ur, hóast 80 ár eru liðin. Tað var trongt við 20 monnum í bátinum, men vit høvdu tó eina lítla jollu at taka til. Seinni fóru fýra menn í jolluna. Tað var óhugsandi at leggja at landi sum brimið var, so vit róðu tvørt­ur um víkina. Vit royndu at sen­da upp neyðrakettir, men tað var so tjúkt í veðrinum, at eingin sá tær. Eitt motorskip kom framvið. Vit royndu at gera vart við okkum, men tað ansaði okkum ikki, hóast vit royndu at gera vart við okkum. Sjógvur kom alla tíðina inn í bát­in, so tað mátti oysast í heilum. Mó­ti morgni batnaði veðrið og sýn­ ið eisini. Tað var framvegis nógv brim, so tað var ikki vandaleyst at slepp­a okkum uppá land.Men við okk­um vóru menn úr brimplássum í Før­oyum, og teirra royndir komu okk­um til góðar, so vit kundu passa okk­um løgir millum brotini. Komu uppá land Tað eydnaðist okkum eisini at kom í land í øllum góðum. Komnir uppá turt bað ein av monnunum eina takk­ar­bøn fyri bjargingina. So var at sleppa okkum niðan á bónda­garðin í Herdisarvík, sum lá nakr­ar hundrað metur niðan frá strond­ini. Fólkini á garðinum vóru ikki upp­kom­in, hóast klokkan var nær­ um níggju. Ikki fyrr enn vit bank­ aðu á eitt vindeygað vísti bóndin seg. Tey høvdu verið úti um náttina í ill­veðrinum at bjarga kríatúrum. Í Íslandi var longu tá so væl fyri­ skipað við bjargingarfelagnum, at ein slíkur bóndagarður hevði eina goyms­lu av klæðum, sum vóru ætl­ að forlistum sjómonnum. Vit slup­ pu tískil beinanvegin í turr klæði. Vit fingu eisini at eta, og vit fingu so nógva mjólk, vit orkaðu at drekka. Síðan sluppu vit at sova. Hetta var eisini tiltrongt eftir eina so drúgva nátt. Bóndin undraði seg yvir, at vit vóru komnir í land á einasta staði, har hetta var møguligt í slíkum álands­vindi. Vit hildu, at hetta var mest­sum eitt undur. Eitt var at koma til Herdisarvík. Eitt annað var at koma víðari til Reykja­víkar, sum líkindini vóru. Hetta mátti í fyrsta umfari vera á rossa­baki. Hesum stúrdi vit fyri, tí eing­in hevði sitið á rossi fyrr. Men her var einki val, um vit skuldu sleppa nakran veg. Fyrsti steðgur var í bygdini Bjørg, har vit skuldu gista. Her vitj­ aðu vit Stranda kirkju, sum hevur havt stóran týdning fyri siglandi fólk­ið. Her vóru líkini av teim­ um á Ernestinu sett inn tvey ár framman­undan. Morgunin eftir vórðu vit vaktir kl. 6, og nú skuldi ferðin halda á til Reykjavíkar. Vit skuldu aftur á rossa­bak í minst 3 tímar í ringum kulda, síðani skuldi vit við bili til Reykja­víkar. Hetta gekk væl, og vit gistu á hotelli. Í Reykjavík fingu vit nýggj klæði. Longu morgunin eftir skul­du vit sleppa heim við Lyru. Vit komu so heim í øllum góðum. Hetta árið, 1932, var annars eitt feigdar­ár. Laura og Immanuel gin­ gu burtur við 38 monnum. Vit sóu skip­ini, og frættu so um van­lukk­u­ na, tá ið vit komu heim. Gekk ikki so frægt hjá okkum hevði feigdin hetta árið verið enn størri, og so at hugsa sær, at so nógv­ir menn í Elduvík vóru við Ari­zonu. Hetta var annars ein tíð, tá ið nógv­ir mans fórust á sjónum. Hans hjá Peri giftist við Mariu Thomasen úr Miðvági. Hon doyði, og tá giftist Alfred: Forlisti fyrsta túrin til skips Skipari á Fame var Hendrik Olsen, Hendrik í Bug. Honum letur Alfred ógvuliga væl at Fyrsti og seinasti túrur hjá Alfred kundi eins væl blivið við Arizonu. Hon er kirkjuskipi Nólsoy gjørd av Poul Niclassen