fríggjadagur 16. november 2012síða 44

nr. 134 · 16. november 2012 4 VIKUSKIFTI Samrøða Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Hann er kendur sum tann glaði gospel­ sang­arin og hugfarsligi hotelstjórin. Fryntligur og fyrikomandi. Og altíð til reiðar við einum smittandi smíli. Tá ið ringasta kreppan í nýggjari tíð neit føroyska samfelagnum fast fyrra partin av 90’unum, sang hann, at tað var ein glotti fyri framman. Og tað var tað sjálvandi – tey vóru bara so syndar­liga fá, sum fingu eyga á hann, glottan. 62 ára gamli M.C. Restorff hevur ígjøgn­um fleiri áratíggju verið profilur í føroyska samfelagnum. Við sangi og tón­leiki – á útgávum síðani 1971 – hev­ ur hann ríkað føroyskt tónleikalív og givið gospelumhvørvinum lættar og fang­andi tónar. Sum inngrógvin partur av Hotel Hafnia, ið familjan átti og rak í nógv ár, var hann við til at bjóða før­ oy­ingum og útlendingum, høgum og lágum, innivist og mat – eitt heim heim­aní­frá. Men tað hevur eisini ein kostnað at liva eitt langt lív og altíð verða tann fitti og blíði. Tann, sum nikkar og bukk­ar. Tann, sum ikki loysir av, og tekur upp­ gerð­ir­nar áðrenn tær breiða seg, ella ger vart við seg, tá ið tað hevði verið upp á sítt pláss. – Eg plagi at siga, at mann kann bukka so nógv, at buksirnar skrædna, sigur M.C. hugsin. Og tað er kanska komið hol á buks­ ir­nar hjá M.C., tí hann er farin at ganga á skeið fyri at læra seg at siga frá, og fáa bilbukt við hetta og hitt, sum hann hevur latið hópað seg upp innan í sær gjøgnum árini. Tíðin er komin til sjálvrannsakan. – Livir tú eitt lív, har tú fittur og blíður, letur hana og hann kleina teg út, letur tú grugg hópa seg upp innan í tær. Og á lívsleiðini er meira enn so kom­ið fyri at bikarið hevur verið fult. Og er bikarið í tær fult, má og skal tað onkurs­vegna tømast – annars verður galið, sigur M.C. Eingin diskusión M.C. Restorff leggur eitt danskt vikublað á borðið. Hann hevur blaðað upp á eina síðu, har samrøða er við Bengt Burg, sum hevur eina sjónvarpssending sam­ an við 23 ára gamla soni sínum. »Den gamle mand og hvalpen« eitur send­ ingin, har feðgarnir saman við øðrum kjakast um ymisk evni. Í greinini verður Bengt Burg spurdur um, hvat ger hann glaðan, og hann svarar: »Eg eri glaður fyri eina góða diskusión, sum gevur ymiskar vinklar og ger meg klókari.« – Hetta fær meg at gána – what? Alt frá barni av hevur ein diskusión í mín­ari verð verið orsøk til frástøðu og súr­ar minur. Heima hjá mammu og pápa bleiv ongantíð diskuterað. – Nú er tað tíbetur ikki óvanligt at eg hoyri fólk hava eina góða diskusión um okkurt, og hesi koma til eina niðurstøðu og koma víðari. Men sjálvur haldi eg meg ikki fram at fatinum! Havi ongar roynd­ir á økinum og havi altíð roynt at hildið meg burtur frá orðadrátti og kon­flikt­um. Og tá ið tað galt mín egna per­són, havi eg ikki evnað at sagt frá, tá ið eg átti at gjørt tað, sigur M.C. Restorff. – Tað passaði væl saman við tað, sum mamma mín plagdi at siga: »Frið­ urin leingi livi«. Hon var eitt fan­tast­iskt friðarsøkjandi menniskja, og tað var, – Livir tú eitt lív, har tú fittur og blíður, letur hana og hann kleina teg út, letur tú grugg hópa seg upp innan í tær. Og á lívsleiðini er meira enn so komið fyri, at bikarið hevur verið fult, sigur fløguaktuelli M.C. Restorff, sum er farin á skúlabonk fyri at broyta lívsmynstur Tað kostar at vera fittur mynd: álvur haraldsen