mánadagur 19. november 2012síða 10

Mánadagur 19. november 2012 · Nr. 135 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Randi Jacobsen Í 1988 doyði Hermann Jacobsen brádliga bara 46 ára gamal. Men Hermann livir framvegis í minninum hjá nógvum vinum og hjá øðrum, sum minnast øll hansara avrik sum sjónleikari, sangari, skemtari og mangtr annað. Og hann fer helst at liva mong ár aftrat á henda hátt. Bróðursonurin Tórður Jóhan­ nes­ar­sson sá upp til Hermann, sum var barnavinur. Hann minnist, hvussu skelkað øll familjan var, tá ið Hermann doyði, og mamma Hermann var so ólukkulig. Øll familjan sat við ósvar­að­um spurningum, hví lívið hjá Hermanni skuldi enda, sum tað gjørdi. Men tá orkaði hann so ikki meira. Tórður Jóhannesarson fór á Fróð­skaparsetrið at lesa og skriv­aði tá serritgerð um føroyska tátta­yrk­ ing, og tá varnaðist hann, hvussu nógv Hermann í grundini hevði av­ rikað og lagt eftir seg. Hetta fekk hann til at gera útvarps­sendingar um Hermann, og hann syrgdi fyri, at fleiri føgur komu út við sangum og tættum við Herm­anni og øðrum. Stórt arbeiði Ein dag kom góði vinmaður hansara, Sveinur Ísheim Tummas­ ar­sson til hansara og segði, at nú mát­ti hann fara víðari og skriva um Her­mann. Hann so gjørdi, og tvey tey sein­ astu árini hevur hann brúkt hvørja einastu fríløtu til at granska og gera sam­røður við fólk, sum kendu og stóðu Hermanni nær. - Lívsleiðin hjá Hermanni var nokkso løgin. Hann breyt á fleri øðr­um upp úr nýggjum, og hann sprong­di fleiri mørk gjøgnum alt sítt lív, sigur Tórður Jóhannesarson. Hermann Jacobsen var føddur 19. januar 1942 og hevði sostatt fylt 70 ár í ár. Ommusystirin Masa og mað­ ur hennara Herluf Arnason vóru partur av barnaheiminum hjá Her­ man­ni, og teir tríggir beiggj­ar­nir nevndu tey fyri ommu og abba. Masa arbeiddi seinnapartin á Ellisheiminum. Hermann fór ofta við henni til arbeiðis, og í uppi­ halds­stovuni plagdi hann at spæla upp á eitt pumpuorgul. Tað var eitt heilt serligt heim, sum Hermann vaks upp í. Har komu altíð fólk, og lív var í. Eiun góð ommusystir Hermann átti eina ommusystir, sum nevndist Seymi-Sanna, og hon hevði ein heilt serligan týdning fyri Hermann. Hendan konan var ber­ søgin og hevði sína meining. Hon sey­maði og bant og gekk nógv nið­ an í Sjónleikarhúsið, har hon seym­ aði búnar og annað, og hon spældi eisi­ni sjónleik. Tað mundi vera soleiðis, at Hermann eisini kom í Sjón­leikar­ húsið. Hermann tosaði ofta um Seymi- Sannu, tí tey vóru so góð. − Orsøkin til hetta er ikki heilt greið, men Hermann gjørdi ikki altíð, sum fyri var skrivað, skrivar høv­undurin. - Longu sum smádrongur fór Her­mann at nápa portvín frá Seymi-Sannu, men Sanna tók tað ikki illa upp, tvørturímóti. Hvat hann enn gjørdi, fyrigav hon. - Seymi-Sanna ætlaði upp­ runa­liga, at ein annar skyld­maður skuldi arva seg, men hon broytti test­a­mentið og gjørdi Hermann til arving sín. - Orsøkin til, at hann arvaði Seymi-Sonnu, hevur Hermann sjálv­ur sagt vera, at hann báði bann­aði og drakk og líktist als ikki nøkrum ­baptisti. - Hermann yrkti ta fyrstu vísuna sum smádrongur. Hann var so lítil, at hann dugdi ikki at tosa. Nógvur tónleikur - Í barnaheiminum í Sverrisgøtu varð nógv spælt og sungið. Pápi Hermanns spældi mandolin og hevði góða sangrødd. Sum smádrongur fór Hermann at syngja saman við bróður sínum Hannusi. Mamman varnaðist beinanvegin, at dreingirnir høvdu góðar tónagávur. Hon keypti teimum eina knøttharmoniku, og skjótt funnu teir lagið. Hermann segði sjálvur, at hann spældi strálandi, tá ið hann var sjey ára gamal. Tað var ein tveyraddað knappharmonika við átta bassum, seinni fingu teir eina við 16 bassum. Tá sjangraðu beiggjarnir, Hannus spældi guitar, og Hermann harmoniku. Hannus var tá fimm ára gamal. - Tað var nógvur sangur og tónleikur í barnaheiminum. - Tá ið teir vóru vaksnir, fóru teir at spælka til dans saman. - Hetta dámdi mammuni einki serligt, men ikki verri enn so, at hon streyk skjúrturnar fyri teir, tá ið teir skuldu spæla. - Alt húskið hoyrdi til Brøðra­ samkomuna, men upprunaliga vóru tey kirkjufólk. - Dreingirnir gingu tí í sunnu­ dags­skúla í Ebenezer. - Aftaná skúla ætlaði Hermann sær til skips, og tað var ein stór Hermann sprongdi mong mørk Lívið skuldi vera stuttligt og rættvíst. Tað vildi listamaðurin Hermann Jacobsen, sum dugdi so nógv. Bróðursonurin hevur skrivað eina bersøgna ævisøgu um sín kæra pápabeiggja Høvundurin Tórður Johannesarson við bókini, sum júst er komin út Trímenningarnir Hermann Jacobsen og Eyðun Joensen í góðum lag Hermann spældi eisini sjónleik. Her saman við Róland Samuelsen, sála í leikinum Hoyr um annan – hygg um teg sjáldan