fríggjadagur 23. november 2012síða 47

nr. 137 · 23. november 2012 7 VIKUSKIFTI Starv? Krambakvinna í Kallkyn. Hvat er tað besta við starvinum? Tá kundi fer glaður útaftur og tað ger tað ikki verri, um konan eisini fer glað útaftur. Hvussu er vetrarmótin 2012 fyri mannfólk? Veturin 2012/2013 er rættuliga casual og maskulinur. Mynstir og litir hava íblástur frá traditionellum etniskum klæðum, við lutum frá army og active wear. Skjúrtir og buksur eru ofta »work wear« líkar og eru at síggja stríputar, puntutar og denim við spennandi detaljum og toymiks. Vit síggja litaðar jeans, úlpukendir jakkar, jakkar við vintage detaljum, dýnuvestar, neonlittar T-shirts og sweatshirts. Toyið er bummull, ull, flannel, canvas og denim. Tídningarmest er at seta títt egna eyðkenni á stýlin. Hvat er eitt no-go henda veturin? Eisini hendan veturin eru hvítar hosir til eitt hvørt dress, absolut eitt »no go«. Nær er ein maður vælklæddur? Eitt sunt sjálvsálit klæðir øllum monn­um. Men ein vælsitandi klædningur er ikki at forsmáa. Hvørjum tónleiki lurtar tú eftir? Lurti eftir øllum sløgið av tóleiki. Frá Opera til Techno. Hvat er besta lag, sum er gjørt? Dugi slett ikki at velja. Hvussu eru tínir matvanar? Hampuliga sunnir haldi. Hvør er tín fyrimynd? Ringt, at velja ein burturúr, tí tað eru nógv góð fólk við nógvum eginleikum, sum eg beundri. Hvat gert tú í frítíðini? Eri farin at dáma væl at rokast í havanum og so venji eg. Hvat dámar tær at ferðast í egnum landi? Mær dámar væl at ferðast kring okkara vakra land, men geri ikki nokk við tað. Hvør er tín lívrættur? Alt sum maðurin ger – tí eg elski, at sleppa undan at gera mat og tað letur hann meg ofta sleppa undan, so tað er lívrættur næstan hvønn dag. Hvørjum hyggur tú at í sjónvarpinum? Tími ikki so væl at hyggja í sjónvarp Hvør bók liggur á náttborðinum? Bíblian og En kvindes pris. Skilji ikki rættiliga fólk og eri har­afturat púra ósamdur við tey, sum gremja seg illa um, at tey noyðast at bíða so øgiliga leingi eftir matinum, tá tey eta á mat­ stovum. Forrætturin er vorðin for­tíð, tá hann kemur. Og omaná er langt aftaná. Hví hava fólk slíkan skund? Hví ikki njóta løtuna, hóast hon viðhvørt, verri enn altíð, gerst long? Tá fólk fara út at eta inni, eiga tey geva sær stundir til tess, nakrar tímar. Tí tað er ikki løtu­ verk at eta á matstovu. Og tað eigur tað heldur ikki at vera. Og tað lættir ikki um at umrokna til tímaløn. Nei, ein góð uppliving eigur at vara leingi. Tað er logiskt. Tær eru ikki óteljandi, góðu løturnar. Tað veldst um, sjálvandi, at maturin er góður og heitur – tá hann kemur. Og ikki kólnar, meðan tænarin heldur sín uttan­ at­lærda fyrilestur um, hvat er á borðisk­inum. Men tíðin, sum fer til at bíða eftir matinum, kann brúkast skilagott. Til dømis til at eygleiða hini, sum bíða ella longu hava fingið at eta. Ella koma ella fara. Tí tað er serstakliga áhugavert og spennnandi at eygleiða fólk eitt nú á matstovum. Bæði fólk, sum eru einsamøll, sum oftast eldri menn, sum tosa og skála við seg sjálvar. Tíma ikki onnur fólk. Ella fólk, sum eru farin nógv saman út at eta. Teimum er eisini stuttligt at lurta eftir. Og fródligt. Tí altíð er ein í hópinum, sum tosar so hart, at øll hini, sum inni eru, ikki sleppa undan at vera við í vísdóminum. Ella hyggið út, sita tit við vind­eygað. Tað gjørdi eg. Og Fellini hevði elskað hann. Lágvaksni og tættbygdi maðurin, pensjónistur í tvitjakka og floyals­buksum, sum so snotiliga og snóra­beint setur bilin uttan fyri mat­stovu­vindeygað. Ein gamal, lítil og gráur Opel. Hann kemur út, steðgar á okkurt um tríggjar metrar frá bilinum og læsir hurðarnar við at trýsta á lykilin. Blunkljósini blunka og heilt inn í matstovuna hoyrist tjú, tjú. Maðurin, sum, skulu vit døma eftir útsjóndini, er úr Miðeystri onkrastaðni, gongur yvir í ein kjallara. Løtu seinni kemur hann upp aftur haðani. Kjallarin er felagshøli hjá fólki, monnum, úr einum arab­ iskum landi, síggi eg á lítla skelt­ inum yvir útinnhurðini. Okkara maður gongur, fram­ vegis ongan skund, yvir til bilin. Trýstir á lykilin, fjarstøðan tríggir metrar, hábærsliga, so tað minnir um onkran aldagamlan sið. Hann trýstir á billykilin, somu blunk, somu tjú, tjú. Letur aðra hurðina har afturi upp og tekur tveir stólar av hesum slagnum, sum kunnu leggjast saman, úr bilinum. Læsir aftur og ber stólarnar niður í kjallaran. Og hesin tilburður endurtekur seg tvær ferðir. Hann hevur seks stólar í bilinum. Hvørja ferð neyvt sama seremoniin við lykl­ inum og stólunum, tveir í senn. Ongan skund hevur hann. Tá hann fer við teimum seinastu stól­unum niður í kjallaran, kemur maturin hjá mær á borðið. Tað var ikki so ringt at bíða. Heldur ikki so leingi. Tíverri gerast tey góðu verts­ húsini færri og færri. Í staðin fyri koma allar hasar trendy (keðiligar) caféir. Í teimum er leingi at bíða eftir øli, hevur tann undan tær biðið um okkurt fisufornemt kaffi. Gev mær tá heldur eitt stað, sum bara selur bjór og brennivín. Tað kann eisini vera stuttligt at keypa øl. Var herfyri í einari café í Helsinki. Hóast spennandi býur er langt millum tær góðu ølirnar, tær sterku, í Helsinki. Spurdi, um hon hevði okkurt sterkt øl. Nei, tað visti hon ikki rættiliga. Jú, segði hon so, og vakra andlit hennara lýsti av gleði, jú, segði hon, vit hava Heineken. Forget it. Umafturafturum høgni djurhuus Móðurmálsviðursløn 2012 Laila Jacobsen lagt til rættis: Rannvá Gaard Fossaberg Hvítar hosur eru eitt no-go! Mannfólk skulu ikki vera í hvítum hosum, og tað besta er, tá kundin fer væl nøgdur úr handlinum – og ikki er verri, um konan tá eisini er glað. Tað sigur Laila Jacobsen, sum umframt at selja mann­ fólkaklæðir dámar væl at fáast við urtagarðin Bíðilist