fríggjadagur 11. januar 2013síða 39

nr. 4 · 11. januar 2013 7 VIKUSKIFTI Starv? Læri til kokk á Hotel Føroyum. Hvat er tað besta við starvinum? Eg veit næstan ongantíð, hvat arbeiðsdagurin hevur at bjóða, tá eg komi til arbeiðis, og tað dámar mær væl. Góðir starvsfelagir eru eisini av stórum týdningi í hesum starvi! Hvat ger teg í góðum lag? Tá tað gongur væl, tá fólkini rundan um meg hava tað gott. Men tað sum ger meg serliga glaðan er tá United tapur. A ella B-menniskja? Mær dámar alt ov væl at fara seint í song. So eg má nokk siga, at eg eri eitt B-menniskja. Hvørjar ítróttargreinar dámar tær og hví? Mær dámar væl fleiri ítróttargreinar. Men serliga renningin hevur mín áhuga. Hugurin til renning kom, tá ið eg vildi royna okkurt nýtt eftir at hava spælt fótbólt, og eg havi bara alla tíðina tímað betur og betur at renna. Annars dámar mær eisini væl at hyggja eftir fótbólti – spennandi at hyggja eftir, men tími ikki so væl longur at renna eftir einum bólti sjálvur. Hvussu nógv venur tú um vikuna? Venji hvønn dag í 1 til 3 tímar. Hvussu eru kostvanarnir? Eg hugsi um, hvat eg eti og royni at sunt. Sjálvur haldi eg, at eg eti ein sunnan og fjølbroyttan kost. Hvørjum tónleiki lurtar tú eftir? Lurti eftir mestsum øllum tónleiki, men ikki jazz ella techno. Hvat er besta lag, sum er gjørt? Don’t worry be happy. Hvør er tín fyrimynd? Har eru fleiri, sum eg síggi upp til. Ein av teimum er rennarin Mo Farah úr Bretlandi. Hvat gert tú í frítíðini? Tað mesta av frítíðini fer til venjing og at vera saman við vinfólki. Og annars at slappa av. Hvat dámar tær at ferðast í egnum landi? Mær dámar væl at ferðast í egnum landi. Føroyar eru eitt heilt ótrúliga vakurt land. Mær dámar væl at fara túrar ymsastaðni í landinum og at ganga niðan á fjøllini. Tú man fært ikki betri sjón. Hvør er tín lívrættur? Eg veit um nógvar ótrúliga góðar rættir, men tað besta eg kann fáa er karry bollar og rís. Hvørjum hyggur tú at í sjónvarpinum? Fótbólti og so hyggi eg eisini nógv eftir serium. Beint nú hyggi eg eftir »How I Met Your Mother«. Hvør bók liggur á náttborðinum? Haldi ikki at eg havi lisið úr nakrari bók í umleið eitt ár, men Bílian liggur á borðinum. Tíðindafólk á ferð uttanlands endurgeva ofta ónevndar hýru­ vogns­førarar í frásøgnum sínum úr útlandinum. Eru teir ónevndir, eru teir ikki kendir. Oftast verður víst til hýru­ vogns­førarar, sum koyra tíðinda­fólkini av flogvøllinum á gistingar­húsið. Hví ikki? Tey, sum koyra hýruvogn, eru líka góðar og minst líka álítandi keldur sum onnur, sum verða endurgivin í miðlunum. Serliga tí tey eru alla tíðina í veruleikanum. Tað eru frøðingar og politikarar, sum tíðindafólk annars tosa við, sjáldan ella ongan­tíð. Teirra heimur er ein annar enn veruleikin. Havi sjálvur brúkt hatta við at endurgeva hýruvognsførarar. Ikki so ofta tó. Men dámar betur barrvørðar. Tey vita altíð nógv og siga altíð sum er. Tá eg var í týska Hansabýnum Stralsund í gamla DDR, tosaði eg eina fitta løtu við unga barr­ vørðin á hotellinum. Hann greiddi frá millum annað, at hann hevði arbeitt hálvt ár í Eystur­ríki. Hann arbeiddi á einum gistingar­húsi har. Tað var ikki gott, segði hann. Týskarar eru vælkomnir í Eysturríki – sum ferðafólk. Ongar bad feelings har. Men týskarar, sum koma til Eysturríkis at arbeiða, eru ikki væl líddir. Týski hotellmaðurin greiddi frá, at tá hann og eysturríksi starvsfelagi hansara vóru í býnum eitt kvøldið, var eystur­ ríkarin álopin og sligin, tí hann var saman við einum týskara. Hetta var í einum lítlum býi gamaní, men kortini, meira enn hálvfjerðs ár eftir hertøkuna. Nú er hann aftur í heimland­ inum, ungi framasøkni mað­urin, sum ætlar sær langt í hotell­vinn­ uni. Tað eru tey bestu, sum sleppa longst, segði hann. Og eg eri ein av teimum, legði hann afturat. Og tað var ikki skemt. Hann hevði eina fløsku stand­andi við onkrum sterkum úr Sveis. Fassbind stóð á fløsku­ lepanum. Ein slíkan mátti eg hava og minnast góða (gamla ber ikki til at siga her, hann var bara 39, tá hann doyði av rúsi og arbeiði ella arbeiðsrúsi) Fassbinder, sála. Tað var ikki keldu­vatn. Og so var tað hon úr Russ­ landi í lítla vertshúsinum har niðri við havnina í elsta býar­part­ inum í Stralsund. Hetta var ein knejpe, stóð á skeltinum. Hon var væl fyri beint fyri aftur­latingartíð á midnátt. Lagið var gott innan fyri diskin, prátaði óført. Og enn eina ferð bannaði eg innantanna, tí eg raðfesti fremm­ andu málini, eitt nú týskt, alt ov lítið í skúlanum. Hon dugdi millum einki og næstan einki enskt. Og eg eri ikki Føroya­ meistari í týskum í russiskum sniði. Men kortini fekk eg við, haldi eg, at hon er úr St. Pætursborg, 51 ár, varð gift við týskara í onkrari bygd í Danmark. Men hann var so deyður av hjartasjúku, 61 ára gamal. Kneipuna hevði hon keypt fyri pengarnar, sum hon fekk fyri hús síni í St. Pætursborg. Hon býr í erva, segði hon, og hon er nøgd, segði hon eisini. Har vóru bara tveir aðrir gestir, men tað var síðst í mánað­ inum, so tað var einki óvanligt, helt hon. Annars var skeinkistaðið góður bisniss. Undirskot tríggjar mán­aðir og yvirskot ein, so tað javnvigar, balance, og hon er nøgd. Og tað var ikki lygn, sást á henni. Nú eru hetta ikki tíðindi sum so. Eg hevði eisini kunnað spurt tey bæði um Merkel og týskan politikk yvirhøvur, men mín ferð í Stralsund var ikki ein arbeiðsferð. Kundi sjálvandi havt spurt russiska lívstykkið, um eisini hon heldur, at Putin er eitt reyvarhol, men tað gloymdi eg. Søgnin sigur, at Nóa fór eisini at ferðast. Men hann varð latin sigla sín egna sjógv og síðani varð hann sleptur upp á fjall. Umafturafturum høgni djurhuus Móðurmálsviðursløn 2012 marnar djurhuus lagt til rættis: Rannvá Gaard Fossaberg Valdi renning fram um fótbólt Marnar Djurhuus er ein av ungu rennarunum í Føroyum. Hóast hann sum kokkalærlingur ger ymsar forkunnugar rættir, dámar honum best at eta karrybollar og rís Oysa úr keldum