fríggjadagur 18. januar 2013síða 18

Fríggjadagur 18. januar 2013 · Nr. 7 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 kjak Sjónvarpið má gera sær størri ómak Vit báðar gleða okkum á hvørj­um ári til Nýggjárs­kon­ sertina. Í ár fingu vit ikki verið í Norðurlandahúsinum, men upplivdu í staðin kon­ sert­ina umvegis sjónvarpið. Hetta gav okkum onga fragd, og orsøkin er mátin sum kon­ sertin reint tekniskt varð víst. Her koma nøkur dømi. Eitt hæddarpunkt var, tá Ólavur Jacobsen spældi guitar, men meðan hann spældi fantastiskt, vísti mynd­in eina­mest fylgi­spælið hjá hørpu­spæl­aranum. Vit høvdu sjálv­sagt ynskt at fok­ us var á Ólavi. Tað er kanska í lagi, at unga vakra gentan, sum spældi 2. violin, var at síggja ko­nstant, men vit saknaðu at síggja orkesturleiðaran! Hann er hóast alt ein av høv­uðspersónunum í fram­ førsl­uni. Og nú vit eru við høv­uðspersónar, hvør er høv­ uðspersónur, tá ið Radetzky March verður spæld? Er tað orkestrið ella áhoyrararnir? Í sjónvarpinum varð hetta óklárt – áhoyrararnir, sum vóru bodnir at luttaka í framførsluni, hoyrdist nógv betri enn orkestrið! Vit halda, tað er í fínasta lagi, at myndin vísir áhoyrarar, men tað eigur at verða orkestrið, sum hoyrist. Er tað veruliga eingin tónleikakønur, hvørs ábyrgd tað er at hyggja ígjøgnum send­ingina, vera til staðar, tá ljóð­royndir eru og vera við í framleiðsluni av kon­sert­ini? Tað hevði komið sjón­varps­ hyggjarunum til gagns. Vit vilja leggja áherðslu á, at atfinningarnar ikki eru ætlaðar listafólkum, kóri, orkestrið og dirigenti. Vit báðar gleddu okkum til at síggja ta stórfingnu Nýggjárskonsertina í sjón­ varpinum, men sótu snópu­ ligar og ilskaðist. Vit ynskja tykkum betri eydnu til næstu konsert. Viðmerkingar og lesarabrøv til Sosialin skulu sendast til teldupostadressuna: post@sosialurin.fo Bæði í teimum sosialu miðlunum og í teimum al­ mennu miðlunum, hava fólk teir seinastu dag­ar­nar ilskast inn á, hvussu nógva løn ein stjóri í al­menn­ um starvi fær, tá hann sjálvur sigur seg úr starvi. Almenna fráboðanin var, at stjórin segði seg úr starvi, tí at hann ætlaði at søkja sær aðrar av­bjóðingar, og tað kom eisini fram, at hann ikki hevði nakað ítøkiligt arbeiði at fara til, eftir at hann fór frá sum stjóri í ALS. Her byrjar so undranin og skjótt kemur fram, at stjórin hevur fingið stóra upphædd við sær, nú hann hevur sagt seg úr starvi fyri at leita sær eftir øðrum avbjóðingum. Síðan vísir tað seg, at í hesum máli býr nakað annað. Skjótt kemur fram, at stýrið hevur mist álitið á stjóranum í ALS, og fyri sum skjótast at fáa hetta mál avgreitt, samráðast partarnir um eina fráfaringaravtalu. Vit sum almenningur kenna ikki allar smálutir í hesum máli, men vit hava hoyrt frá stýrislimum, bæði teimum sum standa við avtaluna og teimum sum halda, at tey hava gjørt eitt mistak, og tískil vita vit okkurt. Tað sum undrar, ella sum tykist óskiljandi er, at stýrið fyri ALS, tá tey gjørdu avtalu við fráfarandi stjóran, ikki hugsaðu, at tað fóru at verða settir spurningar við tað almennu fráboðanina, um at stjórin fer sjálvboðin frá, og andsøgnina við samsýningina, hann fekk. Stýrislimirnir siga seg hava fingið at vita, at hendan fráfaringaravtala er fevnd av almennum innliti, og tískil fór tað at koma fram, hvat hendan avtala hevði kostað. Tað tykist løgið, at eingin í ALS stýrinum hevur hugsað, at tað síðan fór at verða grópað í málinum. Talan er um eina lívsneyðuga skipan fyri nógvar familjur, og tað hevur verið tosað nógv um, hvussu týdningarmikil hon er fyri at tryggja nógvum familjum mat í munnin, tá tey koma út fyri tí ólukkuligu støðu, at fólk missa starv sítt, og við tí møguleikan at syrgja fyri at fáa mat í munnin. Tískil er tað óskiljandi, at EINGIN í stýrinum setti hesa avtalu í hálsin, og ikki t.d. hava roknað hana út í arbeiðsmannalønum, sum tað ofta hevur verið gjørt í samband við onnur mál. Gud viti, hvussu arbeiðsfólk í Føroyum kenna seg. Tað er skiljandi, at stýrið ynskir eina avtalu við stjóran, fyri at partarnir sum best koma burtur úr samstarvinum, men at EINGIN í stýrinum hevur sett spurnartekin við, um avtalan, sum tey undirskriva ikki er órímilig. Tað er óskiljandi, at tey ikki bróta siðvenjuna, har tað hevur verið vanligt, at tey sum stýri eru samd, tá avgerðir verða tiknar. Herfyri var tosað við stjóran í ALS í kreppuárunum í 80unum. Hon greiddi frá, hvussu hon og starvsfólk høvdu arbeitt heima við hús hjá henni, tí at tey ikki høvdu høli. Eins órímiligt tað var, kennist tað uttan iva fyri mong, at ein stjóri í ALS fær so góða avtalu fyri, at stýrið missir álit á honum. Álitið fer orsakað, at hann nýtir ov nógvan pening. Lønin er nógvur peningur. Úrslitið er, at flest fólk hava mist álit á stýrið fyri ALS. Hevði tað ikki verið virðiligast fyri øll, at sagt stjóranum úr starvi, um álitið var rokið, við fráfaringar­avtalu, sum er í starvssetanarbrævi hansara, fyri síðan at varðveitt álitið á stýrið og skipanina sum heild? Eyðgerð Mørkøre Kruse lesandi EYGA MÁLIÐ Eg skilji heldur ALS einki Karen Heinesen & Dorete Bloch Ógvusligur dansur um gullkálvin Løgmaður og landsstýris­ menn standa í boði at fara uml. 30% upp í løn. Løg­maður upp í góðar 900.00 kr um árið - ein vøkstur upp á uml. 210.000 kr - og lands­stýris­ menn upp í uml. 763.000 kr. - ein vøkstur á 173.000 kr. Taka vit bara vøksturin í kr., so liggur hann - einsa­ mallur - ikki langt frá mong­ um árslønum hjá vanliga ar­beiðandi fólkinum, ið sam­ stundis má noyðast við 1 - 3 % í lønarhækkan yvir 2 ár. Og hartil kemur, at tey gullkálvadansandi harafturat fáa flatskatt, sum í sjálvum sær, gevur hesum útvaldu meira í inntøku um árið, enn tey mongu, sum t.d. fáa al­ manna­veitingar: Grundupphædd til fólka­ pensión - støk kr. 50.028,- -- gift hvør kr. 39.756,- Viðbót til fólkapensjón støk kr. 38.916,- -- gift hvør kr. 30.120,- Grundupphædd til fyri­ tíðar­pensjón - støk kr. 71.748 ,- -- gift hvør kr. 57.012,- Viðbót til hægstu fyri­ tíðar­pensjón - støk kr. 71.316,- - gift hvør kr. 64.392,- Viðbót til lægstu fyri­tíðar­ pensjón - støk kr. 21.852,- - gift hvør kr. 17.544,- Sjálvandi skulu tey, ið arbeiða nógv og hava stóra ábyrgd, eisini hava fíggjar­ ligar samsýningar afturfyri. Men tað má vera skil í gal­ skapinum. Vit hava hoyrt um svimlandi upphæddir, ið menn hava fingið fyri bæði eitt og annað, ella kanska rættari sagt, bæði fyri líkt og ólikt einamest innan tað privata, og tað fáa vit lítið og onki gjørt við. Men innan tað almenna eiga vit at traðka í karakter, og steðga dansinum um gullkálvin hvørja ferð, hann fer ígongd, og áðrenn skaði stendst av eini eftirfylgjandi ekstasu, sum bert kann gera ilt verri. Dagfinnur Danbjørg – meðan samfelagsins smáu fara svong til songar