fríggjadagur 18. januar 2013síða 20

Fríggjadagur 18. januar 2013 · Nr. 7 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Limur í Føroya Arbeiðafelag missur 1300 kr um mánaðin Við flatskattinum fær ein limur í Føroya Arbeiðarafelag, sum hevur fulla arbeiðsviku, 83 kr um mánaðin í flatskattalætta, men hann missir út við 1392 kr. um mánaðin av broytingini við forskatting av eftir­ lønini. Hetta vísir eitt dømi, har ein limur í Føroya Arbeiðarafelag við eini eftirlønaruppsparing í 25-30 ár vil fáa uml. 10.000 kr. um mánaðin í eftirløn. Sí talvuna. Eftir skattaskipanini sum hon var galdandi fram til 2012, áðrenn høgrasamgongan setti flatskatt og forskatting av pensjónum í gildi, hevði hesin persónur havt eina skattskylduga inntøku av eftir­ løn og samhaldsfasta upp á uml. 155.000 kr., umframt skatta­fríu grund­upphæddina í fólka­pen­sjón­ ini. Við nýggja flatskattinum og for­skattingini av pensjónum skulu rindast 40% í skatti frá fyrstu kr. Samanlagt vísir talvan, at sam­ an við túsundavís av sínum feløg­ um missir hesin limur í Føroya Ar­beiðarafelag sostatt yvir 1300 kr um mánaðin. Hetta er asosial um­ fordeiling, so tað stendur eftir: frá láginntøkum til háinntøkur. Samfelagsskaðiligt virksemi Við flatskattinum, fíggjað við forskattingini av pen­sjó­n­um og skerjingum ser­liga í almanna­verk­ inum og heilsuverkinum fremur høgrasam­gongan samfelags­skaði­ ligt virksemi. Hesin politikkurin undirgravar vælferðina hjá tí stóra partinum av Føroya fólki og slítur sundur samhaldsmegina millum borgararnar í okkara samfelag. Hinvegin forgyllir flatskatturin lívið á samfelagsins ovastu rókum. Samfelagsliga menning skapar hann onga menning, hvørki bú­ skap­ar­liga, vinnuliga ella sosialt – tvørtur­ímóti. ∆ tíðargrein Framhald av síðu 19 Ein ótrúlig framtíð Nærum hvør einasti ameri­ kanskur forseti seinastu árini hevur havt eitt ella ann­að loysnar- ella slagorð, sum hevur sermerkt stjórn hans­ara. Øll hesi loysnarorð­ ini hava givið fólki nýggja vón og peikað á ein betri morgindag. Hjá Franklin D. Roosevelt var tað »The New Deal« (ein roynd at umskipa fyrisitingarliga og fíggjar­liga mynstrið í landinum). Harry Truman talaði um »The Fair Deal« (tað rættvísa být­ið). John F. Kennedy um »The new Frontier« (tað nýggja markið), og Lyndon B. John­ son talaði um (The Great Socie­ty« (tað stóra góða sam­ felagið). Hóast myrk stormskýggj hópa seg í havsbrúnni, so til­búgva menniskjuni seg til eina tílíka framtíð. Mørkini eru flutt av jørðini og út í rúmdina, frá landi til luft og frá hestakreftum til kjarn­ orku. Óhugsandi vísinda­lig framstig leiða inn í eina tíð, sum ongantíð hevur verið sædd áður. Tær verkætlanir, ið havd­ ar verða á máli í sam­bandi við framtíðina, høvdu fingið Franklin D. Roosevelt at øtast við. Sagt verður, at framtíðin hoyrir vísindafólkunum til. Skjótt verður lítil og eingin ferðatíð meira. Rakettskip fara at kunna flyta ferðafólk úr New York til London eftir minni enn einum tíma. Vit skulu búgva í plasthúsum, púra opin og hita upp við sólorku. Úr hvørjum heraðs­ horni á jørð fara vit at fáa eksotiskan, t.e. fremmandan og øðrvísi mat. Úr lummum ella taskum kunnu vit taka elektroniskar telefonir (fartelefonir), og dagbløðini fara at rulla út frá ljósprentimaskinum og kunnu lesast gjøgnum sjón­ varp í heimum okkara. At leggja hesa bjørtu fram­ tíð til rættis hevur kort­ini ein avgerandi tørv! Ætl­anin er materialistisk, seku­lari­ serandi, t.e. verðs­liggerandi og humanistisk. Moralska sjúka menniskjunnar verður ikki tikin við í roknistykkið. Brúk er ikki fyri Gudi! Fyri­ reikararnir hava ikki tikið orð Jesusar við í rokningina: »Menniskjað livir ikki bert av breyði, men av hvørjum orði, ið út gongur av munni Guds«. (Matt. 4.4). Í dag etur menniskjað fram­ vegis av kunnskapartrænum, uttan at tað hevur samband við lívsins træ, og framvegis verður hildið, at menniskjað skal vera Gud líkt. Tann kristni trýr upp á eina glæsiliga framtíð, sjálvt um tann bygnaður ella skip­ an, sum tað nýmótans sam­ felagið hevur, skuldi horvið og allur bati verið strikaður út sum úrslit av dárskapi menn­iskjans. Á ein hátt er ríki Guds longu her, nevniliga í nær­ veru Kristusar í øllum sonn­ um trúgvandi hjørtum. Men ríki Guds skal eisini koma á ein máttmiklan hátt, og tað er tann bjarta fram­tíðin! Hetta fer at verða ein framtíð uttan kríggj. Einki fátækdømi fer at vera. Tað fara at vera eydnurík viður­ skifti, og menniskjuni skulu liva í sátt og semju hvørt við øðrum. Øll skulu fáa ríkliga tíð til at útbúgva sínar egin­ leikar. Fullkomin friður skal valda millum menniskju og Gud – millum fólkasløg og millum tjóðirnar. Tann bjarta framtíðin, sum vit kristnu síggja fram ímóti, fer ikki at koma sum ein natúrlig ella søgu­lig broyt­ing. Hon fer ikki at koma sum úrslit av út­búgv­ ing ella vísindum eina. Hon fer at koma, tí at Gud leggur upp í og stovnar sítt ríki. Tann stóri dagur Hetta eru orð, sum bíbilsku høvundarnir mangan nýta. Teir peika á »tann dagin«, »dagin« ella teir »seinastu dagar«. Tá ið teir sameindu fóru inn í Normandiið, varð dagurin róptur d-dagurin. Bíbliunnar høvundar síggja fram móti einum degi, sum fer at verða roknaður sum hámarkið ella klimaksið. Tey fyrstu trúgvandi í Nýggja Testamenti talaðu al­tíð um »tann dagin«, og tey sóu fram móti honum. Til døm-is skrivar Paulus ápost­ul: »Eg veit hvønn eg trúgvi á, og eg eri vísur í, at hann er mentur at varðveita tað, sum mær er litið upp í hendur ti lhin dag«. (2. Tim. 1.12). Ápostulin segði, at allar farnu syndir vóru fyrigvnar við Jesu Kristi, og at Gud var mentur at varðveita hann til ein dag í framtíðini, sum fór at vera hámarkið av øllum, eitt klimaks. Hvørjum degi sóu tey fram ímóti? Hvønn dag er tað, sum Bíblian tal­ ar so nógv um, ein dagur, sum nærum allir høvundar Nýggja Testamentisins skriva um? Hvat serligt er við merk­ing­ini »d-dagur«? Hvønn týdn­ing fer hann at fáa fyri menn­iskj­uni? Dag­ urin, sum tey kristnu skulu síggja fram ímóti við gleði, og sum syndarar verða ávaraðir ímóti? Politisku leiðarar okkara ávara okkum støðugt og peika á vandan fyri, at ein triði heimsbardagi kann bresta á við sínum ræðuligu oyð­ingum við kjarnorku­ vápn­um. er tað ein altoyðandi bar­dagi, sum høvundar Nýggja Testamentisins hava í huga, tá ið teir tala um henda serstaka dag? Nei, als ikki. »D-dagur« Nýggja Testa­ mentisins verður ein dýrdar­ ríkur dagur. Jesus Kristus skal koma aftur til jarðar. Hvussu so myrk enn fram­tíðin fer at verða, so veit tann kristni, hvussu søgan kemur at enda. Vit ganga móti einum dýrdarríkum há­ marki, klimaksi. Hvør einasti høvundur Nýggja Testa­ mentisins trýr, at »tað besta er goymt til endan«. Tað er, sum John Baillie hevur sagt: »Bíblian sigur, at framtíðin liggur í Guds hondum. Var hon í okkara hond­um, so høvdu vit gjørt hana til ein hurlivasa. Fram­ tíðin liggur heldur ikki í Djevul­sins hondum. Hann hevði leitt okkum í óføri og oyð­ing. Framtíðin er ikki givin upp til nakra søguliga noyðslu­stevnu, sum leiðir okkum av stað í blindi, tá hevði lívið verið uttan mein­ ing. Men framtíðin liggur í hansara hondum, sum hevur gjørt til reiðar nakað, sum eygað aldri hevur sæð, oyrað aldri hevur hoyrt, nakað, sum aldri er komið upp í hjarta nakars menniskja«. Kelda: Billy Graham »Heimurin í loga« 1972 Símun Pauli jacobsen kjak Tann kristni trýr upp á eina glæsiliga framtíð, sjálvt um tann bygnaður ella skip­an, sum tað nýmótans sam­felagið hevur, skuldi horvið og allur bati verið strikaður út sum úrslit av dárskapi menn­iskjans