mánadagur 11. februar 2013síða 19

19 Mánadagur 11. februar 2013 · Nr. 17 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ítróttarblaðið steypinum. Eg visti ikki av tí, men um eg skal verða erligur, so hevði eg eina lítla kenslu av tí, sigur Óla Kristian. 42 ára gamli málverjin hev­ur verið við allan vegin hjá KÍF, og hevur upplivað upp­bygg­ingina av núverandi KÍF lið­num frá byrjan. – Tað hevur verið stutt­ligt at verið við til. Vit hava havt Jan Ottosen, sum hev­ur fing­ið skil upp á nøkur ting. Vit vuksu frá hvørjum øðrum og hann fór so sín veg. Síðani kom Jacob Jónsson til og hevur ført tað víðari. Tað hevur verið frálíkt at verið við til, sigur Óla Kristian. Spurningurin er so um Óla Kristian nú ætlar at gevast, ella um hann hevur fingið mót upp á meir. – Nú tori eg einki at siga, sigur hann og flennur. «Men eg vóni at hetta er tað seinasta. Tíbetur hava vit f l e i r i góðar málmenn eisini, men eg komi altíð at ganga og mæla onkustaðni rundan um felagið, leggur hann afturat. Vektin er eisini ein fyrimur Andrias Nilsen stendur til at viga 108 kilo í leikskránni. Tað kundi onk­ur hildið var nógv fyri ein hond­bóltsspælara, sum er 188 senti­ metrar høgur. Andrias er greiður yvir, at hann kundi verið lættari, men hann sær ikki vektina sum eina forðing. – Eg haldi ikki eg orki so nógv verri enn hinir. Eg kundi gott verið lætt­ari og arbeiði upp á tað, men eg brúki tyngd­ina hjá mær til at bróta ígjøgnum og skjóta mál. So tað er eis­ini ein styrki og tað haldi eg at eg vísi á vøllinum í dag, sigur Andrias greiður á málinum. Við sínum ellivu málum var hann klárt besti spæl­arin á vøll­ inum. Hann var snøgt sagt ikki til at steðga. – Men hevði eg verið lættari, so hevði eg helst sloppi undan fleiri skað­um, ásannar bakkurin við kanón­skotinum. Andrias er uppvaksin í Sandavági og spældi fram til 2008 við SÍF. Tá fór hann í skúla í Havn og endar við at spæla við KÍF. Tað er ein avgerð hann er fegin um í dag. – Her eru allir líka fittir og hava tikið væl ímóti mær. KÍF passar akkurát til mín, sigur Andrias. Flestu av ungum ítróttar­ íðk­ar­unum í Føroyum hava ein dreym um at sleppa at royna seg í yrkis­ítrótti, men fyri Andrias er tað ikki so áhugavert. Hann arbeiðir hjá grann­skoð­ara­virk­ inum Januar og gong­ur í kvøld­skúla við síðuna av. – Eg ar­beiði nógv og gangi í skúla, og tað gong­ur eitt sindur út yvir venj­ ing. Eg royni bara at hanga í. Í løtuni hugsi eg fyrst og fremst um arbeiði og skúlan, og so spæli eg hondbólt við síðuna av. Fari eg niður at lesa víð­ari, so fari eg kanska at spæla har, men tað er ikki nakað eg havi gjørt mær so nógvar tankar um, greiður 22 ára gamli steypavinnarin frá. Bæði venjarar og fyrr­verandi yrkis­hond­bólts­spælarar hava roynt at tosa við Andrias um møgu­leikan at royna seg uttanfyri land­odd­ arnar, men heldur ikki tað stimbrar hugin. – Jan Ottosen hevur roynt at tosa við meg, og tað hevur Heini Hanusarson eisini, men eg veit ikki. Eg rokni ikki við at eg hevði kunna komið upp á hægsta stigið. Vit hava spælt í Evropa og har sært tú hvussu góður hinir eru. Um eg skuldi kunna komið so langt, so skuldi eg helst verið farin í skúla niðri, so hevði eg møguliga klárað tað, sigur Andrias. Skinnaðir steypavinnarar Undan finaluni avráddu spælar­ar­ nir hjá KÍF, at teir skuldu raka alt hárið av høvdinum um teir vunnu. Tað gekk eina løtu at fáa gongd á klippingina í skifti­rúm­inum, men so mátti dagsins steypa­finalu­stríðs­ maður og toppskjúttin, Andrias Nielsen, ganga á odda. Tá myndin við honum, steypinum og Óla Kristian er tikið, er Andrias akkurát blivin trimmaður um skall­ an inni í skiftirúminum. Søgan sigur einki um hvussu nógvir stóðu við lyftið, og hvussu nógvir bakk­aðu út, men úrslitið síggja vit helst tá spælararnir koma á vøllini til kom­ andi dyst í lands­kappingini. – Tað skal ikki altíð verða álvara, sigur Óla Kristian eina ferð mitt í sam­røð­uni. Orðini tykjast onkurs­ vegna at lýsa stemningin í KÍF leguni væl. Menn hava ikki dreymar um at yvirtaka heimin, men heldur trív­ast teir í einum avslappaðum og heim­ligum umhvørvi, har tað eis­ini skal verða pláss fyri hugna og stutt­ leika. Eitt umhvørvi, ið bæði Óla Kristian og Andrias trívast væl í – eisini við einum gullheiðurmerki um hálsin. trondur@sosialurin.fo coca-cola cup finala Eg haldi vit eru nokk so líkir. Honum dámar eisini at fáast við seyð, ganga í fjøllunum og fara í grind. Vit eru somu týpir. Ikki bara tí við kanka líkjast eitt sindur á kroppi, men eisini sum persónar. Hann er eisini ein lítil kúllur. Óla Kristian um Andrias: Myndir: Álvur Haraldsen legendan