fríggjadagur 15. februar 2013síða 13

13 Fríggjadagur 15. februar 2013 · Nr. 19 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Minningarorð um mammu mína Honnu Justinussen Bert nøkur fá orð um mína kæru móður, Hanna Just­ inus­sen, Leirvík. Mamma var dóttur Kol­ bjørmu og Jens Clementsen á Sandi. Har sleit hon sínar barnaskógvar. Var næstelst av fimm systkjum. Var sjálv tvíburi, hin doyði beint eftir føðingina. Mamma og babba møttust í Íslandi og gingu í hjúnalag 12. februar í 1950. Tey settu búgv úti á Egg, og búleikaðust har alt teirra lív, líka til mamma fór á Gilja­ garð seinasta summ­ar. Tey vóru so sera góð við hana. Henni dámdi eisini so væl har. Sum eitt av røktarfólkunum segði: »Tað er so gott at hava mammu tína her, tí hon er altíð so glað og setur lív í við sínum glaða lyndi. Eg vil lýsa mammu við trim­um orðum: Trúføst, blíð og hevði eitt hjarta av gulli. Mínir tankar leita heilt aftur til míni barnaár. Minn­ ist teg sum eina sterka kvinnu, og alt tað góða, tú gjørdi fyri meg og míni systk­ in. Og vit vóru ikki so fá, heili níggju í tali. Mangan havi eg hugsað, hvussu í allari víðu verð, tú kláraði tað. Tíðirnar vóru ikki, sum tær eru í dag, bara at trýsta á ein knøtt. Nei, alt skuldi gerast við hond. Tey fystu árini uttan rav­ magn, við kolkomfýri, vaska klæði við hond, bert Valor ovn at hita húsið við, einki wc, bert ein bukka, sum stóð úti í kolhúsinum, har vit goymdu kol til veturin. Tað vóru tíðir, sum kravdu sterk­ ar kvinnur. Mamma hevði eitt stórt hjarta og eitt ljóst og lætt sinni, sang nógv og var takk­ som fyri lívið. Hóast tað mangan var strævið, tí mamma var gift við einum skipara, sum var á sjónum tað mesta av tíðini, skuldi hon vera bæði faðir og móður fyri okkum. Minnist serliga, tá vit skuldu til songar. Eg og Jens bróð­ir sluppu at sova undir hvør sínari lið á mammu, og vit skuldu skiftast um at biðja Faðir vár. Har var trygt und­ir móður lið. Signaði okkum á morgun­ stund Faðir vár lærdi til náttar­ blund og legði oss trygt at sova. Var tær enn smátt um hendur títt tú fekst tað lítla so sundur­ býtt, at altíð var breyð í kova. Mamma hevði nógvar munn­ ar at metta, men vit fóru ong­ antíð svong til songar. Alt var jú heimagjørt, bakaði breyð og køkur. Minnist eis­ini aft­ ur á tíðir, har vit sum børn veiddu seið við tráðu inni á keiini. Heim við fong­in­u­m, so skuldi skrædl­ast og ger­ ast til, og antin stóðu seiða­ frikadellu ella seiða­knett­ir á borðinum sama dag. Tað kundi verið skrivað so nógv um mammu. Hon var sera rættvís, gjørdi ongan­ tíð mannamun, um tað var høgur ella lágur. Tosaði ong­ an­tíð ilt um nakran. Gævi tað vóru fleiri sum tú, mamma, so hevði heimurin sæð ann­ ar­leiðis út í dag. Siteri úr yrk­ing til mammu á 70 ára deg­num: Tú fostrað hevur ein stóran flokk, synir seks sog døtur tríggjar. Vit koma tær ikki upp til kníggja, men upp til tín síggja. Aldri tú gramt teg hevur, men altíð líka nógv gevur. Aldri mannamun ger, hvørt av børnunum tað so er. Eisini vart tú so góð við títt avkom, okkum børnini, og ikki at gloyma ommu- og lang­ommubørnini, tey elsk­ aðu eisini teg, mamma. Sum ein ommudóttur tók til, nú tú var farin, at hon hevði bara hug at gráta, hvørja ferð, hon gekk út á Egg, tí eingin sat framman fyri køksvind­ eyg­an­um og veittraði sum tú plagdi, og bað hana koma innar. Hesi minningarorð vildu verið ófullkomin, um ikki babba varð nevndur. Tit bæði hava klárað tykkum væl, utt­ an hjálp frá øðrum. Tit hava staðið saman í viðgongd og mót­gongd. Lagnan hevur verið hørð til tíðir, men tit hava við Guds hjálp klárað skerini. Og hev­ur tykkara andaliga heim verið í salinum í Hebron, har mamma mangan fann hvíld frá tí dagliga strevinum. Hon gleddi seg serliga til sunnu­ dags­møtini, tí hon elskaði at syngja. Góða mamma, nú sólin aftur er farin at skína á Kráar­tanga og sólarkaffi hev­ ur ver­ið, bygdin er við at lata seg í vár­búna og bygdarfólkið er so smátt farið at gleða seg til tey vøkru sólseturkvøldini, nú er tín sól sett fyri seinastu ferð, góða mamma, og tín vakra sangrødd er tagnað her. Barnaheimið úti á Egg stendur tómt. Men vit, sum eftir sita, hava bert ljós og góð minni um eina kærleiksfulla móður. Góða mamma, vit skulu passa væl upp á babba, tí eg veit, at honum leingist so sár­ an eftir tær. Tit vóru so góð við hvørt annað. Tøkk fyri alt, góða mamma. Esther Fleiri føroyingar verða fødd­ ir um heystið enn um várið. Flest hava føðingardag tann 23. september, meðan fæst hava føðingardag tann 20. februar. Hetta vísir ein uppgerð úr lands­fólka­yvir­ litisskránni. Landsfólkayvirlitisskráin er ein av teim føroysku grund­skráunum, sum verð­ ur umsitin av Um­hvørvis­ stov­uni, og av og á verða ym­isk hagtøl av almennum áhuga tikin úr skránni. Tann 8. februar í ár gjørdi Um­ hvørvisstovan eina støðu­ mynd av, hvørjar dagar í ári­ num føroyingar eru fødd­ir. Henda dagin vóru 48.186 skrásett at búgva í Før­oy­ um. Um javnt var býtt, høvdu 132 føroyingar havt føð­ ingardag hvønn dag. Men soleiðis er ikki. Hagtølini vísa nevniliga, at munandi fleiri føroyingar verða føddir um heystið enn um várið. Flest verða fødd í seinnu helvt av september og fyrru helvt av oktober. Og fæst verða fødd í mars mánaði. Um hugt verður eftir, hvørj­um degi fæst fólk eru fødd er tann 20. februar dag­urin, við einans 90 føð­ ingar­døgum. Dagurin, har flest fólk í Føroyum fylla, er tann 23. september. Tá hava ikki minni enn 189 fólk føð­ ingardag, og hetta er væl meira enn dupult so nógv sum 20. februar. Til ber at lesa meira á heimasíðuni hjá Um­hvørvis­ stovuni www.us.fo 23. september er stóri føðingardagurin