fríggjadagur 22. mars 2013síða 37

nr. 34 · 22. mars 2013 5 VIKUSKIFTI myndir: eydbii myndir eg hugsaði ikki um, at eg var eitt kent andlit. Eg eri ein opin persónur og havi ikki trupulleikar við at skula tosa við fólk, eg ikki kenni Syðrugøtu. Men umframt at fortelja, at hesin bóndin bað hana koma at hjálpa sær við garðinum, er Arnfríð V. Hentze held­ur gátufør um nýggja parlagið. – Eg veit ikki, hvat eg skal fortelja, vit eru ikki so nógvir bóndir í Føroyum, og vit, sum eru, vita av hvørjum øðrum, og ja, soleiðis er tann søgan, fortelur Arnfríð V. Hentze loyndarfull. Spurd, hvussu tað var brádliga at vera ein almennur persónur í Føroyum, svarar Arnfríð V. Hentze, at hon ikki gav sær stórvegis far um tað. Men hon merkti væl, at fólk kendu hana. – Tá fólk sóu meg ella hoyrdu málið í mær, vistu tey, hvør eg var, og komu yvir til mín at práta um tað, tey høvdu sæð í sjónvarpinum. Tað var bara stutt­ ligt, fortelur Arnfríð V. Hentze og legg­ ur afturat: – Men eg hugsaði ikki um, at eg var eitt kent andlit. Eg eri ein opin persónur og havi ikki trupulleikar við at skula tosa við fólk, eg ikki kenni. Saknar Sumba Skiftið frá Sumba til Syðrugøtu hevur verið lætt fyri Arnfríð V. Hentze. – Eg kann fyri so vítt búgva alla­ staðni, bara eg havi fjøll og brim, har eg, og tað havi eg her, sigur Arnfríð V. Hentze og hyggur út gjøgnum vind­ eygað, haðani hon sær út yvir Gøtu­ vík. – Einki er sum at leggja seg at sova til ljóðið av brimi. Tað kundi eg í Sumba, men tað kann eg eisini her norð­uri, sigur Arnfríð V. Hentze. Hon dugir væl at síggja, at tað eru ymsir fyrimunir við at búgva í Syðru­ gøtu. – Alt er so sentralt, og tú skalt ikki brúka langa tíð fyri at fara í onkran stór­an handil. Og so kanst tú eisini fara ein túr til Havnar mitt um dagin. Í Sumba ert tú meira avskorin frá øllum, held­ur Arnfríð V. Hentze, sum tó eisini sakn­ar heimbygdina. – Eg sakni umhvørvið í Sumba og sjálvandi eisini fólkini har suðuri, men eg geri mær onkrar túrar suður við­ hvørt, so at saknurin ikki gerst alt ov stórur, sigur Arnfríð V. Hentze. Stórar ætlanir við ferðavinnu Í Sumba fekst Arnfríð V. Hentze nakað við ferðavinnu, sum henni dámdi ógvu­ liga væl. Hon hevur kortini ikki slept ferðavinnuni heilt, tí longu nú hevur hon stórar ætlanir, um hvussu hon kann vera við til at menna ferðavinnuna í Syðru­gøtu og har um leiðir. Til garðin hoyrir eitt 120 ára gam­alt hús til, sum Arnfríð V. Hentze held­ur avgjørt kann draga ferðafólk til bygd­ ina. – Húsið hevur eina áhugaverda søgu, og eg ivist ikki í, at tað hevði ver­ ið stuttligt hjá ferðafólki at komið inn í húsið og sæð og hoyrt, hvussu føroy­ ingar búleikaðust í gomlum døgum, greiðir Arnfríð V. Hentze frá og heldur fram. – Fyrr bleiv eisini dansað inni í hús­ inum, so hví ikki fingið fólk at dansa føroyskan dans inni her fyri út­lend­ ingum, sigur Arnfríð V. Hentze hug­ fangað. Hinumegin vegin, har aldagamla húsið liggur, er eitt fjós, sum er nakað yvir 100 ár, og sum somuleiðis hoyrir til festið. Arnfríð V. Hentze sær eisini stórar møgu­leikar við gamla fjósinum. – Fjósið kundi saktans verið brúkt til konserthøli, framsýningar av ymsum slagi, og tað hevði eisini borið til at havt okk­urt, sum minti um eina kafé inni í fjós­inum, sigur Arnfríð V. Hentze, sum ikki ivast í, at Syðrugøta hevur stórar menn­ingarmøguleikar, hvat ferðavinnu við­víkur. – Hvør veit, kanska eg longu í summ­ar kann bjóða føroyingum og út­ lendsk­um gestum til ein drekkamunn inni í fjósinum, sigur bóndakonan úr Sumba, sum nú bóndast í Syðrugøtu. Húsið hevur eina áhugaverda søgu, og eg ivist ikki í, at tað hevði ver­ið stuttligt hjá ferðafólki at komið inn í húsið og sæð og hoyrt, hvussu føroy­ingar búleikaðust í gomlum døgum