fríggjadagur 5. apríl 2013síða 17

17 Fríggjadagur 5. apríl 2013 · Nr. 38 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Virðing fyri trúgv og ymiskleika Katrin Hovland Kristensen Tað er í kvøld skírishóskvøld, og eg siti við nøsini niðri í einari bók og lesi um heila­ nerva 7, nervus facialis. Nor­ malt taki eg mær frí slíkar dagar, men í kvøld geri eg eitt undantak orsakað av nógva lesnaðinum, ið eg sum medisin­lesandi á 3. semestrið skal ígjøgnum. Og tó. Meðan eg siti og lesi, merki eg ein ófrið í kropp­inum. Tankarnir skifta ímillum forløbið á nervus facialis og tað videoklippi fra ”Dagur og viku”, sum eg sáð fyrr í dag. Í videoklippinum kjakast Rigmor Dam og Bill Justinussen um bókina ”Hin stóra bókin um familjur”. Eg lesi á facebook, at nøkur eru sjelkað av, at Rigmor Dam uppá ein ella annan hátt indirekta ákærir Bill Justinus­sen fyri at vera fyri einum sam­felagsstrukturi, ið sæst í Iran, og yvir hennara ákæru um, at børn verða ”ofrað á einum skafotti ella ein­um altari”. Hóast hesar orð­ingar møguliga ikki vóru serliga hóskandi, so er hetta ikki tað, ið skelkar meg. Har­ímóti eri eg skelkað av mót­parti hennara og tí argu­menta­tiónin, ið herfrá kemur. Um eg havi skilt tað rætt, ynskir Bill Justinussen ikki, at ”Hin stóra bókin um familjur” skal vera í barna­ gørð­un­um og skúlum. Sjálv haldi eg, at bókin ikki skal fjernast frá barnagørðum og skúlum. Kortini skilji eg Bill Justinussen og nakað av hansara argumentatión í ein vissan mun. Sum eg síggi tað, so kann ”Hin stóra bókin um familjur” nemliga hava og brúk­ast til tvey endamál: Endamál eitt: Eitt informativt amboð til at fortelja børnum, at tað finnast nógv ymisk menn­ iskju í samfelagnum. Endamál tvey: Eitt slags propaganda- am­boð í føroyska kjakinum millum teirra, ið eru fyri og ímóti samkyndum. Um eg havi skilt Bill Justinussensa lesarabræv rætt, so er tað nakað ala hetta, ið hann er innið á, tá hann sigur: ”Mest av øllum líkist bók­ in eini skipaðari roynd at greiða okkara minstu.. frá, at tað m.a. er í lagi at vera samkyndur. At alt er normalt og at øll eru normal uttan mun til frávik.” og ”Tað er álvarsligt at siga børnunum hjá øðrum, hvat er rætt og skeivt..” Hetta vil eg geva honum púra rætt í. Tá tað gekk upp fyri mær, at bókin kundi hava og brúkast til hesi tvey endamál, hugdi eg eftir síðuni í ”Hin stóra bókin um familjur”, ið talan er um - har stóð: ”Nøkur børn eiga tvær mammur ella tveir pápar.” Eg verði noydd til í hesum setningi stendur einki um, at tað er meira rætt ella meira gott at liva sum samkynd/ samkyndur. Tað stendur ”nøk­ur børn eiga tvær mamm­ur ella tveir pápar.” Punkt­um. Sum eg lesi hetta, er tað informativt, og tí útilukki eg, at tað verður brúkt sum eitt propaganda-amboð. Hesum dugi eg ikki at síggja nakran trupulleika við – tvørturímóti haldi eg, at ein bók við einum tílíkum enda­ máli kan fortelja børnum, at: 1. onnur mennskju kunnu vera ymisk, og at 2. hesi menniskju skulu virðast sum medmenniskju. Hetta kann vónandi eisini fyri­byrgja happing í barna­ gørðum og skúlum av børnum frá familjum, ið eru ”øðr­vísið”. Bill Justinussen pá­stend­ ur, at foreldur skullu hava rætt til at avgerða, hvat tey vilja informera teirra børn um - hetta er í og fyri seg rætt og gott. Men hvat er tað, slík foreldur ynskja at varða teirra børn frá í hesum før­ inum? Vitanina um, at onnur børn hava onnur familju­ mynstur? Eg skilji væl foreldur, ið vilja ”spara” teirra børn frá vit­anini um minoritetar, ið gera skaða á onnur, t.d. Pedo­ fil-menniskju, ella um viður­ skiftur, ið ikki eru hóskandi børnum at kenna til, t.d. porna­grafibransjuna (eitt dømi, sum Bill Justinussen nevnir í kjakinum í D&V) – men at hava somu tilgongd til ein minoritet, ið ongan skaða gera øðrum, og ið liva sum van­ligir samfelagsborgarir, er fyri mær øgiliiga ringt at skilja. Sum eg síggi tað, kann ein slíkur atburður viðføra happ­ ing orsakað av, at børnini ikki vita, at tílík familjumynstur finn­ast og skullu virðast (virð­ast eisini hóast man trýr, at tað er ein skeivur livi­ háttur). Útyvir tað er mín ótti, at ein tílkur atburður vil við­ føra marginalisering, tvs. útilukkan, og eina møgu­ liga stigmatisering av sam­ kyndum (nakað, sum eg kann óttast fyri longu í ein vissan mun gongur fyri seg í før­oyska samfelagnum). Tí ynski eg at appellera til foreldur um virkuliga at um­ hugsa, um hetta er næstra­ kærleiksfult. Er hetta ein atburður, sum bíblian eggjar okkum til? Sjálv eri eg trúgvandi kristin, nýgift við einum trúgv­andi manni. Vit ynskja bæði tvey, at Jesus og bíblian skal vera grundarsteinurin í okkara lívið. Hóast vit ikki skilja Gud í mun til tað, ið bíblian sigur um homo­ seksu­alitet, so trúgva vit, at hjúnalagið er millum mann og kvinnu. Tó viðførur hetta fyri okkum IKKI, at vit – um vit einaferð vælsignast við børnum – ikki vilja informera okkara børn um, at tað finn­ ast børn við samkyndum for­ eldur. Harímóti vóni eg, at vit tá fortelja børnum okkara, hvat vit trúgva uppá samstundis við, at vit fortelja teimum, at onnur menniskju ikki neyð­ turvi­liga trúgva og liva eftir somu trúgv, og at hesi menn­ iskju kortini skulu virðast og behandlast kærleiksfult. So at vit kunnu liva í ein­ um samfelagið, har tað er virð­ing fyri trúgv og ymisk­ leika. kjak