fríggjadagur 24. mai 2013síða 17

17 Fríggjadagur 24. mai 2013 · Nr. 58 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Hvítusunnuaftan í fjør fingu starvsfelagir tínir í Menta­málaráðnum boðini um, at tú vart farin. ”Okkara kæri starvs­felagi doyði í morg­un,” soleiðis stóð m.a. í ’hvitusunnufjarritinum’ frá aðal­stjóranum til okkum øll. Vit vistu, at tú vart illa sjúk­ur. Tú hevði sjálv­ur greitt okkum frá tí, og tú hevði eisini greitt almenn­ ing­inum frá støðuni í eini blað­samrøðu. Men hóast all­an henda opinleikan um sjúk­una, valdu vit øll at liva í vón­ini um, at tú skuldi fáa hjálp og gerast raskur aft­ur. Vit høvdu brúk fyri tær, tín­ um gløgga viti, tínari arbeiðs­ orku, vit høvdu brúk fyri tín­ ari hóvligu medferð. Soleiðis skuldi ikki gangast. Boðini komu ikki heilt óvæntað á okk­um. Bergur var føddur á Strond­um í 1956, elstur av børn­unum hjá Onnu og Ed­ mundi í Garði. Eftir at hava tikið HF-prógv í 1976 ar­beiddi hann tvey ár sum vikar­ur, og fór síðan til Keyp­manna­ havn­ar at lesa, haðani hann tók prógv sum cand. polit. í 1984. Komin aftur til Føroya starvaðist hann fyrst í Føroya Banka árini 1985-1997, og síð­ an sum stjóri á Postverki Før­ oya frá 1998-2006. Síðan 2006 og til hann andaðist, starv­ aðist Bergur sum fulltrúi í Menta­málaráðnum, og tað var her, vit báðir komu at kenn­ast – aftur. Kennast aftur, skrivi eg, tí sum smádreingir seinast í fimti árunum og fyrst í seksti árunum, høvdu okkara vegir krossast nakrar ferðir. Tað var vinarlagið millum for­ eldur okkara, sum var orsøkin til hetta. Tey vóru av sonnum vinfólk. – At eg kom at kenna hesi fólkini á Strondum, hekk eisini saman við tí, at eg sum smádrongur av og á skuldi ferðast heilt úr Vági til Fugla­fjarðar at fáa tikið mát av mínum vinstra fóti hjá tí orto­pediska skómakaranum, ið har búði. Hetta var altíð ein long og drúgv leið, og eg minn­ist, hvussu gott tað var at fara ’upp at anda’ ella at steðga á og viðhvørt eisini at gista á Strondum hjá hesum fittu og blíðu vinfólkunum, foreldur míni høvdu har. So gingu øll árini, og vit báðir fóru hvør sína leið. Alt í einum lagaði lagnan tað tó soleiðis, at Bergur og eg, frá 2007, komu at starvast á sama arbeiðsplássi, í Menta­ málaráðnum. Hetta tíðarskeiðið var Berg­ur sjúkur stórt sæð alla tíðina, men sjúkuna bar hann væl. Eg dugi ikki at ímynda mær, hvussu strevið hetta hevur verið, men tú hoyrdi hann ongantíð kæra sína neyð. Tað tóktist sum, hann allatíðina sá møgu­leik­ ar í staðin fyri trupul­leik­ ar, hansara stilla og hóv­liga med­ferð – heilt til tað síðsta - eyð­kendi hann og hansara samskifti við onn­ur. Ein ómeta­liga góður sam­starvs­ felagi, sum tók tøk fyri onnur, tá ið hetta var neyðugt, hóast hann sjálvur hevði nóg mikið at hugsa um. Hann kundi støkka inn á gólvið hjá tær og spyrja eftir einum máli, hann ikki hevði hoyrt um í langa tíð: Hvussu gongur við Føroya Banka-listini? spurdi hann. Tit hava stýr á tí, ha? Hendi einki við málinum ella hendi ov lítið, spurdi hann aftur men hann spurdi altíð upp á sín sermerkta, positiva og hóvliga hátt við einum lítlum álvarsligum brosi í eygnakrókunum, hvør skal siga: Fá hatta nú avgreitt. Bergi dámdi væl at taka lut í felags starvsfólkatiltøkum. Fáar mánaðir áðrenn hann andaðist, sat hann við kla­ ver­ið í MMR til jólahaldið og spældi ’Føgur er foldin’. Løt­ an var sterk, og hevði stóra ávirkan á okkum øll. Minniligar eru eisini tær ár­l­igu útferðirnar, vit gjørdu saman á arbeiðsplássinum. Hon­um hevði altíð dámt at gingið í fjøllunum, og hann elskaði hesar summar­túr­ ar­nar. Tað eina árið fóru vit úr Æðuvík gangandi út á Eystnes - hesin stóri og prúði maðurin í bestu árum orkaði ikki at ganga teinin, og tá vistu vit, at her ruggaði ikki heilt rætt. Uttan hóvasták setti hann seg í bilin og koyrdi so langt, sum til bar, og so var hann við okkum, og kundi m.a. njóta tað vakra útsýnið av Eystnesi yvir á barndómsbygdina Strend­ur, har hann nú hvílir í mold­um. Einaferð hann var aftur­ komin av ferð í Íslandi, har hann hevði verið og søkt sær heilsubót, høvdu hann og Mary keypt eina mynd, har henda yrkingin eftirís­ lendska biskupin Sigur­ bjørn Einarsson var vakurt skriv­að niður. Bergur vildi so gjarna hoyra yrkingina á før­oyskum: Bergur í Garði f. 10. juli 1956 d. 26. mai 2012 Eg havi droymt ein stóran dreym Eg havi droymt ein stóran dreym var drotni hjá í fjallahøll, eg eygleiddi mítt æviskeið og sporini um dal og fjøll. Eg sá hvørt fet, hvørt fótaspor frelsarans undir míni lið og visti greitt, hvør var mín vernd í váða, freisting, trega við. Tey berlig vóru, við brosi hann tá mælti: “Barn mítt sært tú har, eg gekk við tær og gav tær ans, í gleði og sorg eg hjá tær var.” Men annað sá eg síðan brátt, tí onkustaðni sjón bar við, tað eina sporið eittans var. “Gekk eingin tá við mína lið? Hann las ta hugsan, leit mær at og læt meg sína ásjón sjá: “Tá vart tú sjúkur, signað barn, eg bar mín son, tú vart mær hjá.” (Sigjurbjørn Einarsson eftir gamlari søgn. TT týddi) Hvíl í friði góði starvsfelagi. Hvítusunnuaftan 2013 Martin Næs www.sosialurin.fo Fríggjamorgunin 10. mai and­aðist Jákup Kass, fyrr­ ver­andi prestur á Nesi, 88 ára gamal. Jákup var ætt­ aður av Strondum, elsti sonur Sannu og Bartal Kass og elstur av 10 systkjum. Eftir lokna skúlatíð á Strond­um fór Jákup víðari í skúla í Havn og seinni í Dan­mark. Heimafturkomin gjørd­ist hann reiðari og keyp­maður á Strondum í nøkur ár, áðrenn hann fór í starv hjá oljufelagnum Esso, har hann seinni gjørd­ ist stjóri. I 1949 giftist Jákup við Annu Johansen. Tey fingu 3 born. Í 1970-unum, meðan hann var stjóri á Esso, byrj­ aði hann at lesa gudfrøði. Tá var ein ávís lóggáva í gildi, sum loyvdi fólki at lesa gud­frøði uttanum tann vanliga gudfrøðislesturin. Á sumri 1980 byrjaði Ják­up sum sóknarprestur á Nesi. Hann var tá 55 ára gam­al. Starvið røkti hann til lítar, til hann gavst í 1994. Jákup og Anna gingu við lív og sál uppí presta­ tæn­astuna. Tað var eitt kall til bæði. Jákup plagdi at siga, at hann var nógv úti og uppi í nógvum, men tað var bara gjørligt, tí hann hevði eina góða konu heim, sum samstundis var “sekreterur” Anna, sum andaðist í 2011, var Jákupi ein góð kona og ein stórur stuðul. Jákup var sera virkin, bæði í kirkjuligum saman­ hang­um, í Heimamissiónini og í Sjómansmissiónini. Hann sat í høvuðsstýrinum hjá Kirkjuligu Heima­missi­ ónini og var eisini formaður í nøkur ár. Jákup var eisini nógv upptikin av Ísrael. Jákup, sum kom til liv­ andi trúgv á Jesus mið­ skeiðis í 1930unum, var eitt livandi vitni um ein liv­andi Gud. Hann var missións­ maður – har hann var og hvar hann var . Hann segði fleiri ferðir smílandi, at tá ið prestar og onnur fólk søgdu við hann, at tað hevði verið nógv lættari hjá honum at verið prestur, um hann ikki hevði verið missiónsmaður, svaraði hann aftur, at hann hevði als ikki verið prest­ur, um hann ikki var missiónsmaður. Nevnast kann til døm­ is, at meðan Jákup var prestur, fekk hann at upp- liva ta gleði, at bæði nýtt missiónshús og nýggj kirkja vórðu bygd á Toftum - og tað sama ár, í 1994. Jákup var tó givin sum prestur tá Fríðrikskirkjan varð vígd í november. Eftir lokna presta­tæn­ astu fluttu Anna og Jákup aftur á Strendur at búgva. Nú vóru taldu dagarnir hjá Jákupi uppi, fjørðurin rógvin, árarnar lagdar inn og stríðsmaðurin komin í havn – í Jesu favn. Vit eru mong, sum við gleði, undran og takksemi líta aftur á alt tað góða Gud gav okkum við og gjøgnum Jákup. Gud signi tykkum ið stóðu honum nærmast – og okkum øll! Hebrearabrævið 13,7 legg­ur okkum hetta á hjart­ að og sinnið: – Minnist til vegleiðarar tykkara, sum hava talað Guds orð til tykkara; lítið at endalyktini á ævi teirra, og fylgið so trúgv teirra eftir!- Ærað veri minnið um Jákup Kass. Torleif J. Takk, Jákup Kass!