fríggjadagur 24. mai 2013síða 23

23 Fríggjadagur 24. mai 2013 · Nr. 58 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 miðvikan 1111 skippund og 25 føt av lýsi. Vit høvdu lýsismeltarí umborð. Ein gjáarmaður, sum var við, dugdi so væl at fáast vit hetta. Tað varð lagt til um náttina, tí veðrið bleiv so ringt. Onkur náttin var so mikið ring, at vit fingu ikki lagt skipið uppí ættina. Tá máttu vit liggja spakuliga undan. Seglini vóru uppi og so mátti tann, sum stýrdi ansa væl eftir, at seglini ikki fóru at flaksa. Tá kundu bummar og annað brotna. Eg minnist tað eina kvøldið, tað varð avloyst. Veðrið var so mikið ringt, at tað var ikki ein og hvør, sum kundi fara til róðrið. Ein svágur mín, Poul Veihe, var við og hann stýrdi alla náttina. Vit komu so gjøgnum tað veðrið, men vit fingu eina ringa ferð av Kappanum og heim til Føroya. Tað var so myrkt i veðrinum, at vit fingu ongantíð at vita, hvar vit vóru. Vit kundu bara sigla uppá kumpass og logg, sum mátaði teinin, ið vit sigldu. Men tá ið vit vóru komnir so langt, at roknast kundi við, at vit vóru komnir inn á landgrunnin, tá var loddað. Tá var einki sum æt ekkolodd, so dýpið mátti finnast at blaka eitt lodd við snøri í endanum. So kundi dýpið metast eftir hvussu nógv av snørinum, ið rann út. Tá fingu vit botn, men tað var djúpt, eini trý stykkir, 180 favnar Nú var veðrið batnað nokk so nógv, hann var blivin útnyrðingur í ættini. So tað bleiv siglt víðari. Hetta var í evstu hoyggingartíð. Tá er tað onkur, sum sigur seg kenna hoylukt. Hetta vóru serlig evni, sum summir menn høvdu. So bleiv skipið lagt til og Emil Djurhuus, bestimaður, fór upp á goss­ið, tað ovasta á mastrini, og tá rópar hann ”Beinisvørð í ein út­nyrðing”. Hetta var hugaligt at hoyra. Men tað tók framvegis megin­partin av einum samdøgri, áðr­enn vit komu inn á fjørðin. Og so aftur at vaska á sama hátt sum fyrr er greitt frá. Nú var gott at fáa slætt undir fótum. Mamma græt, tá hon sá so nógvan pening Pápi sigldi við Ósa tá. Dagin eftir, at vit vóru komnir, komu teir heim av túri og skuldu niður at selja. Pápi hevði hug at vera heima, so eg fór so niður við. Tað var sjálvsagt eisini eitt stórt upplivilsi hjá mær at sleppa til Bretland og Aberdeen, har vit seldu. Hendan túrin við Yvonnu, fingu vit knapt 1.400 skippund. Vit fingu 6.400 krónur í avrokning og hetta var nógv tá í tíðini. Umframt hevði eg fingið kr. 2.000 á Suðurlandinum. Onk­ur dagløn var fingin við til­ rigging. Eg fekk so uppgerð beint fyri jól, sum var tað vanliga. Eg fekk peningin í ein konvolutt. Tá eg fór heim og legði hann á borðið, fór mamma at gráta. Eina slíka rúgvu av pengum hevði hon ikki sæð fyrr. Tá var tað eisini vanligt, at syn­ir, sum fóru til skips, stuðlaðu heim­ inum fíggjarliga. Við Agnes Louise Eg skuldi fara við Yvonnu triðja árið, í 1949, men tá fór hon so seint avstað, tí hon skifti til ein størri motor. Fleiri av manningini fóru við Agnes Louise, og teir bóðu meg um at koma við. Skipari var Lars Larsen, Lars í Gjørðum. Hann átti skipið saman við teimum á Løghamri. Lars var ein ógvuliga álvarsamur maður. Tað eru fáir, sum hava ført sama skip so mong ár, sum hann. Vit fóru avstað um hálvan mars ella kanska eitt sindur fyrr. Manna­ gongdin var tann vanliga. Fyrst at fara á Drelnes at fáa salt og síðani til Havnar at fáa tuberklabevís og so avstað. Ferðin gekk væl. Vit kastaðu vestan fyri Vestmannaoyggjarnar. Vit høvdu ein rakstur fram við drangunum har og vit fingu 500 stórar toskar. Tá siglast skuldi upp aftur var okkurt galið við motor­ inum. Hann koblaði ikki í, so vit máttu heilt til Reykjavíkar at fáa hann gjørdan aftur. Tá kundi vit sigla við seglum. Hetta tók eitt sam­døgur. Vit komu at liggja heilar 9 dagar á Reykjavík, so vit komu at missa nógv fiskarí orsakað av hes­ um breki. Pengar fyri kjólastykki til mammuna Vit vóru 19 menn, og nógvir vóru ungir. Av manningini vóru 16 por­ ken­ingar og 3 vóru av Sandi. Allir vildu hava nakrar krónur, so teir millum annað kundu sleppa í bio­ graf. Tað bleiv til, at vit fingu 10 krónur í part. Eg keypti fyrst eitt brýni. Skuldi ein flekja, so var tað fremsta treyt at kunna hava knívin hvassan. Hetta kostaði 7 krónur. Fyri restina keypti eg mær eitt glas av mjólk við einum wienarbreyði afturvið. Hetta var gott at fáa, tí mær dámdi so væl wienarbreyð. Onkrir vildu hava meira av pen­ ingi, men Lars var ógvuliga trekur. Honum dámdi ikki drekkarí, og hesum kundi vandi vera fyri, um menn fingu ov nógvan pening um hendur. So teir løgdu saman ráð um at fáa ein teirra at fara til Lars um at fáa pening, tí hann ætlaði sær at keypa mammuni eitt kjólastykki. Lars lat sær siga, og so var sloppið, men tað er óneyðugt at siga, at kjóla­stykki varð ikki keypt! Vit fóru so út aftur og royndu í Faksabuktini og so aftur á Suður­ landið. Vit fingu onkrar góðar dagar, upp til 1400 fiskar um dagin, so tað var gott. Vit fóru i Faksabuktina og so í Breiðubuktina. Vit fingu onkran hampiligan dag, men tað var smærri fiskur. Men nú fiskaðu vit í felag, so allir fingu tað sama burtur úr. Vit ætlaðu so at fara eftir norð­ ur­landinum, men tá vit komu norð­ ur um, lá ísur líka at landi, so har gjørdist einki, og vit fóru heim. Vit fingu 280 skippund, so hetta gjørdist ikki nakar góður túrur. Men tað hjálpti um, at prísurin var nokk so góður tá. Komandi Miðvika Í komandi Miðviku verður greitt frá vanlukkuni við torvbátinum í 1952, tá ið fýra menn doyðu Lippurnar verða taldar. Talið á teimum avgera inntøkuna Maður sker lippu Eftir Yvonnu fór Torleif við Agnes Louise. Hugni í lugarinum. Teknað hevur Bárður Jákupsson