hósdagur 6. juni 2013síða 37

nr. 64 · 7. juni 2013 5 VIKUSKIFTI har­afturat er altíð nóg mikið av mati. Tú kanst eta so nógv tú hevur hug til, tí tað er, sum at maturin ongantíð verður uppi, fortelur Estera og heldur fram: - Eg havi roynt okkurt av tí føroyska mati­num. Serliga væl dámar mær fisk­ in, sum tit eta her. Grind havi eg roynt, eg tað dámar mær eisini væl, sigur Estera. Hesar vikurnar, hon er í Føroyum, vitj­ar hon familjur og vinir, sum hon hev­ur lært at kenna, tá føroyingar hava ver­ið í Rumenia við hjálp. - Eg tími einki serliga væl avstað aft­ur, tí her er gott at vera. Men eg hevði nokk heldur ikki viljað búsett meg her beint nú, tí eg havi nógv ymiskt, sum eg vil sleppa at uppliva úti í heimi áðr­enn tað, sigur ein bjartskygd Estera. Tað næsta, sum hendir, tá ferðin í Før­oyum á hesum sinni endar seinast í mánaðinum, er, at Estera fer til Ong­ lands at vera au pair genta. - Men eg ivist onga løtu í, at eg ven­ di aftur til Føroya at vitja. Tað er før- oy­ing­unum at takka, at eg eri komin so langt, sum eg eri í dag.