Sosialurinarkiv
Sosialurin 2013-06-13, síða 12
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

hósdagur 13. juni 2013síða 12

‹ fyrra síða allar 48 síður næsta síða ›

Tekstur á síðuni

Fríggjadagur 14. juni 2013 · Nr. 67 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Óli Jacobsen 9. partur Tá ið skrivað verður um eina slíka hending kemur altíð okkurt afturat frá somu og øðrum keldum. Her kann fyrst nevnast, at keldur eru sum ivast í leiklutinum hjá Esso Søldarfjørð í hesum sorgarleiki. Tær siga, at hesin bátur kom inn eftir fjørð­inum aftaná, at vanlukkan var hend. Sum greitt frá í fyrra partin um torvbátin varð líkið av Pola funn­ ið í sugguni í Kirkjubø. Hetta minn­ ist Tróndur Patursson. Tað var abbabeiggi hansara, Sjúrður, sum sá “okkurt” í sjónum. Hann fór sjálvur annar í bátin, og tá var hetta eitt lík. Tað varð so fingið upp á land og lagt á ein stiga. Síðan varð tað sett inn í kirkjuna fyri náttina. Dagin eftir varð líkið av Frits Christ­ian­sen, Frits klokkarin nevnd­ ur, koyrt til Havnar á hospitalið. Frits hevði lastbil, sum eisini varð nýtt­ur sum líkbilur. Tað var javnan, at hann eisini koyrdi kistur úr Sana­ tori­inum oman í býin. Evi hevði fyrr upplivað at missa á sjónum. Um hetta greiddi beiggi hennara Andrew Godtfred í 2004 frá í FF-blaðnum: “Niels Jespersen í Hovi hevði ført Silver Spray. Hann var forlovaður við systir míni Evi. Í 1936 var hann skipari á saltfiskaveiðu, men so varð hon umbygd til fiskiskap við snurriváð og fekk eisini nýggjan motor. Ein dani fór at føra hana um várið og summarið í 1937 fyri at læra manningina, hvussu veiðast skuldi við hesum tá ókenda reiðskapi. Mein­ingin var so, at Niels skuldu gerast skipari. Men ólukkutíð slerdi hann út á heimreisuni við Silver Spray, seinasta túrin danin var skipari. Tá skuldi Niels taka við”. Tá fór Andrew við sum skipari. Porkerisnes var eitt paradís Í fyrra partinum høvdu vit frásøgn hjá Oddmar hjá Pola. Hann leggur afturat: “Mær dámdi sera væl at koma út í Porkerisnes sum drongur, men hendan skaðadagin var so síðstu ferð, eg var úti í Porkerisnesi í nógv ár. Eg hættaði mær ikki út aftur í Porkerisnes fyrr enn í 1994, tá ið vit vóru og ferðaðust í Porkeri, kona mín og báðir synirnir. Vit vóru har úti aftur í 2005 og aftur seinni, so nú havi eg fingið eitt normalt forhold til at fara út aftur í Porkerisnes. Ein góðan dag har úti fingu stund­ir at síggja, hvussu vakurt har er. Tá varn­aðust vit eisini, hvussu langt vit kundu síggja, og hvussu nógv­ar oyggjar ein sær har úti. Eg kann siga, at eg eri takksamur fyri, hvussu tað síðani er gingist okkum, hóast vit fingu tað stóru sorg, at yngsti beiggi okkara, Bjarni, sum bert var eitt ár í 1952, doyði í 1957, beint áðrenn hann fylti 6 ár. So vit eru nú trý systkin á lívi. Hinu eru Ruth í Fuglafirði og Arne í Havn, sum eisini hava verið keldur til hesa frásøgn. Vóru í Brøðrasamkomuni Poli var sonur Onnu og Mikkjal Poulsen í Porkeri. Tey vóru millum tey fyrstu í Brøðrasamkomuni í Por­ keri. Stutt eftir at Poli var føddur doyði mamman. Mikkjal hevði lætt við at tosa við fólk. Hóast hann var í Brøðra­sam­ komuni var hann væl við prestin Busch, so teir skiftu eisini orð um trúarmál. Tað finst ein sálmur, sum Mikkjal hevur yrkt. Hann er prentaður í blað­num Naade og Sandhed for unge og gamle, som Arthur Brend, ensk­ur tannlækni og trúboðari, og Dánjal J. Danielsen, kendur frá sín­ um virksemi í Congo, fóru at geva út í 1915. Hesin sálmur hevur neyv­ an staðið á prenti síðani, tí verður hann endurgivin í hesi grein. Sí omanfyri. Danbjørg í Sosialinum Johan Danbjørg, tingmaður og lær­ ari í Porkeri, hevði grein í Sosial­ inum um hesa vanlukku við torv­ bátinum, har hann millum annað skrivaði: ”Eingin veit frá einum at siga” sigur gamalt orðatak, og lagt verður aftrat ”Eingin veit frá fleiri at siga, tá ið eingin av teim ber boðini heim”. Soleiðis hevur ofta hent í Porkeri. Tey elstu fólkini her minnast um seksti menn, ið druknaðir eru hiða­ ni í bygdini. Náttina millum 22. og 23. juli fórust fýra menn á besta aldri. Veðrið var av tí allar besta, so eingin vardi um nakran vanda, men ”eingin veit á morgni at siga, hvar hann á kvøldi gistir.” Napoleon Poulsen, 39 ár nú hann doyði, var tann fyrsti, ið fór sum skipari frá Føroyum til Bretlands við feskum fiski undir krígnum. Hann var tá ógiftur. Ein systur segði tá við hann: ”Tú Poli, tú mást ikki fara, tí tú kemur ikki livandi aftur.” Men Poli læði blídliga sum vanligt og segði: ”Trýrt tú at eg doyggi, fyrr­ enn tíð mín er komin? Hevur Harr­ in ætlað mær at doyggja, so doyggi eg, um tað er í túninum her”. Við góðum treysti fór hann avstað og sigldi millum minur, kavbátar og annað sum flúgvarar, ið skutu eftir honum, soleiðis at kúlurnar, komu gjøgnum stýrihúsið, har hann stóð og stýrdi. Líka djarvur fór hann næstu ferð avstað aftur, og líka so djarvur hevur hann bæði fyrr og aftaná bardagan siglt í ódnarveðri eysturi við Russland og vesturi við Grøn­land eins og við Ísland og miðvikan Torleif Bech: Meira um torvbátin í Porkeri Í seinasta parti varð greitt frá syrgiligu vanlukkuni í Porkeri í 1952, tá ið fýra menn og dreingir í besta aldri doyðu. Hesa ferð hava vit nøkur ískoyti til hesa søgu Torleif Bech O, Jesus, mine Synder har korsfæstet dig, i bitreste Smerte du døde for mig. Pris være da Lammet i Himmelens Kor, højt lyder og Sangen hernede paa Jord! Den Sang maa gjenlyde saa højt her i Dag, for unge og gamle den vigtigste Sag. Det vigtigste i Livet, som nogen tænke kan, giv Jesus nu Æren, vore kære Frelsermand. Tænk Sangen som lyder i Himlen i Dag, den skal vi og synge i frydefuldt lag for Tronen om Lammet, som døde for dig, bliv med hos Jesus, det vil ogsaa glæde dig. Ja, de som har arbejdet i Herrens store Sag, belønnet skal blive af Jesus hin Dag. Han som sidder ved Faderens højre haand og hersker fra sin Trone over Hav og over Land. Han bereder nu en Plads udi Himmelens Hjem, for alle Guds Børn, kom og slut dig til dem! For evigt at bo i den gyldne Stad, tænk Ven paa de Stunder, vil du blive glad. Tænk paa den hver Time, tænk paa den hver Dag, lad det for dig være den vigtigste Sag, her findes sand lykke, min Ven, saa god, thi jeg er og frelst ud i Lammets dyre Blod. Mikkjal Poulsen Minningardagin fyri teir sjólátnu, 1. november, 1952 hevði Dimmalætting eina serliga minningargrein um teir, sum fórust við torvbátinum.