fríggjadagur 19. juli 2013síða 17

17 Fríggjadagur 19. juli 2013 · Nr. 82 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Jóannesar var úr Porkeri, Sarina Muller. Hon kom sum ung genta við Evensen, prósti, úr Hvalba inn á Nes. Har var Jóannes húskallur. Tey giftust og fluttu til Æðuvíkar at búgva. Hann var fyrsti maður, ið setti seg niður har. Emil hevði eisini konu av Toft­um úr Kvíggjargarðinum, Davia Heine­ sen. Kristoffur fór sum ungur við eingilskmonnum, og hann varð ein vælkendur trolaraskipari í Grimsby, har hann var búsitandi. Jógvan sigldi nógv ár sum hov­ meist­ari við "Smirli". Hann var gift­ ur við Elisabeth úr Sumba og fluttu til Havnar. Jørgen bygdi sær hús á Glyvrum. Hann giftist við dóttur Símun við Stein. Tríggjar vóru døturnar. Jó­ hanna giftist til Lambar við Jákup á Gerðinum. Tey fingu sær familju­ navni Gaardlykke. Jana og Elkin giftust til Rituvíkar. Jana við tí tá vælkenda skiparanum Dánial Peter Højgaard og Elkin giftist við Elias Olsen, ið var – minnist meg rætt – ein undangongumaður tá í tíðini, tá nógvir føroyingar vóru "til lands" í Íslandi. Mamma gamla Jørgin, sum hann nú varð nevndur, fór inn til dóttrina á Toftum, tá ið hon var vorðin gomul. Hagani doyði hon út 97 ára gomul. Tá hevði hon sitið blind í umleið 20 ár. Vanlukkuligur pálmaleygardagur Várið 1911 var eitt sera gott vár til veður. Skipini fiskaðu flest øll undir Føroyum og sigldu nógv inn á Skála­fjørðin eftir agni. Og nógv vár­sild var at fáa har. Tá áttu bæði Thom­sen á Tvøroyri og Dahla­ menn­inir í Vági íshús við silda­ goyms­l­um á Skálafirði. Jørgin røkti eisini sildagørn. Ein morgun høvdu teir fingið rættuliga væl, teir vóru bangnir fyri ikki at sleppa av við hana har á staðnum. Jørgin fór so sjálvur fjórði norð í Kalsoynna. Hann visti, at nú var um bestu út­ róðrar­tíð á Norðhavinum og ofta treyt teimum gott agn. Jú í Mikla­ dali sluppu teir av við tær seinastu sildirnar. Eisini Pálmaleygarnátt høvdu teir gørn standandi og fingu eisini væl av sild, sum teir fóru til Skála við. Joen Karl Kristiansen átti stórt íshús. Áðrenn teir fóru, var avgjørt at farast skuldi til Havnar, tá ið teir komu út aftur. Farið var, men tá var komið nakað út á dagin, men veðrið var gott – eitt lot av útnyrðingi. Tey, sum við vóru, var Jørgin, ið tá var 69 ára gamal, 3 abbabørn, børn hjá Dániali og Lenu. Hesi vóru Anna Sofía, 16 ár, Ginn, 12 ár og Óli, 10 ára gamal. So vóru 2 dreingir aftuat. Hans Jacob á Gerðinum, ið var 15 og Peter í Hoygarðinum, ið var 14 ár. Ferðin gekst væl suður, men tíðin varð stutt í Havn, tí ov seint var farið. Tað skýmdi væl, áðrenn farið var av Havnini. Vestligur útnyrðingur var ættin, tí róðu teir niðan á Hvítanes fyri at kunna sigla um fjørðin. Teir høvdu so seglið á, men tá ið báturin var komin 1-2 snørislongdir úr landi, kom ein meldurhvirla út av landi, og teir kollsigldu. Hans Jacob og Peter slupp straks á kjøl, men Ginn sum dugdi at svimja sum fiskurin varð við at mala uttan um bátin fyri at leita eftir systrini og abbanum, men tá var vorðið rættiliga myrkt, og tey sóust ikki aftur. Hvítanesmenn, sum hoyrdu neyðar­róp teirra, komu skjótt út til teirra og bjargaðu teimum, men Ginn var so illa farin, at hann doyði. Dreingirnir, ið reddaðir vóru, vórðu væl móttiknir og vóru har náttina yvir. Pálmasunnudag var nógv fólk komin til kirkju úti á Nesi. Fáur mundi tá hava frætt um van­lukku­ na, fyrr­enn tey komu í kirkju. Nes­ menn vóru farnir tíð­liga á morgni suður á Hvítanes. Tá ið komið var til kirkjutíð komu teir aftur við teimum trimum, ið redd­aðir vóru. Gulak Jacobsen, ið tá var hjálparprestur á Nesi, fór oman á Hamar at taka ímóti teim­um, og hann fór síðan niðan á Garðar. Steðgað var at fara í kirkju til prestur kom omanaftur. Tástani ringdi kirkjuklokkan, og kirkju­fólkið hevði bíðað í tolni. Tað var ein minnisrík syrgigudstænasta ið varð hildin í Neskirkju hendan dagin. Undan taluni var bert sálm­ ur­in "Sí, hvør nú Jesus frøðir", sung­in, og aftaná var sungið "Kom Sand­heds Konge. Kristus kom, ind i min Sjæl du drager". Hesin sálm­ ur passaði sera væl til dagin, hvar millum annað stendur í triðja vers­ ið "Kom Livets Fyrste, før min Sag / mod Gravens mørke Hære / er du mig nær, skal Dødens Dag / en Palmesøndag være". Tað varð leitað og rikið bæði seinnapart sunnudagin og teir fylgj­ andi dagarnar, men líkini vórðu ikki funnin. Nakrar dagar aftaná kom Kristoffur inn við trolara sínum, eisini hann setti trolið nakrar ferð men við sama úrsliti. Langafríggjadag fór Ginn til gravar. Tað var eitt stórt líkfylgi, sum kom oman av Gørðum og vísti honum, og teimum, teirra seinasta heiður. Tá ið kistan varð sídd niður, steig Gullak Jacobsen prestur fram á gravarbakkan og talaði troystarrík orð og minti millum annað á, hvat ið stendur skrivað í Opinberingini: "at Havet også skal afgive sine døde", og prestur endaði við at lýsa Guds signing bæði yvir honum, ið fekk loyvi at hvíla í vígdari jørð, og teimum, sum høvdu fingið teirra vátu grøv útfyri Hvítanesi. Meðan grøvin var kastað til varð sungin sálmurin “Som den gyldne Sol frem­ bryder”. Tá ið grøvin var kastað til og áðr­enn farið var av grøvini, varð sungið, sum siður var, hesi bæði vers: 1. "Nu lader vi dennem sove i Fred. Vi gaar hver hjem til sit Sted og ... og til ..., thi føden kommer og er ej seet. 2. Dertil hjælpe os Kristus vor Trøst, som med sit Blod haver os forløst, fra Djævelens Magt og evige Vee, Hannem skee Lov, Pris og Ære." flutti brúðrina Komandi partur Í komandi Miðviku verður greitt frá Dánjal Hansen úr Skálavík, sum hóast starblindur var til skips og gjørdi alt vanligt arbeiði. Miðvikan Í miðjuni Jógvan Næsaa, høgrumegin hann systirin Jana, mamma Niclas og Jørgen Højgaard. Vinstrumegin er Tofta Hanna Ginn og Anna Sofía, sum druknaðu saman við abbanum, Jørgen, í 1911 Dánjal, sonur Jørgen, og kona hansara, Malena. Tað vóru teirra børn sum druknaðu saman við abbanum