hósdagur 19. september 2013síða 30

nr. 108 · 20. september 2013 6 VIKUSKIFTI Vit mugu sløkkja – Út á seinnapartin søgdu mamma og babba mær, at tey høvdu fingið at vita frá læknunum, at har var einki at gera at bjarga lívinum hjá Katrinu. Hon lá við andingartóli (respirator). Tey høvdu roynt at geva henni blóð, men kroppurin avvísti tað. Eg slapp inn at sita hjá henni saman við mammu, babba og beiggja mínum. Hon var so vøkur og tóktist bara at sova friðsælt. Bara okkurt smávegis skursl var at síggja á henni. Tað var so syrgiligt, minn­ist Annleyg. – Mamma og babba skuldu taka av­gerð um, nær sløkkjast kundi fyri andingar­tólinum. Omma, abbi og mostir sluppu eisini at siga farvæl fyrst. Ta seinastu løtuna vóru bara vit for­eldur og systkin hjá Katrinu. Tað kann ikki lýsast við orðum, og alt var so ófatiligt og høpisleyst, greiðir Annleyg frá. Luddi uttan vit Tey vistu ikki, hvussu vorðið var við Ludda. Hann hevði vit, men svav djúpt. – Hjá mær er alt svart frá van­lukku­ degnum og tað mesta av vikuni eftir. Men mær er sagt, at eg vaknaði spaku­ liga dagin eftir vanlukkuna. Eg minnist brotpetti frá jarðarferðini, so sum rósur á benkrunum. Men eg minnist einki frá ervinum, tó at eg havi fingið at vita, at eg havi tosað við nógv fólk, greiðir Luddi frá. Luddi fekk skaða. Hann breyt høvdið høgrumegin og kjálkabeinið, eins og hann fekk ein harðan heilaskjálvta. Nøkur arr síggjast á hansara høgru lið. – Men eg síggi, hvussu sorgin nívir Annleyg, og eg eri her fyri hana. Eitt, sum sjálvandi eisini fyllir hjá mær er, at Katrina beitti tey víðari at leita eftir mær á vanlukkustaðnum. Hon eigur lívið í mær. Tað sleppi eg ikki at takka henni fyri, staðfestir Luddi. Likamliga kom Annleyg væl frá vanlukkuni. – Teir niðastu ryggjageislarnir brotn­ aðu eitt sindur, nøkur smápetti brotnaðu av, tó uttan at meiðsla mønuna. Tað gev­ur eitt sindur av pínu, og viðhvørt læsist beinið enn. Eg hevði eisini øgilig blá merki av trygdarbeltinum, og allur vinstri armur var bláur. Alt bendir á, at eg hevði fingið eitt hart slag á armin. Men eg eri væl sloppin, heldur Annleyg. Hvat hendi? Bilførarin, ið koyrdi aftan fyri tey ungu hendan vetrarmorgunin, kundi vátta, at tey koyrdu lutfalsliga spakuliga, nevn­iliga einar 60 km/t. Hált var, og tó at bilurin var skøddur við góðum heil­árs­dekkum, var hon tilvitað um, at hon ikki visti, hvussu hon átti at bera seg at, um bilurin fór á glið – so tað mátti ikki henda. – Tað, sum hendi var, at okkara bilur gleið í mótkoyrandi breyt, har ein mót­ koyrandi bilur við sínum fronti rendi í ferðafólkamegin okkara. Tað vil siga fyri mótkoyrandi ein frontalur saman­ stoytur og fyri okkum ein síðu­saman­ stoytur. Tað er vandameiri hjá tí, sum er fyri síðusamanstoyti, sigur Luddi. – Bilførarin í mótkoyrandi breyt fekk tíbetur ongan skaða. Hann sat í trygdarbelti, og stoytkoddin riggaði eftir vild, greiða tey bæði frá. – Okkara bilur rendi útav vegnum, hann rullaði ikki runt. Tað var bara ferða­fólkasíðan, sum var farin. Hon var buglað næstan heilt inn í miðjuna á bak­setrinum. Ferðafólkasíðan framman var eisini buglað inn, og tað var nokk farið av autoverjuni. Høvdið á mær hevur helst rakt í síðustólpan, og so eri eg helst slongdur út gjøgnum opnu hurð­ina, sigur Luddi. – Førarasíðan var púra heil. Um Katrina hevði sitið í hasum forbrenda trygdarbeltinum, var hon ikki deyð, ásannar Annleyg. Hvussu ber mann seg at í hálku? Annleyg heldur, at tað manglar upp­lýs­ ing, tá tað ræður um at koyra í hálku. – Tað er so ofta, at tað er hált í Før­ oy­um. Mong hava sagt mær aftan á, hvussu mann ger, men tá var ov seint. Tað eru mong stór tóm øki, har mann kundi lært seg – vit hava vanliga ov­ mikið av hálku í hesum landinum. Eg havi spurt nógvar javnaldrar, og tey flestu vita ikki, hvussu mann ger, um bilur missir vegtakið. Tíðum hoyrir mann um, at ungir dreingir sjálvir læra seg, men tað kann ikki vera rætti hátt­urin. – Eg føldi, at tað var mær, tað var galið við, men eg var so tilvitað um at koyra varliga í hálkuni, og kortini gekk tað galið. Hjá okkum var tað bara so óheppið, at ein mótkoyrandi bilur kom, heldur Annleyg. Bilbelti er lívbelti Fyri Annleyg er tað sjálvsagt at vera íbundin, tá hon koyrir bil, og soleiðis hevur tað altíð verið hjá henni. – Eg gekk bara út frá, at Katrina eisini var í trygdarbelti. Hetta var ikki nakað, vit tosaðu um. Í dag havi eg ilt við at fyrigeva mær sjálvari, at eg ikki tryggj­aði mær, at øll vóru íbundin, harmast Annleyg. – Eg plagdi ongantíð at brúka trygdarbelti, og heldur ikki hendan dagin. Eg helt tað føldist stramt og av­ markandi. Men nú brúki eg tað altíð, sigur Luddi avgjørdur. Svárur longsul – Eg sakni hana ræðuliga illa. Hon manglar so hjá allari familjuni. Nógv í hennara kamari stendur enn. Seingin og myndir, sum hon hevur hongt upp. Tað følist skeivt og tómt; tað eigur jú ikki at vera so, at mann doyr 19 ára gomul. Tó at eg var hjá henni, áðrenn sløkt varð fyri andingartólinum, er kenslan, at eg ikki fekk gjørt henni greitt, hvussu ómetaliga nógv hon hevði at týða fyri okkum øll. – Summar morgnar, sum tann lítla løtan áðrenn mann er ordiliga vakin, og tað dagar fram fyri meg, at Katrina er burtur fyri altíð, tá slær sorgin øgiliga hart. Og so tá okkurt stórt er hent, tá er tað fyrsta, eg hugsi, at eg má ringja at fortelja tað fyri Katrinu. Tað er so svárt. – Katrina elskaði børn og var so øgiliga góð við lítlusystur okkara. Hon plagdi eisini at trilla børnini á gøtuni og spæla við tey, tá hon var yngri. Her­ fyri spurdi sjey ára gamla lítlasystir okkara, Rannvør, um mær longdist eftir Katrinu, og eg játtaði sjálvandi. Hon segði, at hon royndi at lata vera at hugsa um Katrinu, tí hon gjørdist so kedd av tí. Hetta fingu vit okkum eitt prát um, báðar. Mann noyðist at vera kedd viðhvørt, og ið hvussu er held­ur tað enn at gloyma, tí vit vilja sjálv­ andi ongantíð gloyma Katrinu, endar Annleyg. Annleyg fekk studentsprógv í summ­ar. Hon ætlar sær uttanlands undir víðari lesnað. tilvildarlig mynd