hósdagur 7. november 2013síða 41

nr. 129 · 8. november 2013 9 VIKUSKIFTI Serliga var tað sangurin “Eg havi Kristi kærleik”, sum gjørdlist ser­ ligi sangurin, ið fólk fóru at seta í sam­band við Árna. Tað er tí ikki av ongum, at Árni hevur verið kallaður Árni Bass. Men hann hevði eisini gott máloyra, var sera musikalskur, og hetta gjørdi, at hann altíð arb­ eiddi fyri at fáa støðið á einum sangi so gott sum gjørligt. Av og á hava Sangbrøður hitst aftur og sungið til onkur serstøk høvi. Í 2002 funnu teir saman aftur og sungu nakrar nýggjar sangir inn, sum vóru útgivnir við einum úrvali av gomlum sangum. Nakrir teirra, har Árni hevur berandi leiklut, eru tiknir við aftur á nýggju fløguni. Kend nøvn Tað verður lýst nærri, nær fløgan verður løgd fram, men tað verður ivaleyst fyrst í næstu viku, sigur Maiken Jensen. Hon fegnast um, at børn teirra – Erla, Bogi og Ják­up – á fløguni syngja ein av sang­ unum, sum Árna dámdi serliga væl, og so leggur hon aftrat: -Sangurin um Harran var ein stórur partur av gerandisdegi hans­ara. Hann sang altíð og var við í so nógvum innan andaligan sang og tónleik. Hann legði altíð dent á boðskapin í sanginum – at hann skuldi hoyrast væl. Árni sang um Jesus alt lívið og ynskti, at sangirnir skuldu peika á hann. Tað er eisini ynski mítt við hesari minnis­fløgu, sigur Maiken Jensen, einkjan eftir Árna Jensen, sum droymdi um at syngja á fløgu. Tvey ár eftir at hann andaðist er dreymurin vorðin veruleiki. Millum teirra, sum hava verið við til syngja, at taka upp, mixa og á annan hátt verið við til at mynda fløguna, eru fleiri, ið so mangan eru at síggja og hoyra í sambandi við sang, tónleik, upptøkur og útgávur: Jóannes á Váli, Árni av Reyni, Sang­brøður, Hans Poulsen, Jákup Zach­ariassen, Kristoffur Mørkøre, Bárður Háberg og Kári við Rættará. Soleiðis broderar tú til føroyska tjóðarbúnan Tríggir góðir úr Lübeck “Millum teir mongu góðu film­ ar­nar, eg sá á Norður­ lendsku Film­ stevn­uni í Lübeck í ár, vóru svenski “Monica Z”, sum danski Per Fly leik­stjórnaði við svensk- íslendsku Eddu Magnason, 29, í høv­uðs­leiklutinum. Hon bæði spældi og sang, sum var tað hin ektaða Monica Zetterlund (1937-2005), ið trúnaði framman fyri okk­ um. Serliga trupla sambandið við pápan, ið aldri var nøgdur við dóttrina, er væl lýst. Ein annar filmur, sum var hug­takandi á ein heilt annan hátt, var íslendski “Málmhaus” hjá Ragnari Bragason, ið ber enska heitið “Metal­head”. Í sjálvum sær ikki um heavy metal, men um eina gentu á einum íslendskum bóndagarði, sum er 12 ára gomul, tá eldri beiggin doyr í arbeiðsvanlukku við einum traktori. At koma yvir sorg­ina leitar hon innar í heavy metal tónleikin í kamarinum hjá beiggj­anum og fer á eina destruktiva myrkurs­ferð í allari bygdini. Partar av nemandi søguni eru nýggi ungi prest­urin, sum hevur eina Iron Maiden tattovering á arminum, og so ein brennandi kirkja, ið øll bygdin byggir upp aftur. Ikki bara tí at Norrøna verður nevnd, men mest tí at kirkjan í dag verður brúkt sum pallur til heavy metal konsertir, vóni eg at júst hesin filmur kemur til Føroya, tí, sum prestur sigur í filminum: “Guds ljós skínur eisini í tí svarta”. Triði filmur eg havi hug at nevna er norska politiska nøtri­søgan “Pionér”, sum Erik Skjold­bærg úr Tromsø hevur leikstjórnað. Søgan, sum byggir á veruligar hendingar, er um tá norska oljuævintýrið byrjaði í sjeytiárunum, og norskir kavarar skulu arbeiða saman við amerikumonnum at leggja oljurør eftir botninum á 500 metra dýpi. Men dreymastarvið hjá eina kavaranum, leiktur av Aksel Hennie, verður til eina markleysa marru, har eingin veit, hvør er vinur ella fíggindi. Kavarar, læknar, djúphavsgranskarar, norskir politikarar og amerikanskir stórkapitalistar verða øll sett upp mót hvørjum øðrum. Eitt effektivt ævintýr úr okkara egna veruleika. Norðurlendskur filmur stendur sterkur á altjóða pallinum. Nú er bara at fáa nakrar av hesum filmum til Føroya at vísa.” Paulina M. K. Eliasen, sum í 30 ár hevur undirvíst í brodering, hevur latið bók gjørt Í meira enn 30 ár hevur Paulina M. K. Eliasen undirvíst í brod­ er­ing og serstakliga nógv í brod­ering til tjóðbúnan. Hon hevur nú latið bók úr hond­um, har hon sigur frá, hvussu hon broderar, og við einari rúgvu av lit­myndum verður víst, hvussu til dømis sama mynstur fær ymiska útsjónd við ymsum litum. Paula M.K. Eliasen vísir á, at vit í Føroyum eru heppin at hava ein tjóð­búna, tí so eru vit altíð klár at klæða okkum til serligar dagar. At brodera fyriklæði og turri­ klæði til føroyska búnan er ikki so gamal siður í Føroyum, men frá 1950’unum tók brodering rættiligt dyk á seg og breiddi seg kring alt landið. Við hesi bók er fyri fyrstu ferð tilfar givið út við holl­ari vegleiðing, ið bæði kann nýtast til und­irvísing og heimbrúks. Í bók­ini eru eisini nógvar myndir av ymiskum fólkum í tjóðbúna. Stigið til útgávuna er tikið á Tórs­havnar Kvøld,- Ungdóms- og Listaskúla, har Paulina M.K. Elia­sen hevur verið lærari síðani 1982, og bókin finst bæði í einari føroyskari og einari enskar útgávu. Framløgur av bókini verða í Havn leyg­ar­dagin og í Klaks­vík mánadagin. Birgir Kruse, sum hevur verið á Norð­ ur­lendsku Filmsstevnuni í Lübeck, viðmælir tríggjar filmar frá stevnuni UPPLIV