hósdagur 19. desember 2013síða 75

VIKUSKIFTI Jólini 2013 37 Fór í læru sum timburmaður, og hevði sjey børn at forsyrgja. Sum ung arbeiddi mamma á vaskarínum og reinsarínum í Klaksvík. Tá vit vóru flutt til Havnar, plagdi Reinsaríið í Havn at ringja eftir henni, tá teimum tørvaði arbeiðsmegi. Hugsa tær, hvussu djørv og røsk tey vóru. – Eitt stuttligt minni frá tíðini í Klaks­ vík, er tá vit systkin fingu barnasjúkur sum meslingar ella reydlingar. Tá fluttu vit inn til ommu á Lítlubrekku, vórðu »inn­løgd« á loftinum hjá henni og har fingu vit alvorliga góða røkt við malt­øli og øllum góðum. Bæði abbi og babba sigldu, so tað var so sjálvsagt, at mamma fór við okkum til ommu at vera. – Babba lærdi meg at svimja í sjó­ num har norðuri í Klaksvík. Tá vit fluttu til Havnar bleiv tað ein vani at fara í svimji­hylin sunnumorgnar. Heimaftur komin fingu vit góða køku, sum mamma hevði bakað leygarkvøldið. Mínar fyrimyndir – Hóast foreldur míni fingu eitt stutt lív, so livdu tey, meðan tey livdu. Eg lærdi nógv av teimum. Tey eru ein natúrligur partur av mínum gerandisdegi, hóast ikki í likamligum líki. Ígjøgnum lívið hevur tú nógvar fyrimyndir, og foreldur míni eru ein av teimum. – Ein spurningur, ið eg havi fingið gjøgnum árini, er: »Saknar tú ikki for­ eldrini?« Havi hugsað nógv um henda spurning. Hvussu kanst tú sakna nakað, ið tú ikki hevur? Sum eg segði, so eru foreldrini ein natúrligur partur av mínum gerandisdegi. Vit liva ikki aftureftir, men frameftir. FAKTA • Útbúgving sum sjúkra­røktar­frøðingur á Sjúkra­systraskúla Føroya í 1984 • Arbeiddi á Barnadeildini á Landsjúkrahúsinum frá 1984-95 • Arbeitt í heimarøktini, á Klaksvíkar Sjúkrahúsi, á Hvíldarheiminum Naina og Samsøe Sjúkrahúsi • Leiðari í Tilhaldinum í Tórsgøtu frá 1997- • Rithøvundur: »Frá Diakonissuni til sjúkrasystrina« 1998 • Leiðsluútbúgving 2005 • Arbeiðir við lista­hand­verki og hevur havt bæði sjálvstøðugar fram­sýningar og saman við øðrum í Føroyum og úti í heimi Wanja er ein fjølbroytt og litrík dama. Í báðar ættir hevur Wanja arvað síni skapanarevni og -gleði. Omman og abbin í Fuglafirði vóru Martina og Sámal Petur av Viðareiði. Í Klaksvík vóru tey Annelena og Luddi í Gøtu. Wanja fæst við alt møguligt handverk. Heim hennara er sera vakurt og hugnaligt. Pyntað við livandi ljósum og hennara estetiski sansur sæst aftur í hvørjum smáluti. Í hesum døgum er jólaprýðið funnið fram og hvørt einasta rúm í húsinum er skrýtt. Nógv av jólapyntinum hevur eina søgu. Wanju minnist, hvør hevur skapað ella keypt hetta ella hatta Glaða og fyri­ kom­andi gentan, sum eg hitti fyrstu ferð í 1974, er í dag sama blíða og vinar­l­iga Wanja Tú saknar ikki tað, tú ongantíð hevur havt myndir: álvur haraldsen