hósdagur 2. januar 2014síða 28

Fríggjadagur 3. januar 2014 · Nr. 1 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ofta kann tíðin skapa klár­ heit og geva linna. Tú hevur havt stundir at erfara og hugsa um tað, sum er farið, og skilur ofta betri støður, sum vóru. Soleiðis havi eg tað við Babba'sa deyða og ta sorg og tann saknur, sum støðst av hesum. Havi júst lisið brævið, eg skrivaði honum minni enn ein mánað, áðrenn hann seinna­partin 13. februar 2008 and­aðist. Brævið var mín tøkk til hansara fyri at hava ver­ið ein ómetaligur góður, ker­ligur og skiljandi pápi. Ein fyrimynd í familjulívi og arbeiði og frítið, sum hevur givið mær nógv meiri enn eg visti. Brævið lýsti minn­ini og upplivingarnar, vit hava havt sum pápi og dóttir og sum familja, og varð skriv­að ta náttina, eg skilti, at Babba for ikki at hóra undan. Eg lá i andveðri og for at enda upp og settist við teld­ una næstu 4 tímarnar. Tað kend­ist gott at geva hon­um brævið dagin eftir, men eg var tó eisini bangin fyri, at brævið markeradi ta vón­ leysu støðuna og at hetta for at køva ta vón, sum Babba kanska hevði. Eg visti ikki, hvat var best at gera, og veit tað heldur ikki nú - og so­ leiðis eru støðurnar so mang­ ar í lívinum, har tú má velja millum 'tvinnar kostir'. Eg vildi forsvorið, at ein so lítil og friðarligur mað­ur sum Babba við síni frá­veru kundi skapa eitt so ovur­ stórt vakuum, sum nær­um lammadi okkum eftir­fylgj­ andi. Eg mátti vita betri, tí hans­ara kærleiki til okkum og nærmastu familjuna var ein av hansara sterkastu driv­meg­um. At vit skuldu hava tað trygt og gott sum børn, og sum vaksin hava bestu møgu­leikar fyri at skapa okk­um góð lív. Og eg vil siga, at vit hava fing­ið teir bestu møgu­leik­ar­nar, sum vit kundu. Mamma og Babba livdu nærum 50 ár sam­an og vit eygleiddu tey í øll­um lívsins støðum. Vit lærdu, at lívsins facettir eru nógv­ ar - summar eru vakrar, góð­ ar og stuttligar og aðrar eru keðiligar, pínufullar ella ræð­ andi og at vit mugu fyrihalda okk­um til tær allar. Tvey ráð hava fylgt mær fra Mammu og Babba: at tú kann tað, tú vil og at onkuntíð skalt tú lata tíðina arbeiða fyri teg, so koma loysnir av sær sjálv­ um. At vaksa upp við, at man kann hvat man vil, er eitt privilegium, sum eg eri sera takksom fyri. Mamma og Babba hava altíð stuðlað og eggj­að okkum til at gera tað, vit vilja, og ikki verið kørg við rós og viðurkenning, tá vit hava klárað okkum væl. Tey hava í verki víst, at av­ mark­ing­ar eru í hug­anum og ikki í veru­leik­an­um og hava dugað so sera væl at skapt tað lív, sum tey ynsktu sær. Tey hava tikið tjansir og torað at satsað og hava ikki ligið undir fyri ótta - fyri, um tað nú gekk ella hvat onnur hildu. Afturfyri at tora, fær tú frælsi. Hetta er ein gáva at hava eygleitt og verið partur av og nakað, eg sjálv royni at liva eftir. Eitt triðja ráð, sum Babba kundi taka til er: Ilt er at føla mein í annan mans bein. Tú veit ikki altíð, hvat fólk dragast við og tí skal tú vera varin at gera tær eina mein­ing og at døma. Hetta royni eg at hugsa um og at møta fólki við innliving, men onkuntíð gleppur tað og tá hugsi eg ofta um, hvat Babba hevði hildið um tað. Og soleiðis er hann enn til staðar. Babba var verkfrøðingur og gekk høgt uppí sítt ar­ beiði. Hann arbeiddi bæði utt­an­lands og í Føroyum, her hann hevur teknað og staðið fyri gerðina av nógvum av olju- og gass­tang­un­um kring landið, og fekst eisini við rørarbeiði hjá SEV og tang­ u­m hjá Havsbrún og kulda­ goymsluna í Fuglafirði. At hann var væl lýddur og dugna­lig­ur havi eg altíð havt inn­trykk av og eftir hans­ara deyða hevur tað ver­ið ein stórur uggi, at sam­ starvs­felagar og onnur hava fortalt okkurt um Babba'sa arbeiðslív og teirra samband við hann. Ein dagin eg hitti ein starvsfelaga hjá SEV, komu tárini spon­tant, tá hes­ in segði, hvussu keði­ligt tað var, at Babba ikki var meiri, tí hann hevði so nógv, hann skuldi spyrja hann um og fortelja honum. Akkurat so­ leiðis hevði eg tað tá og havi tað enn. Tankar fara til Babba hvønn dag og eg kann onkun­ tíð hava innara dialogar við hann um ymiskt. Hann hevði so góðan humor og vit flentu øgiliga nógv saman. Babba legði ikki so nógv í, hvat onnur halda, og lat ikki meiningar hjá øðrum forða sær. Hetta royni eg at hava í huga, tá okkurt kemur ov nær. Hann var forvitin og út­hald­andi, tá hann skuldi loysa ein trupulleika og fann tí eis­ini útav tí mesta væl hjálpt­ur av at hava bæði teori og praksis uppá pláss. Hann var róligur og tol­in og gjørdist ógvuliga sjálvd­an illur. Men tá hann so gjørdist illur, hevði hann okkara upp­merksomheit og vit lurt­aðu eftir honum. Tó ikki so­leiðis, at eg var bangin. Eg kenni ikki til at vera bang­ in fyri Babba - fyri mær var hann ein stabilur klettur av tryggleika og kærleika og tað eri eg inniliga takksom fyri. Tey eldru børnini hjá okk­um kenna Abban, tó at minnini kámast, men yngri son­urin minnist hann als ikki og tað eri eg kedd av - fyri hansara og Babba'sa skyld, tí Babba var ein fram­ úr­skarandi Abbi, sum elskaði abbabørnini yvir alt á jørd, og eg haldi, at tað var sera ringt hjá honum at skula fara frá teimum. Vit børn vóru øll komin 'uppá pláss' í lívinum og hann gleddist um hetta, og helt nógv av makum okk­ ara. Babba var óróligur um at noyðast at fara frá Mammu og tað var skilligt, tí tey bæði vóru samantvinnað sum fá pør og høvdu eitt tætt og gott samband eftir at hava liv­að saman nærum tveir manns­ aldrar. Tað var ikki bara lætt, men tey valdu hvønn annan og kærleikan sínamillum og til okkum børn, og tey eru týðandi fyrimynd hjá mær eisini í hesum. Í dag hevur Mamma bygt upp eitt 'nýtt liv', sum eisini er gott, men tað er als ikki tað sama. Hon fyllir 70 ár 31. januar 2014 og kann hyggja aftur á eitt langt, spennandi og áhugavert lív, sum verður hátíðarhildið sum um Babba enn var her - við festivitas. Og hóast hann fer at mangla við borðið und­ ir liðuni á Mammu og á dansi­ gólvinum, so verður hann við í okkara tonkum og práti. Tað er við takksemi og sorgbliíni, at eg minnist Babba og hansara lív og avrik. Tá hann fekk diagnosuna segði hann sum tað fyrsta við okkum, at hann hevði havt eitt gott lív, og at tað var ok. Tað dugi eg væl at skilja og tað var ómetaliga gott, at Babba hevði yvirskot til at hugsa soleiðis, men eg vildi so illa, at hansara lív skuldi enda. Í fleiri ár hugsaði eg, at Babba var ikki liðugur at liva, tí hann tímdi tað so væl, men í einari prædiku hoyrdi eg prestin siga, at lívið er frá vit verða fødd til vit doyggja og tað má eg bara avfinna meg við. Og eg avfinni meg við, at saknurin ikki minkar við árunum, men broytist merki­liga. Við hesum orðum vil eg takka fyri tað, sum var og er, og lýsa frið yvir minnið um Babba. Annika Minningarorð um pápa mín Magnus Paula Joensen føddur 2/1-1941 og deyður 13/2-2008 90 ára føðingardagur Hósdagin 9. januar fyllir Símun Gullaksen, Hattarvík 90 ár. Dagurin verður hildin sama dag frá kl 18 í Smæruni á Sambýlinum á Heygnum Undir Kráarbrekku, Klaks­ vík. Gullbrúdleyp Sunnudagin 12. januar, hava hjúnini Maria og Jógvan Krosslá í Vági gullbrúdleyp. Vælkomst verður í VB hús­ inum, leygardagin 11.januar frá kl.16.00 til 22.00. Tey sum vilja heilsa uppá gull­ brúðarparið, biðjast vinar­ ligast siga frá innan 4. jan­ uar á tlf. 373207 – 279304 – 226801. Vælkomin. Gullbrúdleyp 8. januar hava Sonja og Dávid Hansen, Kvívík, verið gift í 50 ár. Dagurin verður hildin í Glæmuni í Kvívík leygardagin 11. januar frá kl. 14–19. Øll eru hjartaliga vælkomin. Gullbrúdleyp Sunnudagin 12. januar, hava hjúnini Maria og Jógvan Krosslá í Vági gullbrúdleyp. Vælkomst verður í VB hús­ inum, leygardagin 11. jan­ uar frá kl.16.00 til 22.00. Tey sum vilja heilsa uppá gull­brúðarparið, biðjast vin­arligast siga frá innan 4. januar á tlf. 373207 – 279304 – 226801. Vælkomin.