hósdagur 6. februar 2014síða 36

Blaðnr. 16 · 7. februar 2014 12 VIKUSKIFTI Samrøða Simona Weihe simona@sosialurin.fo Nólsoyingurin Leo Poulsen og eg hava verið starvsfelagar í Miðlahúsinum í sjey ár. Hóast tað visti eg ikki fyrr enn fyri stutt­um, at hann var saman við Jógvan Jákupi Thomsen hansara sein­ astu ferð um Nólsoyarfjørð í 1976. Eg hitti Jógvan Jákup fyrstu ferð í 1973. Vinkona mín Laura av Strondum er hálvur nólsoyingur, og hon og Jógvan Jákup vóru í familju og vinir. Jógvan Jákup var ein drongur, sum tú legði merki til: eldreytt, vakurt hár, ílatin seinasta 70-ára móta, smílandi og vinar­ligur. Bert 19 ára gamal var hann var hann útlærdur snikkari og arbeiddi sum sveinur á Snikkaravirkinum í Grøn­landi í Havn, har hann eisini hevði staðið í læru. So framtíð hansara sýntist ljós. Men Jógvan Jákup druknaði bara 19 ára gamal í Nólsoyarfirði mánakvøld í páska­vikuni. Leo Poulsen er stillførur og sinniligur maður. Gamla orðið, at tað verða ikki lagdar tyngri byrðar á teg, enn tú orkar at bera, tykjast hóska honum. Tí 18 ára gamal at missa sín barndómsvin og systkinabarn í syrgiligari vanlukku, er støða, sum er torfør at ímynda sær. Vit bæði Leo hava so tosað um tíðina tá. Millum annað um, at teir báðir høvdu orkestur saman við tveimum øðrum. Jógvan Jákup spældi bass og Leo trumm­ur. Og tað var júst stóri áhugin hjá Jógvan Jákupi fyri tónleikinum, sum var orsøkin til, at farið varð um Nólsoyar­fjørð henda feigdardag. Gekk høgt upp í tónleikin Leo fortelur um dagin í apríl 1976: – Eg var í Nólsoy, hevði páskafrí frá Hoydølum, har eg gekk í studenta­ skúla. Jógvan Jákup var til arbeiðis í Havn. Vit fýra dreingir, sum høvdu eitt orkestur saman: Jógvan Jákup, Alex og Hildibjartur. Vit vandu á Venjingar­ skúlanum, og har stóðu eisini instru­ ment­ini. Jógvan Jákup gekk ógvuliga høgt upp í tónleikin og var uppsettur uppá, at vit skuldu spæla til dans í Nólsoy 2. páskakvøld. Jógvan Jákup visti, at skúlin bleiv stongdur henda mána­dag vegna páskafrí, so nú var sein­asti møguleiki at fáa forsterkaran og instru­ment úr skúlanum. Hann hevði biðið um at læna vørubilin hjá Snikkara­virkinum til instrumentini, og so kundu tey standa í honum, til tað lá fyri at fáa tey út til Nólsoyar. – Um nátturðatíð ringdi Jógvan Jákup út til mín. Tað vísti seg, at bil­ urin hjá Snikkaravirkinum var læntur øðrum. So hann mátti fáa instru­mentini úr skúlanum á annan hátt og bað meg koma inn til Havnar við 10-manna­ farinum eftir sær og instrument­ unum. – Veðrið var onki serligt. Pápi kom við, tí hann vildi ikki lata meg fara einsa­mallan. Tá vit løgdu at Konga­ brúnni, stóð Jógvan Jákup fyri okkum. Pápi hevði bil standandi í Havn. Vit koyrdu so út á skúlan eftir forsterkara og trummum, fingu alt umborð og løgdu frá landi. Út aftur til Nólsoyar – Tað var landsynningur, og veðrið var sum sagt onki serligt. Pápi sigldi norður­eftir, so forsterkarin, sum stóð framman fyri húsið, ikki skuldi standa undir í sjóroki. Jógvan Jákup stóð eisini har og ansaði eftir. Tá vit komu norður móti Boðanum, legði pápi uppí. Hann bað Jógvan Jákup bara fara inn í húsið. Eg sat í húsinum og síggi Jógvan Jákup koma aftur um. Har var gott at halda sær í. Men eg veit ikki. Tá hann skuldi stíga inn um aftan fyri húsið, sá eg hann fara fyri borð. Helst rullaði tað akkurát tann vegin. Eg rópti á pápa, sum ikki hevði sæð Jógvan Jákup fara á sjógv. Hann steðgaði beinanvegin bát­inum. – Jógvan Jákup lá aftan fyri bátin og royndi at halda sær uppi. Eg royndi við hakanum at fáa fatur í honum, men hakin var akkurát ov stuttur. Tað vildi eisini so illa til, at motorurin var steðgaður. Tað var ein bensinmotorur, har tú stillaði skrúvuna nokkso lágt, meðan tú sigldi, og so skrúvaði upp, tá tú skuldi manøvrera við t.d. at leggja at. Í beink­inum lá ein endi, væl greiddur. Pápi bant meg í og so leyp eg á sjógv. Men so hendi tað, at endin fløktist og eg rakk ikki eftir Jógvan Jákupi. Vit mistu hann burtur í myrkinum. alt vit kundu Vit gjørdu 12. apríl 1976 var sorgardagur í Nólsoy. Bygdin, sum hevur mist so nógvar av sínum synum á havinum, varð aftur rakt av svárum missi, tá 19 ára gamli Jógvan Jákup Thomsen druknaði. Her greiðir Leo Poulsen frá hendingini, tá ið hann og pápi hansara royndu at bjarga Jógvan Jákupi, sum datt fyri borð í Nólsoyarfirði