hósdagur 3. apríl 2014síða 47

Sosialurin nr. 40 · 4. apríl 2014 15 VIKUSKIFTI Hann var í heilum innlagdur. Hetta var eisini vegna tey herðindini, sum hann fekk. Men aðrar tíðir varð hann innlagdur uttan frágreiðing. Hann var úti og spæli fótbólt saman við dreingjunum, frískur og raskur. So knappliga komu boð um, at nú skuldi hann innleggjast kl. 3 sama dag. Eg segði: »Innleggjast, hví?« Tað fekk eg ikki at vita, men hetta vóru boðini frá lækna á hospitalinum, sum hevði hann undir hond. Sjálv fekk eg onga frágreiðing. Alt var so loyndar­fult. Ta einu ferðina hann varð innlagdur, var hann at síggja til frískur. Hann lá í heilar 14 dagar. Tá hann kom heim aftur, gekk hann ikki. Hann mátti sita í einum stóli. Hvat var hent við honum, vita vit ikki. Og hann var so bangin, at komu fólk inn goymdi hann seg. Einaferð varð hann lagdur einsamallur inn »selluni«, sum tey kallaðu sjúkrastovuna fyri sálarlig sjúk. Tá var hann so sjúkur. Hetta var ræðuligt at gera móti einum so lítlum dreingi. Tað var ræðuliga synd í honum, tað er heilt vist. Hann kendi seg ótryggan, og hann fekk í heilum hesi herðindini, sum heilt víst vóru ein avleiðing av, at hann varð skaddur í føðingini. Sendur niður Men tá ið hann var 6 ára gamal, fekk eg at vita, at hann skuldi sendast niður. Eg segði sjálv­sagt nei og bæði græt og illa læt. Men her hjálpti einki. Ein dagin kemur ein starvsmaður frá hospitalinum við ferðaseðlinum. Olfert fór so niður við »Tjaldrinum«, eg fór sjálv við honum. Eg mátti tí senda hini børnini ymsa staðni, so eg kundi sleppa avstað við Olfert. Hann skuldi inn á barnahospitalið í Nyborg. Tíbetur var hetta eitt frálíka gott hospital ella heim. Fyristøðufólkini tóku sær av honum, sum vóru tey foreldur hansara. Hann fekk tað gott. Hann var har, inntil hann var 12 ára gamal, tá varð hann fluttur til eitt stað, sum nevndist Palles Have. Men her treivst hann ikki. Síðani varð hann fluttur til ein stovn í Maribo, her hevði hann tað eis­ini sera gott. Ikki fyrr enn eg kom niður aftur, og hann aftur varð kannaður, fekk eg at vita, at tey meintu, hann var evnaveikur, hóast hann dugdi at tosa og kláraði seg millum onnur børn her heima. Hetta samsvaraði ikki við tað, sum eg annars hevði fingið at vita, at hann var seinur og »bert« var eini trý ár aftan­fyri sínar javnaldrar. Olfert slapp heim at ferðast eina ferð um árið, og hetta var í summarfrítíðini. Tó sóust vit ikki aftur tvey tey fyrstu árini, og var hetta sera hart. Hann var tískil 8 ár, tá eg kundi koma niður at vitja hann. Tá dugdi hann bert at tosa danskt og hevði gloymt tað føroyska. Vit kundu havt fingið hann heim aftur sum 14 ára gamlan, men hetta kravdi, at hann fekk eitt kamar fyri seg sjálvan. Tá áttu vit fleiri børn, so hetta lat seg ikki gera hjá okkum heldur enn hjá øðrum tá í tíðini. Loksins heima aftur Olfert var 19 ár, áðrenn hann kom heim aftur at vera. Og síðan tá hevur Olfert verið í Føroyum. Hann hevur búð hjá okkum alla tíð­ina. Vit vildu hava hann heim, og vit stríddust fyri hesum. Men alt var so trupult eins og tað ofta er í dag. Doktor Poulsen skuldi hjálpa okkum at fáa eina íbúð. Hann var ein sera fittur og hjálpsamur lækni. Hann skrivaði til býráðið og kravdi, at vit skuldu hava eina íbúð. Tað eydnaðist okkum eisini at fáa tilsøgn um eina íbúð úti við Ellisheimið, men tá ið vit skuldu flyta inn, varð íbúðin tikin frá okkum aftur. Herstøðin í Mjørkadali skrúvaði eisini leiguprísirnar upp, so tað var sera trupult at fáa íbúð, hóast eg saman við mann­inum stríddist og arbeiddi. Men endin var so kortini, at vit fingu húsini í Gríms Kambans­gøtu, Konradsbrekku, har vit nú búgva, og her hava vit trivist sera væl. Havi bert havt gleði av Olfert Alt hetta hendi samstundis, sum eg hevði so ringa samvitsku mótvegis Olfert, tí eg mátti lata hann frá mær. Hann hevur eisini fram­ vegis fortreð av hesi tíðini, hann ikki slapp at vera heima. Hann minnist framvegis ta løtuna, tá ið hann kom úr bilinum í Nyborg, hvussu hann græt, og hvussu bangin hann var. Hann spyr framvegis, hví tað skuldi vera so. Hann var av allarfittastu smádreingjum. Hann hevur altíð verið so góður, og eg havi bert havt gleði av honum. Um dagarnar er hann á verkstaðnum Vón. Tað er neyvan ivi um, at Olfert hevði eins væl kunnað verið í Føroyum. Tað søgdu tey eisini niðri. Tey skiltu ikki, hvat hann hevði at gera har. Men vit kunnu bert fegnast um, hvussu nógv hugburðurin er broyttur á hesum økinum. Og vit kunnu eisini fegnast um, at fólk sum Olfert nú kunnu hava tað gott heima hjá sínum egnu. Søgan um Olfert er eitt gott ískoyti til søguna um tey børnini, sum í síni tíð vórðu send av landinum. Fekk fimm børn afturat Tað at uppliva eina so harða føðing við fyrsta barninum gjørdi kortini ikki, at Brynhild ikki tordi at fáa fleiri børn. Longu árið eftir fekk hon næsta barnið, men tað gekk væl og tað hevur eisini gingið væl at eiga hini børnini. Brynhild giftist við Jógvan Rasmussen av Sandi, sum var kendur hýruvognsførari í Havn. Børnini blivu seks í tali, tveir synir og fýra døtur. Fyri nøkrum árum síðani hevði Brynhild ta sorg at missa sonin Eirik í góðum árum. Stutt eftir doyði Jógvan, og var hetta eis­ini sárt. Men Brynhild kann gleða seg um at hava eina góða familju. Døturnar og teirra eru nógv um hana. Brynhild og Olfert hava nú í mong ár ár búð í Konradsbrekku, og hetta hevur gjørt okkum til grannar. Brynhild er eitt sjáld­ samt lívsstykki. Altíð er hon í góðum lag og skemtingarsom, so tað kann sigast at hon setur lív í har hon kemur og hjá øllum sum kenna hana. Ein fer altíð frá henni altíð lættari í sinni. Tað skal eisini takast til, hvussu fyri­myndarliga hon hevur tikið sær av Olfert og hann av henni. Olfert var annars í síni tíð við í Emmas Blue Band, og var hann eisini við í fløguni hjá henni. Tað skal vera ynskt Brynhild so hjartaliga tillukku við degnum og vit vóna at hava hana okkara millum leingi afturat. Komandi partur: Komandi vikuskiftið kemur fjórði partur við frásøgn hjá Símuni Gullaksen úr Hattarvík. Olfert og Brynhild niðri í Danmark Olfert undir upptøkuni av fløguni hjá Emmas Blue Band Olfert byrjaði ungur sum tónleikari Brynhild og Jógvan