mánadagur 16. juni 2014síða 5

5 Mánadagur 16. juni 2014 · Nr. 67 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 ???????????????? ánsmonnum óvanliga eym í andlitinum og at eg hevði fingið okkurt á ann­an albogan, tá eg datt av slag­num, sigur Olga Arn­finns­dóttir. Næstu dagarnar var hon eisini til arbeiðis og royndi at hava ein vanligan gerandis­dag, men tað var ikki heilt lætt. – Fjølmiðlarnir gjørdu nokk­ so nógv burtur úr hend­ingini, og tað tóktist mær, sum at øll snakkaðu um tað. Eg minnist serliga vælt a einu ferðina, eg fór oman í kiosk­ina í Miklagarði. Á torg­inum í SMS prátaðu fólk um hesa stakkals gentu, sum var álopin, og tað sama prátið hoyrdi eg, meðan eg stóð í røð­ini til kioskina. Tað var undar­ligt, tí brádliga var hetta ikki bara onkur til­vildarligur per­sónur, sum var álopin, og fólk snakkaðu um. Nú var tað knappliga eg sjálv. Tað var als ikki ein góð kensla, sigur Olga Arn­finnsdóttir. Tá Olga Arnfinnsdóttir eina viku aftan á hendingina skal til arbeiðis ein mána­morg­un, kemur ótti brádliga á hana, og hon klárar ikki at fara til arbeiðis. – Eg veit ikki, um tann veru­liga reaktiónin kom tá, ella hvat tað var, men eg kendi meg ótrygga og var eitt sindur bangin. Eg sá meg ikki føra fyri at gera mítt arbeiðið, og ringdi tí til leiðaran og segði, at eg ikki kom til arbeiðis, greiðir Olga Arnfinnsdóttir frá. Avtala varð gjørd um, at Olga Arnfinnsdóttir skuldi vera heima í ein mánað og koma fyri seg. Teir fyrstu dag­arnir vóru strævnir. – Eg hevði tað undarligt. Eg kundi standa undir brús­uni og brádliga fara at gráta, uttan at eg visti hví. Fór at hugsa um, at eg hevði sparkað tann eina mannin undir álop­inum, og hvat nú um hann hevði havt knív uppi á sær, hvat ann­að høvdu teir kunna gjørt og so framvegis. Teir tank­arnir fyltu nógv, sigur Olga Arnfinnsdóttir og vís­ ir samstundis á, at tveir dagar eftir álopið hevði hon fingið kreppu­hjálp, sum ann­ars hjálpti rætti­liga væl tá. – Men tað, sum ør­kymlaði meg rætti­liga nógv hesa tíð­ina, var, sum at øll onnur rund­an um meg vistu alt møguligt um hetta málið. Upplýsingar sum eg sjálv einki kendi til. Tað, sum eg visti, var tað, sum tíðindaportalarnir skriv­ aðu, sigur Olga Arn­finnsdóttir. Errin av sær sjálvari Tað eru skjótt tveir mán­aðir gingnir, síðani Olga Arn­finns­ dóttir hevði óhugnaligu upp­ livingina, meðan hon var til arbeiðis. Hon er farin til arbeiðis aftur og sigur seg fáa tað betri dag fyri dag. – Eg royni at hugsa, at hetta er ein heilt óvanlig hend­ing, og tað er eisini tað, sum politiið alla tíðina hevur sagt við meg. Eg var bara óheppin, og tað kundi tað sama verið onkur annar enn eg sjálv, sum bleiv álopin á henda hátt, sigur Olga Arnfinnsdóttir. Tá hon hugsar aftur á hend­ ingina, sigur hon seg vera erna av sær sjálvari. – Onkursvegna eri eg errin av, at eg kláraði rættiliga væl at verja meg sjálva ímóti tveimum monnum. Eisini eri eg eg errin av, at eg nú nakað aftan á hendingina eri komin hampiliga væl fyri meg og havi fingið ein gerandisdag aftur. Onkursvegna hevur upp­ livingin gjørt meg sterk­ari, sigur Olga Arnfinns­dóttir, sum fyri tað mesta kennir seg trygga, tá hon gongur úti nú. – Eg hugsi ikki so nógv um alt hatta. Og hvørja ferð eg fari við pengum yvir í bankan, havi eg ein av vaktunum í SMS við mær, so nú eri eg ikki bangin fyri hasum túrinum, sigur Olga Arnfinnsdóttir og leggur afturat: – Gangi eg úti einsamøll, og tað er myrkt, kunnu tank­arnir hendingaferð leita aftur til hatta kvøldið, men als ikki í sama mun sum beint eftir hendingina. Eg havi tað gott, men eg stongi fram­ veg­is hurðina har heima, og tað fari eg nokk at gera leingi afturat, sigur Olga Arn­finns­dóttir. rannva@sosialurin.fo