týsdagur 22. juli 2014síða 27

27 Mikudagur 12. februar 2014 · Nr. 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 23. juli 2014 · Nr. 83 spurturin Í Homlulandi fáa øll børnini gullmedalju Tjóðarsilvurið ólavsøkuróður søkugleðini. Í ár fer tann fan­tastiski Klaksvíkingurin at bjóða tí ikki minni fan­tast­ iska Drekanum Reyða av. Ein veit ongantíð, hvat hendir, og ólavsøkuróðurin er tí sjálv kulminatiónin í kappróðri. Tá ið fleiri eru um boðið Í fyrru helvt av 90´unum var Skálabaturin stjørnu­ tíggju­mannafarið, sum altíð bland­aði seg upp í kapp­ ingina um føroya­meistara­ heitið og vann trý á rað. Í 1996 vóru tó fleiri, sum bjóðaðu skála­monnum av. Havnar­bát­urin legði nógv fyri, og Vest­menningur var góður sum altíð. Ný­ bygdi Kjølur var eisini ein vandamikil out­sidari. Skála­ báturin og Vest­menn­ingur byrj­aðu kappingarárið best. Fyrstu stevnur­nar vóru 2000 metrar, har teir vóru stinn­astir. Tríggjar vóru tó 1000 metrar, og á hesum teininum kom styrkin hjá Havnar­bátinum og Kjøli fram. Teir skiftust um at vinna, og á ólavsøku var støðan tann, at ikki færri enn trý tíggju­mannafar kundu gerast føroya­ meistarar – Havnar­báturin, Skálabáturin og Vest­menn­ ingur. Havnarbáturin vann ólav­søkuna og streyk av stað við øllum eftir eitt ótrúliga spenn­andi kappingarár. Spenningurin á ólav­ søku stendur um so nógv. Í summum førum um føroya­meistaraheitið, í øðrum førum bara um at vinna ólavsøkuna, tí føroya­meistarin er funnin framman­undan. At vinna ólav­søkuna er tó ríkiligt í sjálvum sær, tí vinnarin fær heiður og æru og er kongur inntil næstu ferð. Um tað stendur ólav­søkuróðurin – til síðsta tak. post@sosialurin.fo Sjúrður Gullbein Til ólavsøkuróðurin sleppa børnini í ókeypis barna­ land, sum verður fyri­skip­ að á bryggjuni við havnar­ skriv­stovuna, beint við róðurin. Kappróðurin skal savna alla familjuna á ólavsøku. Hetta er stavnhaldið hjá Áhugafelagnum ólavsøku­ róðri, sum fyriskipar til­ takið kring sjálvan FM- róð­urin. Farið verður til verka longu í ár við einum barna­landi, sum í røttum róðraranda hevur fingið navnið Homluland. Lærandi, upplýsandi og stuttligt Homluland er back to basics. Her verður skapt eitt ein­falt umhvørvi, har børn­ini sleppa at spæla og fordjúpa seg í leiki og smá­um kreativum verk­ stovum. Tey kunnu læra at bregda og fáa ein vakran homlu­lokk í hárið, og tey kunnu perla, klattra, hoppa band, lakka paradís, krita, blása sápubløðrur, koyra mánabil og annað mangt. Í Homlu­landi verður eisini ein rættiligur róðrarbátur til børnini at dreymarógva í, og nøvn verða sett á ymsu lutirnar í bátinum, so at børn og vaksin kunnu lesa um nøvnini á einum før­oyskum báti. Hugskotið at gera eitt back to basics barnaland stavar frá sjálvum kapp­ róðrar­bátinum. Tí júst sum í bátinum er einki disko og eingin elektronikkur. Homlu­land er bara rátt tilfar, hugflog og handa­ kraft. Øll børnini kunnu fáa eina gullmedalju Fólkameingið kann vera stórt til kappróðurin, og eitt barn kann skjótt blíva burtur í mongdini. Hes­ um verður ansað eftir í Homlu­landi, og børnini fáa tí møgu­leikan at gera sær eina gull­medalju at hava um hálsin. Á medaljuna verða navn barnsins og eitt telefon­nummar skrivað á, so at lætt er at fáa fatur á for­eldrunum, um tey missa barnið burtur. Um so verður, verður kunn­ing um barnið givin í hátalar­ unum, sum varpa út kapp­ róðurin. Í Homlulandi kunnu børn­ini eisini keypa sær eina koppakøku og okkurt at drekka, um tey tystast í leiki, eins og tey kunnu keypa sær eina lýsiballón. Ja, tú las rætt, eina ballón, sum lýsir! Eisini hesin part­urin hevur fingið eina róðrarkrúllu, tí bæði koppa­køkur og ballónir hava sama lit sum tey trý kapp­róðrarfeløgini – reyðar, bláar og hvítar, sum so vakurt skapa tjóðarlitir okkara. Hugskotið um Homlu­ land er skapt, og til ólav­ søku­kappróðurin skal tað standa sína fyrstu roynd. Eydnast tað, verður kon­ septið víðariment, so at tað kann gerast ein fastur partur av ólavsøku­ róðrinum. Stað: Sunnan fyri havnarskrivstovuna Kostnaður: Ókeypis. Opið: 28. juli kl. 13.00-17.30. Aldursmark: 2-10 ár. Parkering fyri barnavognar: Ja Poul Clementsen Um kvøldarnar, seint um várið, áðren flymo-fepurin hev­ur lagt seg sum eina dýnu yvir býin, og tú valla hoyrir mannamál fyri gras­ trimmarum, hoyri eg ofta glefsini av róðurs­monn­um og kvinnum, ið kýta seg al­ goyst niðri á vágni. Tá reisi eg meg oftast upp; seti spakan frá mær, rætti ryggin og síggi tey fyri mær eina løtu. Smílist við tankan um hetta ofta lætta, lág­vaksna og harðmælta bakbeistið afturi í rong. Sjálvt um geylini boða frá, at bert 30 tøk eru eftir, og at perlu­portrið stendur víðopið, eru altíð nøkur eyka tøk eftir. Nú munnu tey verða komin árakað Viðarnes, tí rópini tagnaðu. Tey fóru aftur um oljutangarnar. Lítla løtu seinni hoyrist ein onnur rødd. Ymisk frá teirri fyrru, og ein heilt onnur falsett, men minst líka eldhugað. Tað er hesin eldhugurin, sum er so bergtakandi. Hvat er tað, sum fær okkara besta ungdóm at velja sár, pínu og kaldar skvampar, fram um flógvar kondideplar við hamstara­hjólum, syntet­ iskum gúlarótadrykkum og flat­skíggjum? Sneditt, ha?! Fleiri av okkum hava eis­ ini okkara egna yndisbát at halda við. Tá ið so útvarpið sigur frá onkran stevnudag, kunnu vit fylgja við og antin iðra okkum saman við teimum ella fegnast fyri okk­um sjálvi. Tá serføroyska ítróttin verður útvarpað, fáa vit eitt sindur av mentan tann vegin. Tað løgna er jú, at kapp­róðrarfólk eru mentanar­berar uttan at leggja so nógv í tað. Tey flestu hugsa so at siga ikki um tað. Men ímynda tær eina ferð, at føroyskur kapp­ róður helt uppat. Hevði tú so saknað tað íkastið, sum júst hendan ítróttin gevur? Sjálv­ ur haldi eg, at tað hevði verið tunnligt uttan. Men kappróður sum mentan­ar­íkast hevur so sann­iliga kapping. Væl marknaðar­førd nøvn sum Messi og allir hinir er so nógv lætt­ari atkomulig ítrótt. Tað er so vælsignað lætt at sita ein dag ella eitt kvøld í iva­veðri og fáa tað heila borð­reitt inn í stovuna. Eitt ótal av mínum kenningum við­merkir á facebook líkt og ólíkt – í smálutum – um heimsstjørnurnar í fótbólti. Tað mugu tey um, men eg hugsi bara, at tað er so lætt og fordummandi, tá tað er í heilum, fyri ikki at siga hvørja viku. At vera ser­frøð­ ingur heima á sofuni hevur ongantíð flutt nakað sum helst. Tí ivist eg í, at júst handan passiva dyrkanin av marknaðarførdari ítrótt hevur uppiborið so stórt pláss í gerandislívinum hjá heilt nógvum fólki. Higartil eru vit spard fyri, at Copa del Rey er spæld ólavsøkuaftan, men eg havi varhugan av, at tað hevði verið tómligt á Tinga­nesi, um so varð. Nei tú. Vit hava ger-so- væl at halda øllum okkara ungu til, so tey halda fast um tjóðar­ítróttina fyri teirra egnu skyld. Tí tá ljós­ini á Anfield verða sløkt, er tað ikki ein kleyv har á leið, ið veit, hvat Føroyar er. Enn minni, hvar vit eru. Kappróð­ urin eiga vit og bara vit; og at eiga nakað, tað pliktar. Tað pliktar, júst sum við móðurmálinum, merk­inum, tjaldrinum og tjóðar­sam­ leik­anum. Tað eigur at fáa tín stuðul, tína nærveru og tína verju. Tað, at vera ein lítil tjóð; tað, at vera føroy­ingur, er ikki eitt time-share ævin­ týr undir hentleika­flaggi. Kappróður er ikki fyri zapp­arar. Kappróður er ikki fyri sofaserfrøðingar. Kapp­ róður er harður, og fyri mær er kappróður ímyndin av ein­ari lítlari tjóð, mitt úti í Atlants­havi. okkara samba