týsdagur 22. juli 2014síða 30

Mikudagur 23. juli 2014 · Nr. 83 30 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 ítróttur profilurin Hilmar Jan Hansen Nú stóra súkklukappingin kring Føroyar aftur er á skránni – fyri átjandu ferð í nítjan ár – er navnið Gunnar Dahl-Olsen óivað eitt, mong kennast við. Hóast hann er 49 ár, er hann »still going strong«, og aftur hesaferð er hann bæði við sum súkklari og fyri­skipari. Tað er neyvan ov nógv sagt, at hann hevur súkkling­ ina sum lívsstíl, men vit settu honum stevnu fyrr í vikuni fyri at fáa eitt sindur at vita um, hvussu tað bar til, at súkkling­in bleiv hansara stóri og brennandi áhugi. – Tað byrjaði við oyggja­ leik­unum í 1989, sum vóru í Føroyum. Sjálvur súkkl­aði eg ikki tá, men ein vin­maður mín, Poul Henrik Poulsen, sáli, var á føroyska lands­lið­ num og heitti á meg um at koma at hjálpa til eitt sindur. Millum annað helt eg vakt, tá súkklararnir komu oman av Oyggjarvegnum og sovorðið, greiðir Gunnar frá. – Eg bleiv fullkomuliga bitin av tí, sum eg tá sá, hvussu teir kýttu seg og alt tað heila, og eg setti í meg sjálv­an, at hatta skuldi eg fara í holt við. Sjálvur hevði eg spælt bæði fótbólt og hond­bólt og eisini borð­ tennis, men í nógvar mátar pass­aði tað betur til mín at fáast við okkurt sum ein­ stak­lingur, heldur enn at vera partur av onkrum lið­ ítrótti. Longu tá var eg blivin pápi, so kundi eg vera uppi í onkrum, har eg fekk vant, tá tað bar til, hóskaði tað sjálv­ andi nógv betur til mín. Tá oyggjaleikirnir í Føroy­ um endaðu, vóru tað fleiri av útlendsku súkklarunum, ið royndu at sleppa sær av við súkklurnar og selja tær, heldur enn at dragsa tær við sær heimaftur, og tá royndi Gunnar so at liggja framvið at fáa fatur í einari góðari kapp­súkklu. – Eg og ein vinmaður, Rolf Olsen, gingu og mólu millum allar hesar flottu súkklurnar, og hann fekk nokk so skjótt gott eyga á einari, men eingin vísti seg at passa til mín. Tær, sum vóru til sølu, vóru annað­hvørt ov lítlar ella ov stórar til mín, so eg fekk onga súkklu beinanvegin. Men tá Poul Henrik, sum lasi niðri og eisini vandi við onkr­ um donskum felag, fór niður aftur, lovaði hann at finna eina góða súkklu til mín. Tað gjørdi hann so og sendi mær súkkl­una, og soleiðis byrj­ aði tað heila hjá mær, sigur hann. Vóru ikki klárir – Eg og Rolf vandu øgiliga nógv og fleiri komu eisini aftrat, og málið hjá okkum var sjálvandi at fara við til næstu oyggjaleikirnar, sum skuldu verða í Álandi í 1991. Men sum leikirnir nærk­að­ ust, helt eg ikki, at vit vóru nóg dugnaligir, og hóast eg altíð havi verið kendur fyri at havt gott mót til at fara í holt við alt møguligt, valdi eg ikki at fara avstað, sigur Gunnar. – Tað var helst eisini gott, tí vit vóru ikki nóg góðir, so úrslitið av tí hevði kanska heldur blivið, at vit bara góvust við at súkkla. Í staðin løgdu vit alla orku í at blíva betri, so vit kanska kundu verða klárir til oyggja­leikir­ nar tvey ár seinni heldur, tí hesa­ferð vóru vit ikki klárir til tað. Hetta vísti seg at vera ein skilagóð avgerð, tí tá leik­ ir­nir vóru á Isle of Wight í 1993, var Gunnar Dahl-Olsen saman við trimum øðrum við í ferðalagnum. Hinir vóru Bogi Kristiansen, Absalon Hansen og Jens Glerup, og hóast teir kanska fingu ein lítlan skelk, tá teir sóu, hvat veru­liga kravdist, so kundu teir ásanna, at tað var nú bara gott, at teir ikki vóru farnir við tvey ár framman­ undan. – Nú vóru vit so mikið væl fyri, at vit saktans kundu vera við, og í løtum kundu vit eis­ini bjóða teimum bestu av. Og síðani tá hevur súkkling­in staðið seg so mikið væl, at tað næstan er blivið til heiðursmerki hvørja ferð. Undantakið var nokk í Hetlandi í 2005, tá einki vildi bera til hjá okk­ um, men annars hevur tað bara hilnast stak væl, sigur Gunnar. – Tað besta árið var í 1995, tá oyggjaleikirnir vóru á Gibraltar, tí tá vann eg sjálvur silvur í 100 kilometra landa­vegssúkkling, Bogi Kristiansen vann bronsu í býar­súkkling og liðið vann bronsu í einkultstarti. Tá vóru Rógvi Johansen og Jóhann Brend eisini komnir við, og eykamaður hjá okk­ um var Eyðun Poulsen, sáli, og teir leikirnar fingu vit stað­fest, at vit líkasum høvdu meira upp á hjarta, enn bara at vera við fyri at læra. Gloymir bilin Og soleiðis hevur súkklingin hjá Gunnari bara verið ein fastur partur av lívinum, og alt sítt vaksnamannalív hevur hann havt súkkling sum ítriv, umframt at hann eis­ini hevur havt børnini við, tá skipað hevur verið fyri barna­súkkling og øðrum. – Eg kann nevna sum dømi, at tá børnini eru farin onkra­staðni at til svimji­ kapp­ing, havi eg gjarna fylgt teimum niðan til bussin, sum er farin frá Svimjihøllini í Havn, og so havi eg súkklað aftan á teimum til Leirvíkar og aðra­staðni, har tey hava kapp­ast. Upp á tann mátan havi eg fingið bæði eitt sindur av venjing og eitt sindur av familjuhugna við í ein­um, flennir Gunnar, ið nevnir súkkling­ina sum eitt gott ítriv, um einum dámar væl at koma runt og síggja eitt sindur. – Við einari súkklu kanst tú koma so víða, og um tú hevur brúk fyri at stressa av, so er bara at fara ein túr niðan á Oyggjarvegin, har langt er millum bilarnar og tú kanst vera fyri teg sjálv­ an. Og um summarið, tá tað er ljóst, kanst tú fara ein so­vorðn­an túr bæði tíðliga um morgun­in og seint um kvøldið. Yvirhøvur er Gunnar nógv á súkkluni, tí hann súkklar til arbeiðis, til handils og allastaðni, har ørindi og annað skal gerast. Men tá hann onkuntíð hevur bil, kem­ur tað meiri enn so fyri, at hann gloymir alt um bilin. – Ja, nú vit hava ein súkklu­handil, hava vit eisini ein bil, sum vit brúka til – Tað fantastiska við súkkling er, at tú kanst blíva við, sjálvt um árini leggjast aftrat, og tað kanst tú kanska ikki so væl, tá talan er um fleiri aðrar ítróttargreinar. Sjálvt rennarar kunnu koma hartil, at kroppurin orkar ikki meira enn eitt vist, umframt at renningin kann belasta liðir og limir í størri mun, enn súkklingin ger tað, sigur Gunnar Dahl-Olsen, ið er so nógv á súkkluni, sum hann kann Gunnar Dahl-Olsen: Pass­aði betur til mín at fáast við okkurt sum ein­stak­lingur, heldur enn at vera partur av onkrum lið­ítrótti lívsstílur Súkklingin er ein