hósdagur 24. juli 2014síða 28

nr. 84 · 25. juli 2014 8 VIKUSKIFTI Giftast eitt ár aftaná ferðsluóhappið 16. mars í fjør gloymir Dánial ongantíð. Hann hevði júst sett damuna av í Runavík, og á veg út á Toftir leggur ein bilur út fyri hann. Dánial koyrir av vegnum, fer bóltandi oman eftir bønum og endar vitleysur í sjónum í einum sundurknústum bili. Við lungum fullum av sjógvi, brotnum ryggjargeisla og trimum heilabløðingum verður Dánial sendur akutt til Danmarkar, har hann liggur í koma í eina viku. Í dag er hann so at siga komin heilt fyri seg, og 5. august giftist hann við unnustuni Ró Giftast Óli Jákup Jacobsen post@sosialurin.fo Tað er eitt satt undur, at Dánial Bertholdsen er millum okkara. Donsku lækn­ar­nir søgdu, at hann var ein sól­ skins­søga. Ein onnur sólskinssøga verð­ ur um tvær vikur, tá Dánial giftist við síni unnustu, Ró Kajsdóttir. Einvegis forelskilsi Ró og Dánial hittust fyrstu ferð eitt sep­ temberhóskvøld í Klaksvík fyri skjótt tveimum árum síðan í 2012, tá hon var 19 ára gomul, og hann var 18. – Ungdómsmøti var í Betesda, og ein vinmaður og eg vóru farnir. Eg sá Ró millum hini fólkini og hugsaði við mær sjálvum, at eg ætlaði at práta við hana aftaná møtið. Eg tráspurdi vin­ mannin, hvør hon var, hvar hon búði, hvussu hon var og so framvegis, sigur Dánial, sum í dag er 20 ára gamal og er ættaður úr Klaksvík. Men tað var ikki bara bara at koma í sam­band við ljóshærdu gentuna úr Saltangará. – Eg fylgdist við eini vinkonu, og vit rýmdu, beint sum møtið var av. Vit fóru við bili yvir í Kiosk Vár at keypa okkurt, sigur 21 ára gamla Ró. Dánial visti, hvat hann vildi hava, og tá hann sá Ró rýma, bað hann vin­ mannin hjá sær ringja til vinkonuna hjá henni, sum hann kendi væl. – Man kann siga, at talan var um kær­leika við fyrsta eygnakast – frá mínari síðu væl at merkja. Tá vin­mað­ urin hevði spurt, hvar tær vóru, fóru vit báðir gangandi yvir í Kiosk Vár. Beint sum vit skuldu til at fara inn, komu tær út, og vit endaðu við at standa á trappuni og práta eina góða løtu, sigur Dánial. – Satt at siga tosaðu Dánial og eg onki serliga nógv tað kvøldið. Hann tosaði nógv meira við vinkonuna, og eg hevði mistanka, at hann var forliptur uppi í henni. – Men eg visti ikki, hvat vit bæði høvdu skulað tosað um, tí eg kendi teg ikki tá, er Dánial skjótur at skoyta uppí. Ró hugsaði ikki nakað serligt um Dánial tað kvøldið, men Dánial fekk kenslur fyri Ró við tað sama. – Vinmaðurin og eg fóru ein langan biltúr aftaná prátið uttan fyri Kiosk Vár. Eg trúgvi, at vit prátaðu í einar tveir tímar, har vit løgdu eina ætlan, hvussu hon skuldi blíva mín, sigur Dánial flenn­andi. – Eg fekk kanska ein lítlan mistanka, tá eg loggaði á Facebook seinni um kvøldið. Tá hevði eg longu fingið eina vinar­umbøn frá Dániali, sigur Ró. Noyddi Ró til biltúrar Dánial hugsaði at smíða, meðan jarnið enn var heitt, og hann valdi at handla skjótt. – Vit koyrdu nokk so ofta biltúrar um tað mundið, og eg hugsaði, at tað var ein fínur máti at koma í samband við hana uppá. Vinmaðurin hevði bil, og eg fekk hann at skipa fyri biltúrum, har Ró kundi koma við. Ella rættari sagt, har vit noyddu hana at koma við. – Tað eina kvøldið síðst í september stóðu teir uttan fyri húsini hjá okkum og komu inn eftir mær. Eg hevði onki ann­að val enn at fara við. Men okay, eg tímdi eisini væl við, sigur Ró við ein­um smíli. Í byrjanini koyrdu ungu fólkini ein­ ans biltúr í vikuskiftunum, men skjótt vant tað upp á seg, og komin inn í november mánað bleiv tað til næstan hvørt kvøld. – Tað vóru ymisk fólk, sum vóru bil­túr. Tey einastu, sum altíð vóru við, vóru vinmaðurin, Ró og eg, sigur Dánial, sum hevur eina mostur á Toftum, sum hann ofta svav hjá, tá hann hevði verið biltúr í Eysturoynni. Hóast Dánial og Ró sóust næstan hvønn dag til biltúrar, var tað yvir­rask­ andi lítið samskifti, tey høvdu gjøgnum telefon og internetið. – Ikki fyrr enn í december byrjaðu vit so smátt at senda sms’ir til hvørt ann­að. Tá hevði eg fingið kenslur fyri Dániali. Tær komu spakuliga, men tær komu so til síðst, greiðir Ró frá. Tvey í bilinum Dánial skuldi við familjuni halda jól í Suður­jyllandi. Tá gjørdist Facebook lív­linjan til Ró. – Vit vóru niðri í eina viku, og eg kjatt­aði við Ró hvønn dag hesar dagar­ nar. Ella rættari sagt hvørt kvøld, tí ljósu tímarnir á degnum vóru rættiliga upp­tiknir við øðrum, sigur Dánial. – Eg gleddi meg til at seta meg við telduna og vita, um nøkur nýggj boð vóru komin. Tað er nokk so stuttligt, at vit byrjaðu at senda sms’ir, áðrenn vit byrj­aðu at skriva á Facebook. Men so­leiðis var tað so hjá okkum, staðfestir Ró. Tá Dánial kom aftur úr Danmark, var tað liðugt við at hava fullan bil, tá koyrt varð biltúr. – Nú kundi man sum so siga, at vit veruliga fjasaðust, og vit byrjaðu at koyra biltúrar einsamøll. Harafturat byrjaðu vit at hyggja meira og meira eftir filmi. Dánial vil vera við, at tað fyri tað mesta var gentufilmar, sigur Ró flennandi. – Eg visti um hetta mundið, hvat klokk­an hevði sligið. Vinkonurnar hjá Ró høvdu eisini fortalt mær, at hon var forlipt uppi í mær, sum gav mær eina rættiliga góða kenslu. 1. februar 2013 spurdi eg so Ró, um vit ikki bara skuldi gera tað officielt. Tað er synd at siga, at kunngerðin um nýggja parlagið loypti hvøkk á nakran. – Øll sóu tað koma og bíðaðu bara eftir tí, sigur Dánial. Ferðsluóhappið Alt koyrdi, sum tað skuldi. Dánial og Ró vóru ung, forelskað og glað. Men so hendi tað. – Tað var 16. mars. Eg hevði sett Ró av við Kiostk Vár í Runavík, har hon ar­beiddi. Eg koyri so víðari og skal út á Toftir, har mostir mín býr. Snaraður út úr rundkoyringini og koyrandi út móti Toftum leggur ein bilur beint út fyri meg, sum ger, at eg blívi kløkkur og missi tamarhaldið. Hetta var tíðliga á seinna­partin, og veðrið var gott, men júst í hesum svinginum var sýnið rættiliga vánaligt. Fyri at ikki raka bilin royni eg at draga rundan um hann, men koyri upp á autoverndina og fari so bólt­andi oman eftir bønum, greiðir Dánial frá. Dánial snýtti deyðan VIT SKULU GIFTAST tema í summarvikuskiftinum