týsdagur 5. august 2014síða 9

9 Mikudagur 12. februar 2014 · Nr. 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 6. august 2014 · Nr. 87 meldurin roynd­ur maður eftir hondini. Hóast Hilmar, Pavla og børnini altíð fluttu í sam­ bandi við ymsu arbeiðini hjá Hilm­ari, vóru tey øll samd um avgerðirnar at flyta. – Pavla arbeiðir sum mynda­kvinna og dámar væl at uppliva nýggj støð. Dreing­irnir vóru so mikið lítlir, at teir minnast ikki, at vit fluttu so nógv ta fyrstu tíð­ina. Teir minnast bara at hava búð í Grønlandi og Dan­mark, sigur Hilmar, sum nú er fluttur aftur til Føroyar aft­aná 11 ár í útlegd. Restin av fam­i­ljuni flytir heim næsta summ­ar, tá skúli og annað er avklárað hjá dreingjunum. – Tann elsti flytir ikki heim, tí hann er knýttur at elitu­umhvørvinum í Ran­ ders FC, har hann nú hev­ur fing­ið møguleikan at sam­ an­tvinna fótbóltin við eina mið­námsútbúgving. Men Pavla og teir báðir yngru flyta næsta summar. Tíð at halga seg Strandferðsluna Hilm­ar og Pavla hava altíð havt ætlanir at flyta heim aft­ur til Føroya. – Tá starvið hjá Strand­ ferðsl­uni varð lýst leyst, hugs­aði eg eina løtu um tað. Eg hugdi at mínum egna profili og hugsaði, at eg hevði royndir og vitan í skjáttuni, sum kundu koma Strandferðsluni til góða. Starvið sjálvt tyktist eis­ini spennandi, har góður møgu­ leiki var at seta sín egna dám á starvið. Harafturat var hetta ein góður møguleiki at flyta aftur til Føroya. – Eg fekk so starvið, sum vit gleddust stórliga um. Men vit vistu samstundis, at tað fór at vera ein avbjóðing at flyta heim, tí dreingirnir eru so vaksnir. Men time’ingin er tann rætta, tí vit eru enn í góðum árum, og foreldrini hjá okkum eru ikki gomul, sig­ur Hilmar. Hilmar byrjaði í stjórasessinum í Strand­ ferðsl­uni 1. juni. At familjan enn er niðri er ikki lætt, men hev­ur tó nakrar fyrimunir. – Tað gevur mær tíð at halga meg starvinum, tí her eru ein ørgrynna av við­ urskiftum at seta seg inn í. Í mínum undanfarnu arb­ eið­um hevur tað at vera burt­ur verið ein partur av dag­ligdegnum, so í so máta er hetta ikki nakað nýtt fyri meg ella familjuna. Tá ein flytir heim til Før­ oya aftaná drúgva tíð utt­an­ lands, gerst ein varugur við við­urskifti, sum ein kanska ikki var tilvitaður um áður. So­leiðis er eisini hjá Hilmari. – Ein sjarma við Føroyum og føroyingum er, at alt er rætti­liga óformelt. Fólk eru stórt sæð eins, og øll sleppa til orðanna, sum ynskja tað, sig­ur Hilmar, sum er fallin væl til rættis í Føroyum. – Samantvinna veruleikarnar Hilmar hevur verið á Strand­ ferðsluni í góðar tveir mánaðir. Hann hevur nakr­ar tankar og ætlanir við Strand­ ferðsl­uni. – Henda fyrsta tíðin hevur ver­ið spennandi, har eg fyrst av øllum havi skapt mær yv­ ir­lit yvir stovnin. Men tað, sum eg brenni mest fyri, er at dríva leiðslu. Nógv er sagt og skrivað um leiðslu, og á hvørj­um flogvølli finnast hill­ar við leiðslubókum. Eina góða definitiónina av leiðslu eig­ur Søren Kierkegaard. Hann sigur, at leiðarin skal vera forvitin og hava ein eyð­mjúkleika at seta seg inn í allar veruleikarnar, sum finn­ast á einum stovni, og at fáa teir samantvinnaðar. Á Strand­ferðsluni eru nógvir veru­leikar: Bussførarar, skip­ar­ar, kontórfólk, kokkar o.s.fr. Øll hava ymsar áskoð­ an­ir og ymsar tilgangir, og mín ábyrgd er at fáa alt at ganga upp í eina størri heild. – Sum stjóri snýr tað seg fyrst og fremst um at skapa góð úrslit gjøgnum starvs­ fólk­ið. Eg ætli mær at vera sjón­ligur og at fara út til ym­ isku støðini í stovninum og á tann hátt fáa innlit í teirra ger­andisdag, sigur Hilmar. Sambært Hilmari hevur Strand­ferðslan ein styrk í góð­um starvsfólkum. – Tað er onki at ivast í, at Strand­ferðslan hevur nógv sera dugnalig starvsfólk við serkunnleika innan síni øki. Tað er samstundis ein avbjóðing at halda fast í starvsfólkunum, tí so nógv leita yvir til Norra at arb­ eiða. Ein onnur styrki hjá Strand­ferðsluni er, at hon er ein væl forankraður stovnur í samfelagnum og virkar sum eitt sambindingarlið í land­in­ um. Ein av ítøkiligu upp­gáv­ unum hjá Hilmari í nærm­ astu framtíð verður at trimma stovnin. – Við hesum hugsi eg at gera greiðar mannagongdir til tey ymsu økini. Ein av mín­um høvuðsuppgávum er at fáa so nógvan rakstur sum gjørligt fyri ta játtaðu upp­ hæddina. Vit fara tí at end­ ur­skoða allar skipanir fyri at vita, um vit fáa optimalt burt­urúr: Kann innkeyp ger­ast bíligari? Kunnu eyka inn­tøkur skapast? Skulu far­leiðirnar broytast? Og so fram­vegis, sigur Hilmar. SSL sum Vestas – og tó Flestu fyritøkurnar, sum Hilmar áður hevur arb­ eitt fyri, hava væl størri umsetning enn Strand­ferðsl­ an. Hóast tað eru manna­ gongd­irnar rættiliga eins. – Tað er minni munur á Strandferðsluni og eitt nú Vestas, tá tað kemur til arb­ eiðs­hættir. Vestas hevur bara trý nullir eyka aftanfyri í um­setninginum. – Men mín leiklutur í Strand­ferðsluni verður tó øðrvísi enn í Vestas, har eg hevði uppgávu at ráð­geva. Á Strandferðsluni er mín leiklutur meira starvs­fólka­ leiðsla og at menna stovnin. Strandferðslan er ein so sjálvsagdur og støðugur part­ ur av føroyska samfelagnum, at mong kunnu ivast í, hvørt tað eru avbjoðingar í at leiða ein slíkan stovn. Men tað eru tað. – Tað eru ein rúgva av við­urskiftum, sum skulu sam­skipast. Í síðstu viku var eitt nú Kópakonan av­ dúk­að úti á Kalsoynni, og tá máttu vit fáa Ternuna norð­ur at sigla. Samstundis máttu vit fáa Sam at røkja Nóls­oyarfarleiðina í staðin. Tá eitt skip skal á dokk, skal eitt annað finnast, og soleiðis er ein hópur av dagligum av­ bjóðingum, sum vit alla tíð­ ina skulu fyrihalda okkum til. Eisini hevur tað høga rað­ fest­ing, at stovnurin til eina og hvørja tíð lýkur altjóða sigl­ingakrøv, sigur Hilmar. Síðsta stop Hilmar, Pavla og dreingirnir hava verið víða um. Men nú er liðugt. – Eg eri ótrúliga glaður fyri alt tað, sum eg og vit hava upplivað og hevði ikki vilj­að verið upplivilsini fyri­ utt­an. Men hatta var tað, og nú flyta vit heimaftur til Før­ oy­ar. – Synirnir tíma eisini væl at flyta til Føroya. Teir skilja og tosa føroyskt, men duga illa at lesa og skriva tað. So teir hava fingið føroyskar bøk­ur niður at læra seg at lesa føroyskt. Stóri og rokuti út­heim­ur­ in er nú lagdur afturum, og Hilmar skal nú innstilla seg til tað føroyska lívið aft­ur, sum hann ikki hevur ver­ið partur av í 11 ár. Tað tyk­ist tó ikki at verða ein trup­ul­ leiki, og er hann longu vorð­in fastur maður á einum inn­an­ dura­liði.