hósdagur 7. august 2014síða 29

nr. 88 · 8. august 2014 9 – Síðsta morgunin ger man reint, áðr­enn øll eru farin avstað. Eg gjørdi reint í kamarinum, sum eg hevði sovið í, og brádliga kemur Petur inn. Tá vísti tað seg, at hann hevði leitað á øllum Zar­epta bara fyri at siga mær farvæl. Tað helt eg vera ordiliga fitt, og var eg nú fallin fyri honum, sigur Jastrud. Heimkomin til ávikavist Klaksvíkar og Fuglafjarðar helt dagligdagurin fram. Tíbetur finnast sosialir miðlar í dag, har avstandurin millum fólk ikki noyð­ist at vera so stórur. – Eg addaði bara Jastrud á Facebook. Tað sá eg ikki so stórt í, tí tað er rættiliga van­ligt at adda fólk. – Eg varð ordiliga glað, tá eg sá, at Pet­ur hevði sent mær vinarumbøn, og pro­filurin varð oftað tjekkaður at vita, um hann eisini hevði skrivað til mín. Men eg tordi ikki sjálv at skriva, sigur Jas­trud. Tað gingu eisini nakrir dagar, áðr­ enn Petur skrivaði til Jastrud. – Satt at siga visti eg ikki heilt, hvat eg skuldi skriva. Eg hevði nokk so nógvar nervar, men aftaná tveir dagar tók eg meg so saman og skrivaði til henn­ara, har eg takkaði fyri seinast. Men vegna arbeiði høvu vit heilt ym­ isk­ar døgnrútmur, og tí var okkara sam­ skifti ógvuliga forskotið. Upp á tveir dag­ar – mánadag og týsdag – skrivaðu vit fýra boð í alt, tí eg arbeiddi um dag­ in og hon um náttina, sigur Petur. – Tá Petur skrivaði til mín, varð eg so glað, og fortaldi eg tað fyri mammu og lítlusystrini hjá mær næstan í sama sek­undi. Mikukvøldið kjattaðu vit aftur, og hesa ferð var tað meira ordiligt. Vit av­talaðu at møtast í Klaksvík kvøldið eft­ir, hóskvøld, sigur Jastrud. Date’in sum hvarv Jastrud og Petur avtalaðu at møtast til eitt ungdómsmøti í Betesda hóskvøldið – júst eina viku aftaná tey høvdu møtt hvørj­um øðrum fyri fyrstu ferð. Men alt gekk ikki heilt sum ætlað – Vit høvdu gloymt, at ung­dóms­ møt­ini vóru farin í summarferiu, so tann date’in fór eitt sindur soleiðis í vaskið. Men eg vildi ikki lata hetta koma upp á tvørs, so eg setti meg í bil­in hóast tað og koyrdi norður til Klaks­vík­ ar, uttan at Jastrud visti av tí. Komin til Klaks­víkar skrivaði eg til hennara, at nú var eg í Klaksvík, og um hon hevði áhuga í at møtast. – Júst tá eg fekk boðini frá honum, koyrdi eg biltúr við systir míni. Eg iv­að­ ist eitt sindur, men systir mín segði, at sjálv­andi skuldi eg møtast við honum. Jastrud fekk sær mót og valdi at møt­ast við Peturi. Men tey sóust bara í eina lítla løtu. – Eg skuldi arbeiða ta náttina, so vit fingu ikki meira enn ein hálvan tíma saman, áðrenn Petur koyrdi meg til arbeiðis. Tá vistu vit bæði, hvat klokk­ an var sligin, at bæði høvdu áhuga í hvørj­um øðrum, sigur Jastrud. – Kallaði ein spaka fyri ein spaka Dagin eftir, fríggjadag, tók Jastrud stig til at møtast. – Eg spurdi Petur, um hann hevði tím­að at komið norður at spælt Partners við mær og tveimum systrum. Tað tímdi hann væl, men tað, sum eg ikki var fyrireikað uppá, var, at øll familjan hevði valt at verið inni. So Petur slapp at møta allari familjuni, sigur Jastrud flenn­andi. – Tað tók eg als ikki so tungt. Part­ ners­spælið varð liggjandi í skuffuni, og í staðin fóru vit í handilin at keypa frukt, skúmfidusar og annað, sum vit øll sótu og hugnaðu okkum við. Seinni um kvøldið fóru vit biltúr einsamøll og koyrdu runt, meðan vit prátaðu. Petur setti aftur Jastrud av við bak­ aríið, har hon skuldi arbeiða, og skuldi hann aftur til Fuglafirðar. Men í høvd­ in­um á Peturi fuku tankarnir aftur og fram, at hann fekk seg ikki at koyra heim. Eisini tí hann skuldi niður um tveir dagar. – Eg visti, at eg hevði avmarkaða tíð. Komin til rundkoyringini áðrenn und­ irsjóvartunnilin koyrdi eg tríggjar ferð­ ir runt, áðrenn eg vendi við og koyrdi nið­an aftur til bakaríið. Nú skuldi eg kalla ein spaka fyri ein spaka, og eg bað Jas­trud um at koma út. Eg segði so, sum var, og legði kortini á borðið, at eg var for­elskaður í henni, og at eg ynskti at vera í parlagi við henni. – Tá eg sá bilin hjá Peturi uttanfyri, visti eg, at okkurt alvorligt fór at henda. Eg bleiv sjálvsagt ógvuliga glað, tá hann segði, hvussu var, og eg hevði júst somu tankar og kenslur. Frá tí degi vóru vit par, sigur Jastrud. Ongin romantikkur í fríggjarínum Petur fór niður tveir dagar aftaná at halda fram við lesnaðin, meðan Jastrud var eftir í Føroyum. So tey sluppu longu at royna seg frá fyrsta degi av. – Tað hevur gingið fínt. Vit hava tos­ að ella skrivað, meðan vit hava verið í hvør sínum landi, og annars havi eg brúkt allar feriur í Føroyum. Harafturat verði eg sjómaður, so hetta lívið fer altíð at vera hjá okkum, sigur Petur, sum í summar flutti aftur til Føroya. Hetta er fyrstu ferð, at Jastrud og Petur hava búð í sama landi sum par. Jastrud og Petur byrjaðu tíðliga at tosa um at giftast. Tí kom spurningurin ikki heilt óvart á Jastrud. – Vit sótu inni hjá okkum og prát­ aðu, og so knappliga sigur Petur ”Skulu vit ikki bara giftast?”. Eg visti ikki, um hann tvætlaði, men tað gjørdi hann ikki, og sjálvsagt segði eg ja, sigur Jas­ trud, sum morgunin eftir fór við Peturi í gullhandilin at keypa ringarnar. Jastrud og Petur giftast leygardagin 9. august í Siloa í Fuglafirði, og veitslan verð­ur í Mentanarhúsinum. – Aftaná brúdleypið flyta vit til Klaks­víkar í hús hjá abba mínum, sum vit leiga, inntil okkara egnu hús standa klár um eini trý ár, sigur Jastrud. – Eg fekk eitt got ráð frá einum sjó­ manni einaferð, at sum sjómaður skuldi eg lata konuna avgera, hvar vit skulu búgva. Hon verður hóast alt heima alla tíð­ina, meðan eg eri burtur helvtina av ár­inum, sigur Petur avgjørdur. Jastrud sleppur longu um tvær vik­ur at royna seg sum sjómanskonu, tá Pet­ ur fer til skips. Men áðrenn tað skulu Jastrud og Petur njóta sólina og hvønn annan á brúðarferð til Spaniu á fimm­ stjørn­aðum hotelli. myndir: sigmar mørkøre