hósdagur 21. august 2014síða 32

nr. 94 · 22. august 2014 4 VIKUSKIFTI EITT MÓÐURMERKI TÓK MANNIN OG PÁPAN LAGNUSØGA Eftir Jústinus Leivsson Eidesgaard Í dag í skrivandi stund, mikudagin 20 august, er júst eitt ár ligið, síðan norð­ mað­urin Henning Funderud, búsitandi á Strondum, andaðist einans 57 ára gamal Eftir hann sita konan Sólvá og børn­ini. Tey eru 18 ára gamla Ragna, 21 ára gamla Paula og 23 ára gamli Olaf. Hetta eru virkin børn, genturnar ganga í skúla og sonurin lærir til timburmann hjá Norðsetur. Og har er eisini ein fittur lítil hundur, sum eitur Figo og broyttist í med­ferð, tá ið Henning andaðist. Hann er fittur og blíður, losar ikki og bidd­ar ikki við borðið, alt í alt ein óvan­ lig­ur hundur, sum nýtir gott av, at tey ungu í húsunum kappast um at vera góð við hann. Ársdagurin fer ikki bara framvið hjá familjuni Gærdum Funderud í Eyr­ gøtu 13. Tey eru í sorg og sorgin tyng­ ir hjarta í løtum, fyri aftur at sleppa lívinum framat. Gravsteinurin kom upp týskvøldið. Hann stendur í kirkju­ garðinum við Sjógv og mynd er av Henning. Hann stendur millum tríggj­ar aðrar gravsteinar, sum allir eru úr Eyr­ gøtu á Strondum og sum eru komn­ir upp seinastu árini. Eyrgøta er vorðin ein sonn lagnunargøta. Innan tvey ár er annar makin deyður í fýra hús­um og sum skaldið tekur til, har fá brenna ljós undir lágari lon, sæst gjølla, um eitt av teimum sløknar. Her eru einkjur og einkjumenn og tveimum av teim­ um farnu, gekk eg í flokki saman við á Strondum. -Mynd á gravsteinum er so moder­ nað í dag og tað vildu børnini, sigur Sól­va. Hon er 55 ára gomul og vit kenn­ ast heilt frá barnaárunum, vit gingu í sama skúla á Strondum. Hon var eitt lívs­stykki sum barn og í uppvøkstrinum og tað er hon enn og lívsgleðina klárar ikki eingang sorgin at knekka, hóast hon hevur roynt av øllum alvi. -Henning gjørdist bara 57 ára gamal. Vit ætlaðu at gerast gomul saman. Tað er ringt við børnunum og hinvegin, tey hava meg. Men tey sakna pápa sín og eg sakni hann nakað so grúsomt. Vit vóru altíð saman sum familja og vóru ógvuliga tætt knýtt, sigur Sólvá. Vit sita øll við borðið og frammanfyri meg stendur rúkandi fiskasuppa við kókað­ um toski og rækjum. Børnini rósa mam­mun­i fyri matin og eta hugagóð. Hund­urin liggur í sofuni, har Henning plagdi at sita. Hann hevur yvirtikð pláss­ið. -Eg veit ikki, hvussu eg havi tað við kirkjugørðum. Tað er ikki har tann Henn­ing er, sum eg elski og tað var har eg segði honum farvæl. Hann er onku­n­staðni og eg veit, at vit fara at síggjast aftur, sigur Sólvá. Eitt óskyldugt móðurmerki Í oktober 2010 leggur Henning merki til eitt pinkulítið móðurmerki aftan­fyri vinstra oyra. Hann hevði eitt sindur fortre av tí og fór til læk­na. Hann varð kannaður. Í 2011 bara vaks móðurmerkið og í februar 2012 varð hann lagdur undir skurð og móður­ merki varð skorið burtur. -Alt sá gott út. 14 dagar seinni verð­ur Henning uppringdur, og fær at vita, at talan er um krabbamein i sam­band við móðurmerki. Tað var sum ein gardina fór niður fyri. Vit vóru fullkomiliga skelkað. Hann skuldi beinan­vegin niður og varð aftur lagdur undir skurð í februar/mars. Eftir sum páskir vóru í nánd, fóru vit heim við góð­um boðum. Síðan niður aftur, enn ein stór skurðviðgerð, krabbin var nú komin í lymfurnar og teir vissaðu okk­ um um, at nú var alt skorið burtur. Her var kontroll oman á kontroll og alt var gott, sigur Sólvá við tárum í eygunum. Nýggjársaftan í 2012, knappar átta mán­að­ar áðrenn Henning doyr, fær hann knappliga sterka høvuðpínu og tað endar við at ambulansin kemur eftir hon­um. Tey fara niður til Danmarkar fjórða januar 2013 og tá varð staðfest, at hann hevði fingið metafasur í heilan av móðurmerkinum. Og av hesum hevði hann fingið heilabløðing, men hend­an var tó ikki so álvarslig, at hann var óhjálpin. -Vit fingu alla tíðina at vita, at alt var í lagi og vit trúðu upp á tað. Í juli í fjør fekk hann eina nýggja heilabløðing og nú var hann rættuliga merktur av hes­um. Og nú gekk alt knappliga so skjótt. Sjeynda august fingu vit at vita, at nú kundu læknarnir ikki gera meira og vit vóru spurd, um vit ynsktu, at hann skuldi doyggja á sjúkrahúsinum ella heima. Hetta var alt so óveruligt og eg haldi als ikki, at tað var gingið upp fyri mær, at eg fór at missa Henning. Vit vildu heim og 13. august kom hann heim. -Alt var gjørt klárt heima og hvar var eg? Songin var sett upp í stovuni og vit vóru um hann. Hann var nú óhjálp­ in og bara onkuntíð hugsaði eg, at hann skuldi doyggja og aðrar tíðir var tað bara sum ein heilt óveruligur filmir. Hann andaðist 20. august og eg haldi, at tað er ikki fyrr enn nú, eitt ár aftaná, at tað veruliga er gingið upp fyri mær at maður mín Henning, pápi av mínum børn­um, Henning, mín lívs størsta og einasta kjerligheit eru deyður og kemur ongan­tíð aftur. Og tað er eisini gingið upp fyri mær, at eg má nú læra meg at liva uttan hann. Hetta er veruleikin, sig­ur Sólva. -Sorgin kemur í rykkum og síðan hvørv­ur hon, forklárar Sólva. Og henni Sólva og Henning í Turkalandi í feriu. Lítla móðurmerkið hómast aftanfyri oyrað. Tí ið myndin varð tikin, vóru tey lukkuliga óvitandi um, at móðurmerkið skuldi vera banin á teirra eydnu Mynd: Jústinus Leivsson Eidesgaard Í DAG Í SKRIVANDI STUND, MIKUDAGIN 20 AUGUST, ER JÚST EITT ÁR LIGIÐ, SÍÐAN NORЭMAЭURIN HENNING FUNDERUD, BÚSITANDI Á STRONDUM, ANDAÐIST EINANS 57 ÁRA GAMAL EFTIR HANN SITA KONAN SÓLVÁ OG BØRN­INI