týsdagur 30. september 2014síða 16

Mikudagur 1. oktober 2014 · Nr. 111 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 meldurin Leo Poulsen   – Vit eru ógvuliga glað og ógvuliga takksom fyri at hava fingið hendan møgu­ leik­an at virka í Sands presta­gjaldi. Tað sigur Havstein Klein, sum annan sunnudag í ad­ vent, 7. desember, verð­ur sett­ur sum prestur í Sandoy­ ar prestagjaldi. – Tað er ikki so avgerandi fyri meg ella mína familju, hvar vit tæna, tí vit eru altíð innstillað upp á at tæna har, vit verða sett, sigur Havstein Klein. Lívsleið hansara umfatar fimm ár í Tansania. – Eg var liðugur at lesa í 2007, og eg var prestvígdur í Tansania. Har upplivdu vit eina ógvuliga góða og spenn­ andi tíð, har eg fyrsta hálva árið gekk í málskúla, sigur Havstein Klein. Tey búðu í Mara lands­ lut­inum eystan fyri Victoria sjógvin. – Tað var ógvuliga fátæks­ ligt. Fyrst skuldi eg læra mál­ ið at kenna, og síðani var mín upp­gáva at vitja tríggjar av teimum14 kirkjunum í øk­ inum, sigur Havstein Klein. Og tað ber kanska illa til at kalla hetta fyri kirkjur. – Tann eina kirkjan var bara undir einum træi, har var einki annað. Ein onnur var sett saman av bambus­ trøum, tað var ógvuliga ein­falt og hin triðja kirkjan var eitt sindur frægari, men fram­vegis ikki nakað serligt, sigur Havstein Klein. Ráur býur Tey búðu í býnum Tarime, og hann má roknast sum ein brutalur býur. – Fyrstu vikuna, vit vóru har, var ein lækni álopin ógvu­liga rátt. Teir hugsa jú, hvar eru pengarnir? Jú, teir eru hjá tí hvíta manninum. Tað gjørdi eina sterka ávirk­ an á okkum, men vit høvdu tað kortini fínt, og kendu okk­um veruliga trygg, sigur Havstein Klein. Neyðin var beint uttan fyri hurðina. – Tað var ein stór neyð, og vit sóu hana, beint sum vit traðkaðu út um gáttina. Men fólkini eru so ógvuliga glað kortini. Landið verður nevnt »Land teirra smílandi«, og fólk­ini strála veruliga av gleði. Vit høvdu eitt gott sam­band við hesi fólkini, sigur Havstein Klein. Eftir eina tíð var stund­in so komin at útinna lærara­ gerningin. – Í Tansania høvdu teir deknar, sum tóku sær av øll­ um tí dagliga í sambandi við kirkjurnar. Okkara uppgáva var so at læra teir at prædika so væl sum gjørligt. Hesir dekn­arnir útførdu allar upp­gávur uttan slíkt sum at doypa og hava altarborð, sigur Havstein Klein. Tað var Evangeliska lutherska kirkjan, sum átti hendan skúlan, men talið á kristnum var kortini ikki stórt í Mara landslutinum. – Har búðu 1,7 milliónir fólk, men bara 5.000 fólk hoyrdu til luthersku kirkj­ una. Og har vóru 106 hjálpar­ prestar, sigur Havstein Klein.   Venda heimaftur Tey búðu bert ein hálvan tíma við bili frá Serengeti djóra­parkini, og tey vóru fleiri ferðir har og vitjaðu. – Har bar til at síggja leyvur, krokodillur og onn­ ur spennandi djór, sigur Havstein Klein. Talan var kortini um ein heilt annan heim, har neyðin er nógv nærri. – Alt er øðrvísi, bara mátin at siga góðan dag og farvæl upp á er nakað heilt annað, sigur Havstein Klein. Man alt tekur ein enda, og tað gjørdi tíðin í Tansania eisini fyri Havstein Klein og familjuna. – Vit komu heim aftur í 2012. Eg hevði tikið presta­út­búgv­ ing­ina í Noreg og mátti til Oslo í eitt hálvt ár at taka meira latín, sigur Havstein Klein. Afturkomin til Føroya ar­ beiddi hann so sum stuðul á skúla­num á Gilja­nesi, eisini eitt ar­ beiði, hon­um líkaði væl. meldurin Havstein Klein verður innsettur prestur á Sandi annan sunnudag í advent. Hann og konan og tey fýra børnini gleða seg at fáa eitt fast stað at virka, og hann hevur nógv í skjáttuni við sær frá royndunum, serliga í Fuglafirði ógvuliga glað fyri møguleikan Vit eru Tað er ikki so avgerandi, hvar vit tæna, tí vit eru altíð innstillað upp á at tæna har, vit verða sett