hósdagur 9. oktober 2014síða 15

15 Fríggjadagur 10. oktober 2014 · Nr. 115 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Frits Johannesen Leygardagurin 27. septembur var ein sjáldsamur dagur. Tók meg saman og fór út á Nes til enda­konsertina hjá Ólavi Há­tún. Ljósskiftið fjallanna mill­um var sjáldsamt. Til tíð­ ir døkt, dimt og øskulitt, men so úr skýgloprum kom ein riðil av stakljósi, sum eyg­að sjáld­an sær. Tað var ikki bert ljós­ið, sum legði seg út yvir líð­ir og bláar skor­ar. Nei, eitt yndisligt ljóð, sum varð borið uppi av títl­ings­ljóði úr gjáum og áum og smá­fugla­veingja­ sløg­um frá farnum døg­um í ond, musiskum ljóði, har hvør tóni, hvør tinna og hvør glæma var við í hes­ari sam­ an­renning- eitt ævinleikaboð av magn og anda. Norðuri í Líð í Fuglafirði, við Heimarugjógv, eigur nógv­ur mor­títl­ing­ur. Her hoyr­ir tú sang bæði summar og vet­ur av hesum lítla, fitta Guðs skapningi, ið fyllir títt sinni av kenslubornum med­ viti um dýrdarløtur frá farn­ um døgum, har tónleikur og sang­ur dansa sín ævinnar dans við guda­givnum stevi í tín­um huga aft­ur í fimm­ti árini. Skálafjørðurin Meðan koyrt verður út á Skála­fjørð­in, koma mong and­lit fram fyri teg í fjalla­ mjørk­an­um, sum prýddi fjalla­røð­ir­nar líka úr Fugla­ firði og út á Skálafjørðin. Har var Her­luf Berth­el­sen, Carl Clau­sen, Hans J. Høj­gaard, Willy Gohl, Tage Mort­en­sen, John Høybye og hundr­að­tals sang­ar­ar – bæði børn og vaks­ in. Ein mynd sveimaði oman fyri henda hóp í einglalíki eins og í málningum Marc Cha­gals. Hetta var Ólavur Há­tún. Hann fleyg so stillan um allan henda mannahóp, sum sang so yndisliga. Ein heið­urs­kon­sert í leysum lofti fyri mais­tro, Ólavi Hátún hin­um heil­aga. Havi aldri sæð slíka sjón. Ja, eg trúði, at Marc Cha­gall var risin upp frá deyð­um. Grálittu skýgg­ini broyttu lit. Tey runnu í okk­ ur­gult við támi um and­lits­ brøgd, klæði og hár­strýggj­ ur. Umbroytingin var ikki at enda komin, men okk­ur­gula rann í gult, reyðgult, blóð­ reytt og djúpt grønt, meðan tað gráa læt seg í hvítt. Hetta vóru sveiggini hjá Ólavi, lit­ ir­nir og penslastrokini hjá Marc Chagall, sum fór upp í eina ond og rond. Ljósið Tá ið komið var upp um Syðru­gøtueiðið, flyrraði hetta fyri tær sum hoygarðsstrá. Har lá Skálafjørðurin og spældi sær í sunnanljósi, og flyt­ing­in var ikki steðgað, men legði seg um fjørulut og fjalla­greinar við báðar arm­ar við henda fagra fjørð. Rand­ ar­hvítt var millum Salt­nes og Tanga­fjørð. Tað tunga ljósið, sum var inn­ast við, fekk ikki hetta fagra, loft­givna kór at tagna. Tað ljóm­aði betur og betur, og Ólav­ur sveim­ aði sum ein vernd­ar­eingil til báðar síður út eftir Skála­ fjørð­inum. Eg ætlaði at rópa á hann: Hvat ætlar tú? Vildi ikki gera hetta, tá ið hann var í leys­um lofti saman við vin­ um sín­um. So skal hann hava frið. Toftavatn Hópurin spreiddi seg um all­an fjørðin. Fremstur var Ólav­ur. Hann setti seg ov­ ast uppi á bori­pal­lin­um, sum lá har eins og ein bul­ mik­il alba­tross­ur og fór at stjórna hes­um hópi. Tey skóru út­úr at syngja: Die Himmel erzählen die Ehre Gottes av Heinric Schütz. Mong vóru tey, ið fóru út í tún á Skála­fjørð­in­um fyri at lurta, síggja og hoyra hetta valakór syngja..... Tað, sum eyg­að ikki hevur sæð, og oyr­að ikki hevur hoyrt, rørir ikki hjartað. Summi smílt­ust og tykt­ust at verða glað, og onnur táraðu av gleði. Onkur helt, at hetta var aft­ur­koma Jesusar, men fingu hetta ikki at bera til, tí Jesus kundi ikki líkjast Ólavi Há­tún. Hesin dýrdarsongur fleyg til lofts og rungaði ímill­um tindar og fjøll. Ljóm­ur­in legði seg yvir allan Skála­fjørðin, yvir Toftavatn í ein­um dimi­nu­ endo, sum hján­aði burt­ur á hes­um speg­ils­blanka vatni. Ólavur setti seg á ein av hólmunum at rinda møð­ina. Legði sínar tón­lista­ligu kór­ veing­ir sam­an og fór at tutla við lóm­in, sum har búleikaði. Sang­ar­ar­nir settu seg kring vatn­ið og sótu í kyrru og nutu hesa sjáld­somu, dýrdargivnu kvirru. Her­luf Berthelsen, Carl Clau­sen, Hans J. Høj­ gaard, Willy Gohl, Tage Mor­ ten­sen, og John Høybye sótu á hólm­in­um skamt ífrá og pulk­aðu sær eftir drúgva flog­ið eftir hes­um langa firði. All­ir bros­aðu og hugdu yvir á Ólav, har hann sat og kíndi lóm­in­um. Skapanini av Joseph Haydn Ólavur reistist og segði: “ Nú syngja vit brot úr Skapanini av Joseph Haydn!” Øll reist­ ust, men løgið var tað, ein tyrla kom sveimandi yvir vatn­ið og setti seg á ein av hólm­unum. Út úr hesum flog­kykti kom Jóhannes Andrea­sen við flygli sínum og tríggir solistar, Petur Nicla­sen, tenorur, Joanna Jo­han­sen, sopran, og Sám­al Matras Kristiansen, bass­ur. Jóhannes fekk sett flygl­ ið væl til rættis, so hann sá mais­tro við sín­um himm­ alsku veingj­um, sum fullu inn í tað berja­drivna lend­ið í døkk­um, okk­ur­gul­um og jarð­grønum heystarliti. Hetta var sjón fyri eygað, sum seint verð­ur gloymd. Endi Kórið reistist.........myndin broytt­ist knappliga. Nú stóð kór­ið frammi í kór í Fríðr­ íks­kirkj­uni, og komið var til sein­asta partin av konsertini. Kyrkj­an fyltist við hesum vakra og yndisliga kórljómi, sum eg hoyrdi fyrstu ferð 1964 í kommunuskúlaavluni í Havn­ini. Marjun Bæk, prest­ ur, hevði í síni føgru talu hesa løtu tikið samanum og sett sín dám á vøkru, poetisku, mus­isku og musikalsku stund­ina. Solistarnir og kór­ ið “tosaðu” væl saman, og Jó­hann­es spældi sum ein sann­ur pianistur... farvæl, Ólav­ur! Farvæl! Jú, tann, sum æru býð­ur, er æru verdur, og teim­um, tú nýtur gott av, skalt tú rósa!!!!! Seinasta kórkonsertin hjá Ólavi Hátún Nicolina Justinussen Vit hoyra tíðindi, ill og góð, í okk­ara fjølmiðlum, og nú er kom­ið nokkso langt út aftur ein skelk­ andi sending. Tað er nógv gott her á landi, sum vit kunnu gleðast um, men so er eis­ini alt sagt. Alt tað ringa, sum er rund­an um okkum, smilttar her til okkara, og sjálvandi taka nógv eftir tí. Hví skulu vit vera verri enn onnur? Væl er nógv broytt í okkara tíð frá fyrr, um eg so má siga. Halgidagslógin kom nú fyri, og tað var ikki mjúkt at hoyra. Siglast skuldi allar dag­ar, vit skulu minnast til, at alt er loyvt, men ikki alt er gagn­ligt. »Kom hviledagn ihu, at du hol­der den hellig« – nei man sær ikki so nógvan heilgi­skap í øll­um hesum. Løn­ir­nar eru høg­ ar og inn­tøk­an, so fólkið ferð­ast sum ong­an­tíð, og síð­ani berg­hol­ini er einki óført, bert Suð­ur­oyggin er eitt sind­ur longri avleið, og tí má man sigla har, men tað veit eg nú ikki, um ikki har kann koma tunnil har Tað bleiv sagt, tá hin kom her norð, tað var bara dupult so langt um Suð­ur­oy­ar­fjørð. Føroya fólk hevur tað gott aft­ur ímóti øllum øðrum, bara vit duga at síggja tað, men um tað blívur nakað betri um alla hesa sigling, rokni eg nu ikki. Nøgdsemi tað hoyrir man ikki so nógv um í dag. Úr orð­tøk­um Salo­ mons fann eg hesi orð: »Vend­ið við til leið­bein­ ing mína, sí, tá lati eg anda mín streyma yvir tykk­um, tá kunn­geri eg tykkum orð míni.« »Men tann, ið lýðir á meg, man búgva í trygdum, man liva í friði uttan at óttast fyri illu­m.« Tær allar bestu heilsanir sendi eg øllum. Gud signi Føroya land. kjak Ein heilsan til okkara kristnu menn