hósdagur 9. oktober 2014síða 52

20 Mentanarblaðið hjá Miðlahúsinum 6 • 10. oktober 2014 ann 3.oktober læt ein forvitnisliga og for­ kunn­ug framsýning upp í Steinprenti. Tað er fram­sýn­ing­in DRESS hjá unga lista­mann­in­um, Jóhan Martin Christiansen, sum leyk út­búgv­ ing sína á aka­demi­num í Malmø í summ­ar, men sum longu hevur havt fagn­aðar ser­fram­sýn­ing­ar m.a. í Keypmannahavn. Kinna Poulsen kurater­ar fram­ sýningina og hevur gjørt eitt viðtal við listamannin. KP: Framsýningin í Steinprenti er tilfarsliga eitt sind­ ur øðrvísi enn framsýningarnar plaga at vera har niðri og í føroyskum listahøpi yvirhøvur. Papp er út­gangs­ punkt­ið? JMC: Nemliga, papp er ein gjøgnumgangandi partur av framsýningini í Steinprent. Ella rættari sagt, so verð­ ur kanska ikki so nógv papp í sær sjálvum til staðar, men heldur – hvussu skal eg siga – skuggin av pappi. KP: Fært tú greitt nærri frá hvat tú meinar? JMC: Tað sum eg meini við, er, sum tú nevndi om­ an­fyri, at eg brúki papp sum útgangsstøði. Tá ið eg nevndi, at eg bert brúki skuggan av pappi, so er tað líkasum fyri at venda øllum við. Tað merkir altso, at papp er ikki við á fram­sýningini (ella tað veit eg ikki enn, kanska hetta broyt­ist), men heldur papp, sum er avmyndað, antin yvir­ført á stein, og síðani prentað, ella sum fotografi. Men eg havi eisini stoypt papp í gips, so at tað er sum eitt minimalt relieff. Vit tosa altso um at pappið verð­ur umboðað á ymiskan hátt, uttan sjálvt at verða til stað­ar; akkurát líka sum tá ið vit tosa umvegis Skype ella okk­urt sovorði. Onkuntíð kunnu relieffini minna um eitt lands­lag, onkuntíð ein kropp, ella kanska tapet, men sam­stundis er tað eisni heilt ítøkiliga papp, tað snýr seg um, og verkið gerst so at siga tilvitað um seg sjálvt. Møgu­liga list fyri listarinnar skuld – misskil meg rætt! Sjálvt um flest øll relieffini ella fotomyndirnar hava heiti, so royni eg at tví­halda um at hetta ikki er ein t.d. pol­it­isk viðmerking uppá for­brúk í sam­fe­lag­num. Eg vil gjarna, at hetta stendur op­ ið. Á hendan hátt kann eg peika á eitt til­far, sum flest øll kenna og kunnu rela­tera til, men utt­an at tað gerst di­d­akt­iskt. Møgu­liga eru reli­eff­ini ein diff­er­en­ti­erað út­ gáva av ein­um reb­usi. Somu­leiðis verð­ur eitt video­verk við á fram­sýn­ing­ini, sum eg enn ikki fái sagt so nógv um, av tí at eg eri í gongd við at skriva og filma. Hetta verður installerað í fram­sýn­ing­ar­høl­inum í Stein­prent á onkran hátt, so at rúmið sjálvt gerst ein viðleikari í framsýningini, t.d. verður eitt verk eisini gjørt til gólvið. Steinprent (fram­sýn­ing­ar­hølið) er ikki beinleiðis ein white-cube, so tað er um­ráð­andi at hugsa um hvønn krók og hvørja sprekku í skap­an­ar­til­gong­dini, og taka tað við inn í verk­ini. KP: Eg haldi, at hetta ljóðar ómetaliga spennandi. Eg haldi ikki, at vit hava nakað white-cube fram­sýn­ing­ ar­høli í Føroyum ha? Óansæð so haldi eg, at tín lýs­ing av gólvinum, sum tað fer at síggja út, meira verð­ur ein white-cave, eg meini, at framsýningarhølið í Stein­ prenti hevur ikki tann hvíta, anonyma slætt­leik­an, sum merk­ir white-cube høli uttanlands. Eg haldi eisini at video­verkið er spennandi. Í mínari verð er eitt nokkso fitt petti millum papp, gips og video. Altso videolist er film­að og sjálvt um heitið stavar frá tí gamla analoga beta­max ella VHS-videobandinum, so brúka tey flestu teldu til videolist, ella tað gert tú ha? Hvat er sam­an­ hang­urin millum pappavstoypningar og video í tínum verk­um? JMC: Fyri at svara fyrsta spurnigninum fyrst, so nei. Tað finnast ikki ordiliga nøkur heilt klassisk white-cube fram­sýn­ingarhøli í Føroyum (umframt listaskálan), og held­ur ikki alt tað kjakið, bæði fyri og ímóti, sum hevur ver­ið rundan um hvítu hølini síðstu 50 árini ella meir. Hetta er sum so ikki nakað, vit nýtast at verða kedd av, tí tað letur eisini upp fyri øðrum møguleikum, at defi­nera eina aðra listarliga positión, sum ikki nýtist at vera eins og hjá “hinum”. Nú fari eg sindur av sporinum, men tað vil siga, at um ein ber seg rætt at, so ber væl til at gera eina framsýning á einumhvørjum stað ella rúmi. Tað snýr seg at geva rivunum ans – tað er ikki altíð neyðugt at proppa so nógv verk inn á t.d. ein vegg sum gjørligt. Í veruleikanum endar tað oftani við at einki sæst, av berum verkum, og eg havi ein ill­gruna um, at hetta ikki altíð er tilvitað. Viðvíkjandi sam­an­ hang­inum millum papp og video, so haldi eg at tað mest einfalda svarið eg kann koma við er, at tað er mál, ið bindur tað saman. Hetta kann tykjast sindur løg­ið, men um vit traðka nøkur fet aftur, so kunnu vit T