fríggjadagur 11. juni 2004síða 9

16 Nr. 109 - 11. juni 2004 Nr. 109 - 11. juni 2004 17 Mamma Mia! FERÐAFRÁSØGN Eydna Skaale • eydna@sosialurin Hetta er ein heldur nýggur sangleikur, har søgan er bygd á allar teir góðu, gomlu Abba sangirnar. Tað ger, at tú allatíðina kennir teg aftur í sangunum og kanst syngja við. Sam- stundis er søgan púra ókend og tú ánar ikki hvat fer at henda næst. Tað ger, at tú verður fullkomiliga berg- tikin. Gomlu sangirnir fáa veruliga eina aðra meining, eftir at teir verða settir í samband við hendingarnar og kenslurnar á pallinum. Søgugongdin er tann, at ein genta og mamma henn- ara búgva á eini lítlari griskari oyggj. Gentan veit ikki hvør pápi hennara er, og mamman vil ikki siga henni. Men so skal gentan giftast, og hon vil so fegin verða leidd til altars av pápa sínum. Hon finnur gomlu dag- bókina hjá mammuni og finnur útav, at tað eru 3 møguligir pápar. Eftirsum hon vil vita hvør er pápi hennara, ger hon ikki mæt- ari enn at bjóða øllum 3 niður til oynna, júst um tað mundi, sum brúdleypið skal standa. Í fyrsta umfari tykist hetta kanska ikki akkurát vera ein søga sum kann tvinnast saman við Abba tónleiki, men tað hepnast ófatuliga væl. Prince Edward Theatre Hetta er eitt av størru teatrunum, við plássi fyri 1.600 fólkum. Tað liggur mitt í Soho umráðnum, og kontrasturin millum gøtuna og salin er ógvuliga stórur. Soho er larmuta og litfagra kinesara umráðið, meðan teatrið er sera flott og há- bærsligt. Tað merkist eisini at fólk broyta atburð, tá tey koma inn. Larmur og fjas hvørva sum døgg fyri sól, tí flottu hølini krevja ein sømiligan atburð. Tað er sera høgt til loftið og setrini eru breið og bleyt, av reyð- um velouri. Flott útskornar balkongir eru allanvegin upp til loftið og hjálparfólk eru allastaðni. So hvørt sum fólk koma inn í salin, verða tey biðin um at vísa atgongumerki og so verða tey leidd upp á pláss. Hug- lagið er hátíðarligt, og fólk práta spakuliga sínamillum. Ein kinesaradama gongur runt við eini eskju og selir góðgæti. Hennara ógvuliga avmarkaða enska minnir okkum á, at vit hóast alt eru í Soho. Salurin er næstan full- settur og her eru øll hugs- andi fólkasløg. Havi altíð hildið, at teatrið sum heild hevur verið fyri pent ílætin, mentað fólk, men tað vísir seg ikki at vera so. Nøkur eru, sum veruliga hava pyntað seg, meðan onnur eru í sandalum, shorts og við myndatóli um hálsin. Her eru heilt smá børn og gomul fólk. Leikurin Alt í einum buldrar tónleik- urin út gjøgnum hátalarar- nar. Teppið er framvegis drigið fyri, men tað instru- mentalska lagatyssið, sum spælt verður, lættir um huglagið inni í salinum, og fólk byrja at nikka og svinga við høvdinum í takt við tónleikin. Vit verða biðin um at sløkkja fartelefonlar og so fer teppið frá. Pallmyndin er sera ein- føld, so umstøðurnar, har leikurin fyrigongur, verða í stóran mun latnar upp til hvønn einstakan at ímynda sær. Tað ger, at tú sum áskoðari ert sera aktivt við í leikinum. Eitt annað, sum ger, at tú veruliga kennir teg sum part ev leikinum er, at tú aldrin ert í iva um hvørjar kenslur leikararnir spæla uppá, tí gjøgnum sang, tónleik og mimik, kennur tú kenslurnar tær sjálvur. Gleði, forelskilsi og sorg. Eg varnaðist t.d. fleiri ferðir, at eisini síðukonan turkaði sær um eyguni, eftir ein rørandi part av leik- inum. Á konufólka wc’num í steðginum, var veruligur krákufundur. Alt var á gos- ið. „Oh my God, it’s just bloody amazing, ain’t it”, var nokk neyvasta lýsingin av leikinum, sum eg hoyrdi. Endin á leikinum var nakað hugtungur, so fyri at fáa fólk í betri lag aftur, komu leikarar og dansarar útaftur á pallin, við einum bombastiskum og energisk- um sang- og dansishowið, við nøkrum av teimum lívligastu Abba sangunum. Allur salurin reisti seg upp og fór at klappa og shaka. Hevði eitt dansigólv verið, so vænti eg at tað hevði verið fult eftir eini lítlari løtu. Eg má siga, sum ein onnur dama segði inni á wc’num: Eg visti ikki av, at mær dámdi so væl Abba. Eitt annað show, sum eftirhondini hevur ging- ið í fleiri ár, eitur stomp. Eisini hetta er vert at síggja. Talan er um eitt fullkomiliga øðrvísi rút- miskt show. Ikki eitt orð verður sagt, og einki instru- ment verður nýtt. Ístað- in spæla tey 8 fólkini á pallinum uppá ymisk ting úr gerandisdegnum, sum t.d. kustar, vask, skrellispannir, svávul- dósir, kurvabóltar og sínar egnu búkar. Tey nýta nógvan mimik, og aftanfyri vælsvingandi og óvanligu rútmurnar, er ein stuttligur undir- tóni. Í tann hálvanannan tíman, sum Stomp vardi, fekk eg heilt einfalt eina bergtakandi uppliving. Tey dugdu ómetaliga væl at fáa áskoðararnar við. Av og á dugdu vit ikki nóg væl og fingu tískil strong eygnabrá frá „leiðar- anum” á pallinum. Sum um vit ódugnaligu áskoðarar bara oyði- løgdu teirra show við ikki at megna at fylgja við. Vit dugdu ov illa at klappa í takt, tá tað skuldi gerast skjótt. Eftir showið, tyktust fólk vera vælnøgd, tí lógvabrestirnir vildu ongan enda taka, og neyðars útlúgvaðu rút- musnillningarnir á pall- inum máttu út at bukka umaftur og umaftur. Ein ávaring má tó gevast, um tú kundi hugsað tær at farið til Stomp. Vandi er fyri sera stórari rútmiskari ávirkan. Restina av deg- num gekk eg í øllum førum og trummaði uppá alt, sum var í nánd, allarhelst til stóran ampa fyri mínar næstar. Stomp „Oh my God, it’s justtt bloody amazing” Mamma Mia! Bæði Skeyk og sangleikurin um Jósef vóru óvanliga væl umtóktir í Føroyum. Og tað við góðari grund. Sangleikir hava ein eginleika at ganda áskoðararnar á ein heilt serligan hátt. Sum áskoðari er tað kanska lættari at fyrihalda seg til kenslur sum sorg og gleði, tá tað verður kompli- menterað við tónleiki. London er heimskendur fyri sínar sangleikir. Kemur tú higar, er tað heilt víst eitt ’must’ at fara til musical. Mamma Mia -the Abba musical! C M Y K 17 16