hósdagur 13. november 2014síða 47

15 Mentanarblaðið hjá Miðlahúsinum 7 • 14. november 2014 Úrmælingar í Norðanlondum Í Norðanlondum sum heild er bindingin í støðugari menn­ing. Tað tykist tó at vera trupult at sleppa tí sið­ bundna og koma við onkrum veruliga nýggjum. Millum bind­ar­ar er áhugin framvegis størstur at læra seg nýggj­ar teknikkir. Fyri at síggja, hvussu til ber at brúka tekn­ikk­irnir at skapa nýggj pløgg til kroppin, er vert at hyggja at heimskendum úrmælingum sum danska Iben Høj og svenska Sandra Backlund. Iben Høj , sum júst hevur havt framsýning og skeið í Norð­ur­landahúsinum, er ein meistari, tá tað kemur til at skapa tekniskt avbjóðandi og feminin pløgg til kvinnur. Pløgg, har hennara vitan um tógv, klædnakonstruktión og sil­houett­ir í mun til kropp­in skapa kom­pleks­ar og log­isk­ar sam­an­renn­ing­ar, sum smoyggja seg um kvinnu­kroppin á ein hátt, sum bara ber til, tá plagg­ið er bund­ið (www.ibenhoej.com). Sum ein myndahøggari arbeiðir Sandra Backlund bein­leið­is á kroppinum ella á ginum, har hon út frá til­ fari og teknikkum leitar fram skap og vídd til 3D lista­ verk í rørslu. Hon byrjar við teimum kendu, klassisku tekn­ikk­unum rætt, rangt og rond í tjúkkum tógvi, sum hon á ymiskan hátt setur saman til síni sermerktu fram­tíð­ar­kendu pløgg. Úrslitini kunnu tykjast okkum bæði ókend og ógvislig og tó so sansalig og kend í tilfari, at vit í einum bæði undrast og kenna tað aftur (www. sandrabacklund.com). Ongland Í Onglandi arbeiðir spinnaríið Rowan saman við kend­ um designarum at skapa litføgur og trendy pløgg til kræsnar bindarar kring heimin. Eisini er tað her, fleir­ tal­ið av designstudioum innan binding eru. Har sita de­ signarar dagin langan og skapa hugskot í bundnum. Tal­ an er serliga um yvirpartar, men kjólar, skjúrt og tilhoyr er eisini partur av kollektiónunum. Hesi verða seld á messum í Paris, Milano, New York og Los Angeles, har mótaskaparar koma at fáa sær nýggjan íblást­ur ella tey finna júst tað troyggju- snið­ið, sum væntar teimum til komandi koll­ekti­ónina. Hugskotið verður so koyrt í ein brævbjálva og sent til verksmiðjuna í Kina, har tað verður framleitt í trimum lit­um og øllum støddum. USA Í USA eru eisini nógvir bindarir og talið er støðugt vaksandi. Mett verður, at talan er um 15 mió bindarar umframt 6 mió Y.A.K.(Young American Knitters). Hetta er í okkara verð stór tøl. At nøkta tørvin eru stórir bindibólkar á netinum, har Ravelry er millum teir størstu. Á Youtube hava bindi-lærarar úr at gera við at læra fólk at kasta uppá umframt at har eru eitt hav av nethandlum, sum bjóða seg fram við øllum tí, sum heita bindihjarta ynskir sær. Spurningurin er so, hví binding er so áhuga­verd í eini tíð, har alt skal ganga skjótt fyri seg og tað mesta kann keypast heim við einum klikki á netinum? Kann­ ingar, sum Craft Yarn Council of Ame­rica hevur gjørt samsvara øðrum am­er­ik­ ansk­um kanningum. Bindarar vilja fyrst og fremt sleppa at skapa sítt egna. Síðan trívast tey væl at hava okkurt millum hend­urnar, gera gávur og so hevur bind­ ing víst seg at vera avstressandi. Áhugavert er eisini, at somu kanningar vísa, at bindarar býta se sundur í tveir bólk­ar, har nøkur halda vegin – at skapa nak­að – verða tað mest áhugaverda og onn­ur vilja síggja eitt gott úrslit. Føroyar Útlendskir designarar sum Iben Høj, Isa­ bel Berglund og Hans Christian Madsen frá Burberry dáma sera væl at undirvísa í Føroyum, tí vit duga so væl at binda eins og vit megna sjálvar at fara í gongd held­ ur enn at bíða eftir læraranum. Hinvegin er tað, sum vanliga kemur av stokkunum, tað sama: Slættbundnar troyggjur upp í rúgv­ur, við lopa-kraga ella stjørnum á la Guðr­un & Guðrun, framleitt í so stór­um nøgd­um, at vit kundu tyrvt eitt mið­al­ hampa grótbrot við tí. Bindarir eru vitandi fólk, men spurn­ ing­urin er, um tær sjálvar vita tað? Tær hava: – vitan um tilfar og tráð – vitan um teknikk, flatu og struktur – vitan um litir, litsamansetingar og lit­mynstur – vitan um kropsskap, konstruktión og snið­geving – vitan um trend og móta Har eru heilt víst økir, sum eru betri ment enn onnur, men avbjóðingin liggur fyrst og fremst í at trúgva upp á seg sjálva og sína vitan, at tora at ganga nýggjar leiðir og bjóða sær sjálvari av fyri at skapa nakað nýtt. Men hví verður so lítið gjørt við tað? Kanska er tað óttin fyri at kiksa, kanska situr tað so fast í okkum føroyingum, at tað skal kunna brúkast og helst beinanvegin. Kanska eru vit eitt gamalt fram­leiðslu­tól, sum nú gongur í tómgongd og bindur og bind­ur og bindur og bindur…. Í løtuni er tað upp til tað einstøku at avgera, um tíðin er komin at læra seg at skapa. Skapa til egna nýtslu, til framleiðslu, til vitanardeiling, til undirvísing, til eks­port, til Youtube, til netið og bæði sjálvar fara út at læra og læra frá okkum og fáa onnur hendavegin at uppliva fjar­skotna, eksotiska bindiparadísið Før­oy­ar, har alheims bind­arar kunnu fáa forloyst síni skap­an­ ar­evnir. Í stuttum er eitt at gera – at leypa útí tað – uppliva møgu­leikarnir – og kanska, kanska snávar tú á vegnum yv­ir loysnina til at gagnnýta føroysku ullina. Hvør veit. "Støðugi angin av sukri – við íblástri úr myndum hjá Katrine Ærte­ bjerg"  eftir Randi Sam­sonsen 2012 Vetrar­mótin 2010 við aran og shetlan­d­s­ mynstrum