mánadagur 17. november 2014síða 13

13 Mánadagur 17. november 2014 · Nr. 131 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mortansmessuaftan var Tór­bjørn Poulsen lagdur til hvíldar í kirkjugarðinum við Velbastaðvegin. Hann var 82 ára gamal, nú hann andaðist, føddur pálsmessudag, 25. januar, 1932 í Havn. Foreldur hansara vóru Maria, fødd Olsen, av Lava í Havn og Poul Poulsen, róptur Poul av Grundini á Eiði. Fleiri hava skrivað um Tórbjørn, nú hann fór fold­ um frá, og hava dvalt við ar­ beiðslív hansara og polit­iska virki. Nortið verður tí ikki við tað her. Meðan Tórbjørn las til verk­frøðing í Keypmanna­ havn í fimmtiárunum í farnu øld, hitti hann elsta systk­ina­ barn mítt, Áslu, sum er fødd og uppvaksin í Keyp­manna­ havn, dóttur Sigrið, fødd Johannesen úr Funningi og Hans Paula Mouritzen úr Sørvági. Saman rann millum Áslu og Tórbjørn, og tey giftust í 1960. Sum nýgift hjún fluttu tey til Vágs, har ið Tórbjørn tók við starvi, sum hann røkti til 1962. Ættarkær sum bæði vóru, ferðaðust tey norður um fjørð at vitja síni, og fyrstu ferð, eg sá tey saman, var miðskeiðis í oktobur mán­aði í 1960, tá ið tey í ring­asta veðri brutu seg av stað norður til Klaksvíkar at halda fermingardagin saman við mær, foreldrum mínum og systkjum. Tað stóð ein glæma og ein frískleiki av hesum avbera vøkru fólkum – hon júst fylt 24, hann 28 ára gamal. Og tey vóru við til at ríka mær dagin. Tey fluttu so aftur til Keypmannahavnar, har vit av og á hittust – tá varð ikki so nógv ferðast sum nú. Í 1972 bygdu vit bæði Mari­ anna á trøðni, sum William Holm Jacobsen stykkjaði út niðan fyri Heygsvegin – í Bóndabrekku kom hetta grannalagið at eita. Og stór var gleðin, tá ið frættist, at Ásla og Tórbjørn fluttu heim og høvdu keypt grundstykki í sama grannalagi – í 1974 mundi tað vera. Onkuntíð hevði Tórbjørn á orði, at ivi var ongantíð honum í huga: hann vildi heim aftur til Føroya at dugna sínum føðilandi. Hesi 40 árini hava vit wátt mangar ríkar og hugna­ ligar løtur saman. Vit her í Bóndabrekku 11 hava so nógv at takka tykkum í Bóndabrekku 21 fyri. Fyrst allar tær óteljandi løt­ur­ nar vit stukku inn á gólvið hvør hjá øðrum, gerandis, til føðingardagar og merkis­ dagar annars, síðani tá ið vit hittust summardagar “á Torlabrúgv” úti við Kløver­ marksvej, “Uppi á Grundini” í Norðursælandi, á Heygum norðuri í Klaksvík ella á Flata­beiti í Hattarvík. Tórbjørn dugdi væl at práta, og hann hevði áhuga og skil fyri so mongum. Heilt til tað seinasta las hann nógv, bæði føroyskt – eldri, men eisini tað nýggjasta, og sanniliga eisini útlendskar bókmentir. Hann hevði eis­ ini livandi áhuga fyri leik­list, tónleiki og myndandi list. Ja, eg fari at vera so fram­ligur at siga, at av øllum menta­ mála­ráðharrum, vit hava havt í Føroyum, mundi hann vera tann, sum hevði besta inn­litið í tað málsøkið, hann umsat. Eitt sereyðkenni hansara var, at hann á ongan hátt var nakar jabróðir. Hann talaði ikki fólki eftir munni. Hann vildi hoyra grundgevingar og ikki tóm uppáhald. “Hví sigur tú tað?” Hetta spurdi hann ofta. Og tað fær tann, sum situr hinumegin borð­ið at hugsa seg um og at royna at grundgeva. So­leiðis víðkaði Tórbjørn huga­heimin hjá øllum, sum hann skifti orð við. Hann var eitt sera hugfarsligt fólk, gáv­að­ur, áhugaður – og átti innan­kæti. Eftirsjón er í manni sum honum. Vit lýsa frið yvir minnið um Tórbjørn og vátta tær Áslu, børnum og verbørnum, ommu- og abbabørnum tykk­ ara, djúpastu samkenslu. Árni Dahl Ein góður vinur og granni er farin