týsdagur 28. oktober 2014síða 27

27 Mikudagur 29. oktober 2014 · Nr. 123 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Sunnudagin 26. oktober fylti Sím­in í Túni á Toftum 60 ár. Tað eru longu meiri enn fjúrt­an ár síð­ani, at hann flutti aftur til Før­oya og Toft­ir, eftir at hann í eina fjórð­ings­øld hevði verið við í trú­boð­an­ar­arb­eiði millum inn­fødd í Vene­zuela – í Par­ ima lands­part­inum sum er bæði í Brasil og Vene­zuela. Hetta var øðrvísi yrkisleið enn hjá teimum flestu. Við sín­um góðu gáv­um á so yms­ um økjum vóru møgu­leik­ar­ nir nógvir, tá ið Sím­in sum 16 ára gamal í 1971 stóð við real­ prógv­inum í Glyvra skúla. Tá hevði hann longu smakkað vinnu­ligu avbjóðingarnar, sum pápin hevði verið uppií og tí, sum hann fram­vegis fekst við. Í staðin fyri at fáast við sild og síl og laks ella okkurt ann­að, sum hann við sínum gáv­um, arb­eiðs­semi, vilja og trúfesti iva­leyst kundi rokk­ið langt við, so kendi Sím­in kallið at arbeiða við trú­boð­an. Hann fór yvir til USA at út­búgva seg, og eftir at hava ver­ið á bíbliuskúla, mál­skúla og venj­ing­ar­skúla hjá NTM, fóru hann til Vene­ zu­ela. Har lærdi hann undir sivil­i­s­er­aðum umstøðum spanskt og um mentanina í land­in­um, áðr­enn tíðin var búgv­in at flyta inn mill­um tey innføddu. Málið var at kunngera gleði­boð­skap­in. Um málið skuldi røkk­ast, so var neyð­ ugt at læra mál og ment­an hjá teim­um innføddu. Tey høvdu einki skrift­mál, og tey áttu har­við ikki skriftirnar á sín­um egna máli. Tí var neyð­ugt at gera skrift­mál og at um­seta skrift­ir­nar. Hetta arb­eið­ið var Sím­in saman við øðr­um við í. Tey fyrstu árini var hann leys­ur kropp­ur, og tá livdi hann sam­an við og und­ir somu korum sum tey inn­ føddu. At hava vitjað Sím­in og familjuna í Venezuela er minn­is­rík uppliving á yms­ an hátt. Hjarta­nemandi var tað at síggja, hvussu stóran tokka hann hevði til tey inn­ føddu, og at eygleiða, hvussu væl tað gekk hjá teimum at sam­skifta á teirra máli, og hvussu nógv tey innføddu hildu av honum og hann av teim­um. Umframt at røkja setn­ ing­in, sum hann kendi seg kallaðan til, so brendi Sím­in fyri at betra um um­støð­ur­ nar hjá fólkinum, sum hann var so góður við, eitt nú hvat skúla­gongd, heilsu og mat­ fram­leiðslu viðvíkir. Í 1983 giftist Símin Daniu Didr­ik­sen úr Runavík. Tey búðu í seytj­an ár í Parima. Fimm ár eftir at tey vóru gift, vóru føroyingar har yviri og hjálptu teimum at byggja hús í føroyskum sniði. Tam­ ara varð fødd í USA, meðan ný­klæktu foreldrini vóru und­ir eft­ir­ú­tbúgving, og Erik, Stefany og Isabel vórðu fødd í Venezuela. Stóra innlitið í mál og ment­an og náttúru og á mong­um øðrum sam­fe­ lags­økjum bar við sær, at Sím­in hevði nógv og gott sam­band við politiska og um­sit­ingarliga mynd­ug­leik­ an, sum ikki so sjáldan søktu sær ráð og vegleiðing hjá hon­um. Dania undirvísti børn­un­ um heima við hús, og kring hús­ini høvdu tey urta­garð, sum so mangt, ið á okkara leið­um er for­kunn­ugt, vaks í og var brúkt í hús­ar­hald­ in­um. Tá ið tað kom til tað, at børnini skuldu í fram­ halds­skúla, flutti familjan til Toftir, har tey síð­ani hava búð. Símin hevur fram­veg­ is sam­band yv­ir til Vene­ zu­ela, og hann fylg­ir væl við í, hvussu um­støð­ur­ nar í landinum nú eru. Tað kenn­ist sjálvandi meint, at myndugleikar­nir fyri nøkr­ um árum síð­ani settu for­boð fyri, at trú­boð­an­ar­arb­eiði hjá fe­lags­skap­um av tí slag­ num, sum Símin arbeiddi í og sam­an við, skulu virka í ætt­ar­bólkum. Har eru tó tey, sum hava lyft arvin, og sum sam­skifta við Símin og onn­ur fyri at fáa íblástur og veg­leið­ing. Síðani tey fluttu aftur til Før­oya, hevur Símin verið og er fram­vegis viðhvørt til skips, og aðr­ar tíðir er hann við í nógva virk­sem­in­um á havn­ar­lagnum á Toft­um. Fyri fá­um árum síð­ani leyk hann hf prógv, og stóri áhug­ in fyri náttúruni og hav­in­um hava havt við sær, at hann eis­ini hev­ur tik­ið okk­urt skeið á nátt­úru­vís­inda­deild­ ini á Fróð­skap­ar­setr­in­um. Hóast hann fór av Toft­um sum 16 ára gamal og var burt­ uri í knapp­liga tredivu ár, so er eingin ivi um føroyska sam­leikan, og at tal­an er um sann­an toftamann. Maja og Júst í Túni fingu átta børn. Andr­ias, sum er elstur, fylti 70 6. oktober, og nú fylti Sím­ in, sum er næstyngstur, 60. Tað vil siga, at Maja átti sjey børn í tíggju ár. Soleiðis var tað tá í tíðini! Andrias, Kristian, Petur, Sanna, Símin og Marjun búgva á Toftum, og Alma og Hanna búgva í Havn. Tað ligg­ur til slagið at vera fam­ ilju­kært, og Símin fegn­ast sjálv­andi um, at hann er væl­ sign­aður við tveim­um abba­ børn­um – Bjørt og Levi. Góði svágur! Hjartaliga til lukku við runda degnum. Tú hev­ur verið eitt gott um­ boð fyri okk­ara land og tjóð í manngóða verk­in­um, sum tú hevur verið uppií, og bara ævinleikin fer at vísa týdn­ ing­in av íløgunum, sum tú í eyð­mýkt og við tínum góðu evn­um og í besta aldri valdi at gera í Vene­zuela. Jóannes Veðrið var av tí allar fagrasta hend­an týsmorgunin. Eg gekk til arbeiðis og væntaði, at hes­in dagurin kundi bara ger­ast góður. Lítið visti eg, tí lítla løtu eftir at vit vóru farnar undir dagsins gern­ing á laboratorinum á Klaksvíkar Sjúkrahúsi, ringdi Hjørdis hjá Ingun og gav mær boðini: “Mamma er deyð.” Eg mátti seta meg niður. Alt steðgaði upp. Hetta kundi ikki passa. Ingun var far­in at ferðast saman við systr­unum Elin Súsonnu og Randi. Á hvørjum ári plagdu tær at gera ein túr saman, og í ár gekk leiðin til Lissabon. Hon hevði glett seg leingi til túr­in, og eg visti, at tær júst vóru komnar leiðina fram til portu­gisiska høvuðsstaðin. Ingun og eg vóru starvs­fe­ lag­aðar, men eg møtti henni longu sum smágenta, tá eg ferð­aðist norðuri á Strond, hjá Annu og Hans Jákup mammu­beiggja mínum. Strond var fyri mær sum barn ein dreymaverð, stórir mot­orar, nógvar gentur og so tann ómetaliga stóra áin, har vit kundu spæla dagin lang­an. Her var pápi Ingun, Hjálm­ar Jacobsen, bestýrari á elverkinum og her búðu hann og Ásleyg saman við døtr­unum. Vit arbeiddu saman í næst­an 40 ár. Vit fingu børn, prát­aðu um tey og góvu góð ráð. Børnini vuksu til, og vit fingu ommubørn, gleddust og fylgdu við, hvussu gekst. Eis­ini tá foreldur okkara vikn­aðu og ikki vóru meira, vistu vit, at vit høvdu hvørja aðra. Ingun var ein hollur starvs­fe­lagi. Hon var fak­liga sera væl fyri, altíð nær­løgd og álít­andi. Ingun var eisini fak­fe­lags­fólk og brendi fyri tí. Nú hon and­að­ist, var hon for­kvinna í fak­fe­lag­num hjá før­oysk­um bio­ana­lyt­ik­arum, og hetta arbeiðið gjørdi hon bæði væl og virðiliga. Ingun og Mikkjal búðu í hugna­liga heiminum í Gerð­um. Tað var ein stórur skelk­ur, tá Mikkjal brádliga doyði fyri á leið tveimum ár­um síðani. Ingun fall tó ikki í fátt, men var hin sama róliga og sterka. Tey áttu tríggjar døtur, Anniku, Hjørd­is og Birnu. Ingun var glað og errin av teimum og tí, sum tær fingust við. Barnabørnini eru seks í tali, og tey vóru henni serliga kær. Eisini versynirnar var hon góð við. Ingun var glað fyri lívið og var áhugað í so nógvum. Hon las nógv, og ofta prát­ aðu vit um bøkur, sum hon las ella hevði lisið. Fleiri eru bøkurnar, sum eg havi lis­ið, bara tí hon viðmælti tær. Stóra urtagarðin við vakstr­arhúsi brúkti Ingun nógva tíð uppá, og húsini við Svínáir var hon glað fyri. Ingun var sera ófør til hend­ urnar, bæði til hamara, sag, nál og stokkar. Vit vóru hug­ tikn­ar av vøkru troyggj­un­ um, sum hon bant bæði sær sjálvari og øðrum. Tær vóru sonn listaverk. Nú eg festi hesi orð á blað, tyk­ist náttúran at syrgja tín brád­liga deyða við regni og vindi. Takk, Ingun, fyri alt, sum vit fingu við tær! Tú vart tann trygga og rættvísa, sum vit altíð kundu rokna við. Tú vísti okkum virðing, áhuga og umsorgan. Tú verð­ur saknað. Og vit, tínir starvs­felagar, fara altíð at minn­ast teg við størstu virð­ ing. Við samkenslu við tykk­ um, Annika, Hjørdis , Birna, Randi, Elin Súsanna og Bjørg. Og øllum tykkara. Harrin styrki okkum í sorg­ ini og sakninum. Karin Símin í Túni 60 ár Minningarorð um Ingun Joensen, Klaksvík NØVN