hósdagur 6. november 2014síða 35

Sosialurin nr. 127 · 7. november 2014 11 VIKUSKIFTI tema øðrum fólkum. Tá familjan so endiliga er savnað, vilja tey hava tað hugnaligt saman og njóta kvalitetstíðina við hús. Ósemjur og uppaling verða tá ikki prioritera og hetta ger, at tað eru fleiri ting, sum barnið slett ikki lærir áðrenn tað kemur so langt sum inn í skúlan. Lærarin hevur ein truplan leiklut Nógv er broytt gjøgnum árini, og eitt av hesum er leikluturin hjá lær­ar­anum. Fyrr legði lærarin undir­vísingar­støði í miðjuni fyri at møta flestu næm­ing­ unum. Í dag krevur samfelagið, at lærarin skal næmingalaga sína undir­ vísing, so hvør einstakur næmingur, verður møttur har sum hann er før­ leika­liga, leggur Marjun Nielsen aftrat. Tá ein lærari fyri tretivu árum síðani fekk ein fyrsta flokk, fekk hann ein bólk av næmingum, sum hann skuldi undirvísa. Í dag fær hann 24 ein­stak­ lingar, og allir hesir ein­stak­lingarnir skulu møtast har teir eru. – Tað er týdningarmikið, at barnið kennir seg trygt og virt av læraranum. Somuleiðis er tað týdningarmikið, at lærarin er autoriteturin, sum stýrir og tekur avgerðir. Tá barnið verður harðligt, er hetta eitt tekin um, at okkurt ørkymlar barnið, og at onkur krøv eru ov høg, antin fakliga ella per­ sónliga. Tað kann vera í skúlanum, heima ella onkra aðra staðni. Umframt at vera fakliga væl fyri, skal nútímans lærarin eisini taka sær av trivnaðinum hjá børnunum. Tískil er uppgávan hjá lærarinum stór í dag, og alt hetta skal hann megna einsamallur yvirfyri 24 børnum. Samskifti er gylti vegurin Hansina Maria Iversen er for­kvinna í skúlastýrinum í Kommunu­skúl­ anum í Havn og hevur børn í 1. og 4. flokki. Hon hevur gott sam­starv við lær­arar og foreldur í flokk­unum, og hetta metir hon er av­ger­andi fyri gott skúlaumhvørvi. Samskifti millum lærara og for­ eldur er umráðandi tá tað kemur til at fyribyrgja trupulleikar í floks­ høl­inum, heldur Hansina Maria Iversen. – Vit hava verið øgiliga heppin í flokkunum hjá børnum okkara, tí vit hava sera gott samband við hini foreldrini í flokkunum, og vit tosa nógv okkara millum og við floks­ lærararnar. Hansina Maria Iversen heldur, at fyri at fyribyrgja trupulleikar mill­um lærara og næming, er tað um­ráð­andi, at foreldrini vísa, at tey vita, hvat hendur í skúlanum, og at tey samskifta við læraran. – Lærarin hjá børnum okkara tekur trupulleikarnar upp beinan vegin, tá okkurt er áfatt, eisini um tað er vanligur barnaklandur. Hetta ger, at vit kunnu tosa við barnið hjá okk­um um hvat er hent og hetta er fyri­byrgjandi. Foreldur eru ov tykkin Trupulleikar í flokshølinum kunnu standast av, at vaksin eru øgiliga bangin fyri at siga frá. Samstundis hava foreldur ov ofta trupult við at góð­taka, at onnur vaksin seta barn­ ið hjá sær uppá pláss. – Tað kann vera ringt at síggja, men sum foreldur mást tú góðtaka, at barnið hjá tær verður sett uppá pláss av øðrum vaksnum. Tað má vera eitt mark fyri hvussu man upp­førir seg, og tað má mann hava loyvi til sum eitt vaksið menniskja at kunna siga frá nær tað er nokk. Um man sum vaksin ikki følir, at man kann vera autoriteturin og vera tann, sum bestemmar yvir børn­unum, so kann tað skjótt ganga galið, heldur Hansina Maria Iversen. – Samskifti millum lærara og for­ eldur er umráðandi tá tað kemur til at fyribyrgja trupulleikar í floks­ høl­inum, sigur Hansina Maria Iversen, forkvinna í skúlastýrinum í Kommunuskúlanum í Havn – Fyrr vóru børn heima, heilt til tey skuldu í skúla, og tey høvdu eitt nógv størri pláss at spæla í, sigur Marjun Nielsen, sálafrøðingur mynd: Álvur Haraldsen mynd: Álvur Haraldsen