hósdagur 6. november 2014síða 39

Sosialurin nr. 127 · 7. november 2014 15 VIKUSKIFTI skrig udover os, der stod i den dybeste sorg og fortvivlelse dernede på klipperne. Det var et mareridt af uhygge. Vit royndu sum frægast at rudda upp eft­ ir vanlukkuna niðri á hellini, og so fóru vit um­borð á motorbátin, sum hevði ligið utt­ an­fyri og bíðað. Samstundis kom ein annar mot­or­bátur av Tvøroyri at leita eftir okkum. Mammu­beiggi mín var blivin bangin, tí vit ikki komu aftur, og hann hevði sent bát at leita. Kundi eins væl sjálvur verið raktur Seinni kom eg eftir, at tað vóru komnir tveir stein­ar, ein lítil sum rakti Óla Jákup, og ein størri, sum streyk meg eftir rygginum. At eg slapp so væl, var tí, at eg hevði staðið fram­ yv­ir, meðan Óli Jákup stóð upprættur. Tað var lær­ar­in, Bennedsen, sum fortaldi mær hetta, og hann legði afturat: Kære Djurhuus. Jeg håber, De kan tåle at høre det nu, der kom to sten ned, den ene var en hårsbred fra at slå Dem ihjel. Eg sendi so eina frágreiðing til sýslu­mann­ in á Sandi um hendingina. Stóra Dímun er part­ur av Sandoyar sýslu. Margretha hevði fingið ein rættiligan skelk. Hon gekk sum í svøvni, tá ið hon kom aftur til Tvøroyrar. Hon lá fleiri dagar í seing­ ini uttan at siga nakað. Vit óttaðust fyri henn­ ara forstand. Men Gud havi lov. Hon kom seg eftir nøkrum døgum. Hon gjørdist so fræg, at hon bað meg fara út til Dímunar til jarð­ ar­ferðina. Allir menninir, sum høvdu verið har úti tann dagin, fóru við. Seinni settu vit ein stein á grøvina. Tað var syrgiligt at síggja Han­sinu aftur. Lítli sonurin lá í vøgguni uttan at vita nakað. Hon lá ótroystilig yvir kistuna. Niðri á helluni stóðu enn teir møblar, sum dag­in undan ólukkuni vóru komnir til teirra nýggja heim. Óla Jákup hevði árið frammanundan tikið kirkj­una niður. Hetta var helst minsta kirkja í Europa. Men hon var illa farin. Helst hevði hann ætlað at bygt eina nýggja kirkju. Tað skal hava verið sagt við hann, at tað kundi føra til vanlukku, um kirkjan varð tikin niður. Men hesum hevði hann so ikki lurtað eftir. Tað segðist eisini, at Óli Jákup stutt undan hesi vanlukkuna hevði fingið eitt varsil ein dag­in hann var niðri á Kleyvini. Hann var bliv­in heilt illa við. Tað vóru komin nógv fólk úr Skúvoy til jarð­ar­ferðina. Hansina var úr Skúvoy, tískil átti hon nógv skyldfólk har. Millum hesi var Johan Hentze, sum eisini kom at fylgja. Hann helt, at tað var heilt óhugnaligt at ganga framvið berginum, tí tað var javnan, at steinar duttu niður. Síðan henda dagin havi eg altíð følt ein viss­an ótta, tá ið eg gangi framvið, har tað er høgt. Eg kann ikki lata vera við at hugsa um, at eg kann f´á ein stein í høvdið. Annars var eg eina ferð undir krígnum úti í Dímun og keypti hoyggj. Hetta var vist í 1942. Eg var saman við manni frá N.J. Mor­ ten­sen. Tá var Hansina einsamøll heima. Seinni maður, sum eisini æt Óli Jákup, var far­in til Sands eini ørindi. Tað gjørdist stormur beint, sum vit skuldu inn­skipa keypta hoyggið. Men tað eydnaðist kort­ini at fáa hoyggið umborð og at fara av­ stað. Á heimleiðini mistu vit tó ein bát, sum vit sleipaðu. Óli Jákup, seinni maðurin, fekk eisini ein bráðan deyða undir krígnum av eini spreingi­ van­lukku í Dali. Kristian endaði frásøgnina úr Dímun við hesi bøn: Nu må vi håbe, at den nulevende Janus kan leve uden at omkomme ved et ulykkestilfælde. Hetta kundi hann saktans biðja eftir, tí fleiri aðrir bøndur í Dímun hava mist lívið av vanlukkum. Henda bønin er hoyrd, tí Janus livir enn, og hann er farin um tey 90 árini. Tað var tó um reppið, at hann ikki sjálvur fekk somu lagnu, sum fleiri av hansara for­ fedrum. Hesum greiddi Janus sjálvur frá í greina­røðini í 2010: “Eg kundi sjálvur dottið oman bert fá ár eft­ir, at pápi mín var deyður. Eg var tá 3-4 ára gam­al. Mamma hevði sagt við arb­eiðs­gent­ ur­nar, at hon fór at hvíla seg, og hon bað tær um at ansa eftir mær. Tá ið hon vaknaði og kom upp aftur, var eg ikki at síggja. Genturnar høvdu snøgt sagt gloymt meg. Mamma fór so at leita. Tá hoyrdist hundahvin niðri við bakk­an. Mamma fer oman eftir ljóðinum. Kom­in oman á skráningina, sær mamma, at hundurin stendur og heldur í mær. Eg havi eftir øllum at døma verið um at fara útav, og hundurin hevur bjargað mær í sein­astu løtu. Hann hevur so hildið í meg, sam­stund­ is sum hann hevur sent “neyðarróp”. Eg var tá komin so langt oman, at mamma tordi ikki at fara oman eftir mær. Tá kundi lætt­ liga endað galið hjá okkum báðum, ikki minst um hundurin so eisini slepti. Mamma fekk rópt eftir manninum, Óla Jákupi, sum við eini fleygastong fekk um meg og fekk meg drignan niðan frá bakkatromuni. Tá var troyggj­an heilt uppetin, sum hundurin hevði hild­ið í hana. Hesin hundur man hava fing­ið ein góð­an bita fyri bragdið!” Komandi partur: Kirkjan á Stóru Dímun Ferðafólk á veg upp á oynna Stóra Dímun Janus lesur lestur Hansina og Janus Í komandi og fyribils seinasta partinum av hesi røð greiðir Kristian Djurhuus frá, tá ið hann kom upp í kommunupolitikk.