týsdagur 20. januar 2015síða 51

vika 4 l 19. januar 2015 19 Sunda kommuna 10 ár Vikutema at fáa eina nýggja fólkaatkvøðu. Neyð­ugt var við einum ávísum tali av undir­skriftum, og eg trúði satt at siga ikki, at hetta fór at eydnast. Sjálvur hevði eg sagt, at eg fór at skriva undir, um tað vísti seg, at nóg nógv fólk skrivaðu undir. Tá tað so vísti seg, at undirskriftirnar gjørdust nógv fleiri, enn eg hevði væntað, tóku vit í bygdarráðnum avgerð um at hava eina nýggja fólkaatkvøðu. Tað vísti seg nevniliga, at fleiri borg­ arar í kommununi nú høvdu flutt seg og høvdu broytt meining um saman­ legging, leggur hann aftrat. Blandaðar kenslur Jógvan Mørkøre sigur, at tá úrslitið av nýggju fólkaatkvøðuni fyrilá, stóð hann kortini við blandaðum kenslum. – Sum borgarstjóri skuldi eg eis­ini kenna mína ábyrgd yvirfyri teim­um, sum framvegis vóru ímóti saman­ legging. Hetta vóru eisini míni fólk, tó at tey høvdu eina aðra meining enn eg og bygdarráðið annars. Eg visti, at eg ikki á nakran hátt skuldi gerast negativur og á ongan hátt skuldi byggja múr upp millum tey, sum vóru fyri samanlegging - og tey, sum fram­ vegis vóru ímóti. Nú ráddi um at koma niður á jørðina aftur. Hann ásannar, at hetta á nógvan hátt eisini var ein óbehagilig tíð - ikki bara fyri hann sum borgarstjóra, men eisini fyri familjuna hjá honum. – Tá val varð seinni til nýggju Sunda kommunu, stillaði eg upp, tí eg helt, at nú átti eg ikki at stinga halan millum beinini. Nú átti eg at verða við til at prógva tað, eg hevði roynt at greitt mínum borgarum frá. Eg fekk eitt rímiliga gott val og haldi, at eg varð trið fyrst valdur í nýggju kommununi. Líkt var til, at fólk í Hósvík hildu, at tað hóast alt mundi vera best at senda meg norður at umboða tey í økinum. Umframt at fáa atkvøður í Hósvík, fekk eg eisini atkvøður í øðr­um bygdum norðanfyri, eitt nú á Oyrar­bakka og við Norðskála. Nevndarformaður Øll árini, meðan kommunurnar í Sunda­lagnum høvdu felags um­ hvørvis­nevnd, var Jógvan Mørkøre for­maður í nevndini. Tá val hevði verið í nýggju Sunda kommunu, gjørdist Heðin Zachariasen sum fyrst valdur eisini fyrsti borgar­ stjóri, meðan Jógvan gjørdist formaður í teknisku nevnd og kundi soleiðis halda fram við tí arbeiði, sum hann hevði staðið á odda fyri øll hesi ár í um­hvørvisnevndini. – Eg var sannførdur um, at komm­ un­urnar í nærmastu fram­tíð fóru at hava tørv á størri professionellum eind­um, bæði hvat viðvíkur ungdómi og teimum gomlu, og eg sá onga mein­ ing í, at vit skuldu standa uttanfyri og keypa tænastur, tá vit sjálvi kundu verða ein partur av felagskommununi. Vit høvdu, sum áður nevnt, bygt barna­garð, og eg visti, at vit einsamøll ikki fóru at megna at byggja skúlan í Hósvík út. Nú Jógvan Mørkøre hyggur í bak­ spegilin, heldur hann, at samstarvið í Sunda kommunu hesi tíggju árini hevur gingið ógvuliga væl. – Eg hoyri ikki eitt negativt orð í dag, og eg trúgvi, at tey allar flestu halda, at samleggingin veruliga hevur tænt sínum endamáli. Fólk eru fallin í ró og fegnast um, at kommunan er vælvirkandi á flestu - fyri ikki at siga - øllum økjum. Umsitingin er vorðin nógv betri, og eg hugsi mangan um, hvat vit í dag, nú krøvini eru vorðin so stór, skuldu gjørt við einum hálvum ella 2/3 skrivara í Hósvík. Sosiala økið krevur nógv, og tað krevur eisini nógv at samskipa og umsita eldraøkið. Eg eri sannførdur um, at nógv, sum er gjørt í Sunda kommunu, ikki hevði verið gjørt, um kommunurnar fyri 10 árum síðan ikki løgdu saman. Teimum gomlu í Hósvík nýtist ikki at óttast fyri aldurdóminum, nú vit hava eitt felags heim á Mørkini í Streymnesi. Áður vistu tey gomlu ikki, hvar tey kundu sleppa inn - ella, um tey yvirhøvur sluppu inn nakrastaðni, tá brúk fór at vera fyri plássi á stovni. Ótrúliga fegin Jógvan Mørkøre sigur, at lyndi í honum er soleiðis, at tá hann er komin til eina niðurstøðu, sum hann heldur er røtt, hevur hann ikki trupult við at arbeiða fram ímóti málinum. Hinvegin er hann heldur ikki bangin fyri at fara aftur um aftur og siga, at hann mistók seg, um tað vísir seg, at avgerðin var skeiv. Í summum førum ber til at rætta av­ gerð­ina, og í øðrum førum letur tað seg ikki gera. – Eg havi tað eisini soleiðis, at eg leggi ikki so nógv í, hvat onnur halda um meg sum persón. Eg eri ótrúliga fegin um, at Hósvík kom við uppí Sunda kommunu, og eg ivist onga løtu í, at hetta var ein røtt avgerð. Vit hava so í øllum førum einki mist við at vera partur av kommununi. Hinvegin hevur tað givið okkum fleiri fyrimunir, leggur hann aftrat. Heðin er óførur Jógvan Mørkøre heldur, at Heðin Zacha­riasen hevur megnað sína upp­ gávu sum borgarstjóri í Sunda komm­ unu ógvuliga væl. – Tað, sum eg havi arbeitt saman við Heðini í kommunalpolitikki, má eg siga, at eg sjáldan havi havt ein betri vin, ið hevur verið so loyalur mót­vegis mær og øllum øðrum eisini. Hug­ sjónarliga eru vit ikki altíð samdir, men kommunalpolitiskt hevur sam­starvið millum okkum báðar verið sera gott. Hann heldur avgjørt, at tað var ein røtt avgerð hjá nývalda bygdaráðnum í Sunda kommunu fyri tíggju árum síðan at velja Heðin til borgarstjóra. – Heðin er opin og erligur, og hann vísir sínum samstarvspørtum og starvs­fólki álit. Hann hevur verið ein savn­andi ímynd fyri bygdirnar, sum gjørdust partar av Sunda kommunu. Nú nýggjar kreftir eisini eru virknar í kommununi, haldi eg, at hann dugir ógvuliga væl at fáa tey við – eins og hann lurtar væl eftir tí, sum tey yngru føra fram. Heðin er ein ærukærur mað­ ur. Hann vil, at alt skal vera í ordan, sum gjørt verður, og hann ynskir ikki, at nakað skal verða at koma eftir, tí alt ikki var í lagi, sigur Jógvan. Tøkk fyri loyalitet At enda ynskir Jógvan Mørkøre at takka teimum, sum hann ta truplu tíð sat í Hósvíkar bygdarráð saman við. – Uttan loyalitet og trúfesti frá teim­um øllum – eisini, tá harðast leik­ aði á – ivist eg stórliga í, um Hósvík hevði verið partur av Sunda kommunu í dag, leggur hann aftrat. - Eg eri ótrúliga fegin um, at Hósvík kom við upp í Sunda kommunu, og eg ivist onga løtu í, at hetta var ein røtt avgerð, sigur Jógvan Mørkøre – Heðin Zachariasen hevur verið ein savnandi ímynd fyri bygdirnar og borgararnar, sum gjørdust partur av nýggju Sunda kommunu, sigur Jógvan Mørkøre