hósdagur 22. januar 2015síða 18

Fríggjadagur 23. januar 2015 sosialurin 9 18 Frits Johannesen Ja, ikki so fá lógu inni­kavað í seinasta kava­stormi. Ja, tað eru mong ár síðani so nógvur kavi legð­ist um landið, so ikki var koyrandi bygdanna millum. Ein ávísur hugni kann verða undir bit­unum heima við hús ein slík­an dag, um ikki veðrið ger bart og skaðar knýta knútin, serliga um mannaskaði skuldi átt dagin og løtuna. Ja, tað er nógv vatn runnið í á, tú hoyrdi, at allir Vestmenningar lógu inni­kavaðir. Útvarpið kom javnan og segði frá støðuni kring oyggjarnar. Tað hevði verið tungt og møðsamt at grivið hetta við koluskeið og spaka – ógjørligt! Nú eru amboðini so snildisliga gjørd, so tað er lagamanni at grava við hes­um »skeiðum«. Nú hoyra vit, at bilarnir um nøkur fá ár ikki fara at tørva bilførarar. Alt verður talgilt. Um hetta verður galdandi fyri gravkýrnar, vita vit ikki. Kanska tær, sum grava til Vestmanna, tí har situr maður, Jonhard Mikkelsen, og hongur talgildar bøkur út á snór á alnótini, so tað fer ikki at skorta at fáa grav­kýrnar upp í hesa digitalisering. Tað var so sjáldsamt at hoyra útvarpið greiða frá gravingini til Vest­manna. Roynt varð av øllum alvi at fáa gjørt ein geira, ella rás ígjøg­num dungakavan til henda ediliga stað, so koyrandi varð. Um onkur var neyðsendur, so mátti sleppast til Vestmanna ella út um eingjargarðarnar í hesi bygd. Vestmenningar hava hugnað sær, nú høgættin var komin til hús og hevði lagt seg. Havi hoyrt onkran fuglfirðing sagt, at vestmenningar vóru so heivir – róligir. Teir ríða kanska ikki sama dag, sum teir saðla, men fram koma teir. Teir líkj­ ast kanska fuglfirðingum eitt sindur. Útvarpið bar eisini tey tíðindi, at næmingarnir á stu­ dentaskúlanum í Hoydølum gjørdu bart í hesi kavaódnini. Teir mótmæltu, at teimum var sítt atgongd til orðabøkur Sprotans, tí ikki var peningur til tess. Hann komi til mín. Vest­manna lá inni­kavað, men so knapp­liga bórust tey tíðindi, at Sprotin hevði gjørt avtalu við land og komm­unur, at ikki bert studentarnir í Hoy­døl­um skuldu fáa loyvi at brúka orða­ bøkur Sprotans. Allur tann víði heimur, smbrt. útvarpinum, fekk atgongd til hesa gull­orða­ rúgvu..... og lukka, landið og kommunurnar skuldu rinda fyri hesa kavarudding! Har sat Jonhard Mikkelsen á sínum góðsi við Hornavegin í Vestmanna innikavaður og hugnaði sær. Hann og hansara hirðkonur og hirðmenn fingu lagt út á netið 13 orðabøkur til allan tann víða heim... 13 sprota­vindeygu... Tað var ikki koyr­andi til Vestmanna henda dag, men tað hevur ongantíð verið í okkara málsøgu, at so stór kava­rudding er farin fram málinum at frama á so yndisligan hátt og so skjótt. Vit skulu minnast til, at tað var ikki koyrandi til Vestmanna, men trettan orðabøkur úr Vestmanna vórðu lagdar út til tann víða heim at brúka á alnótini... hetta var ein dýrdar­loka, sum fann vegin út um allar eingjar­garðar til onnur garðalið í hesi verøld.. ein streymur av orðum í einari kavaguvu. Minnist til, at Vestmanna lá innikavað henda dag. kjak klumman Ahmed gjørdist bjargingin Orðabøkur og kavaveður T Tá vit fluttu úr Føroyum, tosaði elsti sonurin bara føroyskt. Hann byrjaði í svensk­um forskúla, og tað gekk strilti. Hann tosaði lítið og onki, og vildi ikki spæla vid hini børnini. Vit foreldur vóru órógvað og komu oftani eftir einum keddum drongi. Nakrir mánaðir gingu, og onki sá út til at hjálpa. Lærararnir kallaðu til fundir fyri at fáa hugskot um, hvussu tey kundu hjálpa uppá støðuna. Brádliga ein dag sóu vit, hvussu hann og ein ný­fluttur palestinskur drongur - Ahmed - spældu saman í einum horni fyri seg sjálvar. Eg mundi ikki trúð mínum egnu eygum, eftirsum eg visti, at hvørgin teirra mundi skilja serliga nógv tí, hin segði. Spakuliga gjørdust morgnarnir lættari, og ein dag vildi sonurin sleppa heim við Ahmed at spæla. Leikurnar vóru sjálvandi øðrvísi hjá Ahmed og hansara beiggjum, men sonurin treivst væl og helt slettis ikki, at tað var nakað løgið, at omma Ahmed bar niqab*. Vit foreldur vóru sjálvandi sera glað fyri nýfunna vinarlagið. Mamma Ahmed var ein skilakona, ið kempaði hart fyri at fáa familjuna at trívast í nýggja heimlandinum. Pápin var sjúkur og orkaði ikki tað stóra. Saman gjørdust sonurin og Ahmed sterkir. Teir komu inn í flokkin, og tá nakrir mánaðir vóru gingnir tosaðu báðir svenskt við floksfelagarnar. Eftir summarfrítíðina flutti familjan hjá Ahmed til ein annan bý, har familja teirra búði. "It is difficult" segði mamman og turkaði eitt tár. Eg græt eisini, tí eg væntaði tað ringasta. Men sonurin vísti seg at trívast fínt og fekk skjótt aðrar vinir. Eg hugsi mangan um Ahmed og vóni, at hann og familjan hava tað gott. Hann visti tað nokk ikki, men fyri okkara familju var hann ein bjarging. Hendan lítla søgan um sonin og Ahmed er nokk bert ein av túsund um, hvussu jaligt tað kann vera at fáa eina øðrvísi familju inn í samfelagið. Eg hevði ynskt, at fleiri børn við útlendskum nøvnum sótu á teimum føroysku skúlabonkunum. Tí børnini eru opin, og fyri tey er húðarliturin bara ein litur og onki annað. *nicab er tað slagið av burka, har bara eyguni eru sjónlig Inna Törnroos Ver við í kjakinum! Send teldupost til post@sosialurin.fo Meiningar og kjak