hósdagur 12. mars 2015síða 12

Fríggjadagur 13. mars 2015 sosialurin 30 12 tema Islamskur Statur Eiga at hjálpa har vit kunnu – IS kann illa samanlíknast við aðrar terrorbólkar kring heimin. Meðan Al Qaeda roynir at vinna sær størri undirtøku millum lokalfólkið, og tí tekur summi – um enn ov fá – menniskjalig atlit, so er IS bert áhugað í at yvirtaka økir í landinum – og drepa tey, sum standa fyri. Tað besta Føroyar kunnu gera er tí at hjálpa teimum, sum flýggja undan IS. Tað heldur 31 ára gamli Heini Jacobsen, sum hevur verið í Afghanistan sum hermaður fyri danska herin Barbara Holm E g havi upplivað, at kríggj kann oyðileggja vaksnar menn. Ímynda tær so tey, sum liva í krígssonum alt sítt lív. Tað er tað fyrsta, ið rennur vág­bing­inum Heina Jacobsen til hugs, tá ið hann skal seta orð á sínar tank­ar um Isis. Í 2009 varð Heini Jacobsen út­sendur fyri danska herin til Afghanistan at berjast ímóti Taliban. Eftir fleiri ára venjingartíð á venj­ ingar­støðini hjá danska herinum á millum annað Bornholm, gjørdist tað hans­ara túrur at fara frá familjuni í kríggj. – At fara úr Danmark var natúrligt. Tú fert at gera tað, sum tú hevur vant miðvíst ímóti. Men at uppliva eitt krígsrakt land er ikki nakað, ið fólk kunnu ímynda sær, áðrenn tey fara, sigur Heini Jacobsen. Sum MD – ella læknahjálpa – hevði Heini ábyrgdina av at hava heili­vág og líknandi um hendi, um okkurt skuldi hent. Á Mob Price støðini í Afghanistan, har allir hermenninir hildu til, var tað eisini vanligt, at lokalu fólkini komu at leita sær eftir hjálp, tá ið teirra nærmastu vóru særd ella deyð. Orsøkin var, at tey fingu pengar, um lokalfólkið varð komið ímillum, tá ið danskir ella aðrir hermenn skutu eftir Taliban. – Einaferð minnist eg, at ein maður kom við einari ungari gentu. Hon lá fyri deyðanum, og doyði stutt eftir. So var tað mín uppgáva at hyggja at henni og staðfesta, at hon veruliga var farin, greiður Heini Jacobsen frá. Tíðin í Afghanistan hevði eisini við sær, at hermenninir vórðu tætt knýttir at flóttafólkalegum í lokal­ økinum. Og júst tankin um flótta­ fólka­legurnar í Afghanistan er nakað, sum fær Heina at steðga á eina løtu og við sorgblídni minnast aftur á tey fólk, sum har vóru. –  Summir føroyingar hava kanska verið á flóttafólkalegum og gjørt hjálpararbeiði. Men um nakar føroyingur hevur verið á teimum mest neyðarsligu legunum, so vita tey, at tær eru einki annað enn eitt alternativ til deyðan, sigur Heini. Á flóttafólkalegunum upplivdu Heini og hinir hermenninir, at fólk­ini vóru óttafull, vónleys og fjáltur­stung­ in um, hvat nú mundi fara at henda teimum. Teirra dagar høvdu als einki innihald, teirra liviumstøður vóru ræðuligar og eingin glotti var at hóma í eygum teirra. Tey vóru slóknað. Heini Jacobsen »Vit kunnu sjálvandi ikki taka fleiri túsund flótta­ fólk til Føroya. Men vit mugu royna at hjálpa so nógvum, vit kunnu«