hósdagur 26. mars 2015síða 37

13 Mentanarblaðið hjá Miðlahúsinum 3 • 27. mars 2015 Dorit Hansen að bankar á dyrnar hjá familjuni Olsen úti í Grønlandi. Uttanfyri standa nakr­ ir floksfelagar hjá Torbirni. Tey ganga í sjeynda flokki, men Torbjørn hevur ikki verið í skúla í nakrar vikur. Hann er lagstur inni. Og nú standa floksfelagarnir á trappuni og spyrja eftir honum. – Jú, Torbjørn er inni, sigur mamman. Hon fer eftir soninum, men hann vil ikki út. Vil ikki heilsa upp á floksfelagarnar og vil ikki aftur í skúla. Nakrar mánaðir frammanundan hevði mamman verið við honum niðri hjá Niels Arge, tí drongurin sá so illa. Honum hevði dámt væl í skúlanum øll barnaárini, men nú var hann farin at síggja verri og verri, og hjá Niels Arge kundu tey staðfesta, at hann mátti hava brillur. – Tá eg tók brillurnar uppá í skúlanum, vendu øll sær við, og onkur segði “brilluskortur”, so eg tók tær av aftur beinanvegin og koyrdi tær ongantíð upp á aftur í skúlanum. – Eg sá ikki tað, sum lærarin skrivaði á talvuna, og eg treivst verri og verri. Og so gavst eg og legðist inni. Eg vildi ikki síggja fremmandafólk. Var tað smædni ella kenslusemi? – Bæði tvey, haldi eg. Eg havi altíð verið øgiliga smæð­in og eri tað enn. Men eg var 13 - 14 ár tá. Alt kenslu­semi brýtur út tey árini. Tá ið børnini fóru í skúla, sat Torbjørn heima og tekn­aði, og tá ið tey fóru út at spæla, sat hann eisini heima og teknaði. – Eg var nógv í Vík sum barn, tí mamma mín var hað­ ani, og har teknaði eg eisini nógv. Mammubeiggi mín var øgiliga interesseraður í list, og honum dámdi altíð so væl mínar tekningar. Eg var bara 11 ár, tá hann for­ taldi mær, at eg kundi fara niður at læra til lista­málara. – Longu tá avgjørdi eg, at tað var tað, eg vildi. Bensin skal til Tá ið Torbjørn var ungur, arbeiddi pápi hansara á Skipa­ smiðjuni. Í dag arbeiðir hann sjálvur á ovastu hædd í einum av stóru ídnaðarbygningunum. Tað er her vit bæði hittast til samrøðu ein kaldan leygardag í februar. Her hittast eisini fortíðin og nútíðin, føroyska ídnaðar­ søgan og dagsins listaumstøður. Smalar, brattar trappur ganga upp á fjórðu hædd, har Torbjørn heldur til. Vit taka tó ikki trappurnar, men stóru ídnaðarlyftuna. Skramblandi maskinljóð, manna­ fólka­rísl á veggunum og ein hálvsúrur angi av farnari tíð fylgja okkum upp. Onnur listafólk hava eisini arbeiðshølir her, men Torbjørn er einsamallur ovast uppi. Hann og boga­skjót­ arnir, sum bara skjóta vetrarkvøld, og tá er alíkavæl ov myrkt til at mála. Hendan dagin er gott ljós inni, og máln­ingar standa fram við veggunum, klárir at verða sýndir fram í Klaksvík í mars. – Tað er kalt, men eg skal koyra hitan frá, sigur lista­ maðurin, tá hann gongur undan mær inn í stóru høllina. Hann heingir slitna, brúna leðurjakkan á ein knáka og flytir tveir elektriskar ovnar við gassfløskum tættari yvir til djúpa lenistólin og krakkin. ...framhald á síðu 14 T “Tað eru tínar kenslur, sum hanga á vegginum. Tín húð,” sigur Torbjørn Olsen, sum viðgongur, at hann er nervøsur, hvørja ferð hann skal hava eina sýning. “Men tað er týdningarmikið at sýna fram. Eg hevði ikki verið sami lista­ maður, um eg ikki sýndi fram. Og so hevði eg eisini verið djúpt ólukkuligur,” staðfestir lista­maðurin, sum í januar í ár fekk ársins Mentanarvirðisløn. Mynd: Finnur Justinussen