hósdagur 9. apríl 2015síða 25

Fríggjadagur 10. apríl 2015 sosialurin 40 25 tú automatisk meira mentalt gras at jótra. Tí er vert at geva gætur, at hesin vani skjótt kann gerast tíðar­ krevj­andi, so tú mást skapa pláss fyri tí í kalendaranum. 2 Samanber við onnur Samanber, samanber, samanber. Hvørja ferð tú upplivir eitt hvørt gott, stuttligt ella gevandi, er týdn­ ingar­mikið, at tú ikki er so banal, at tú verður takksom, men at tú held­ ur samanber teg við onkran, ið tú ímyndar tær hevur tað stuttligari og betri enn tú. Sólarmyrkingin var ein stór upp­ living, men hevur tú minst til at hugsa um tey, ið upplivdu tað á ein meira stórslignan hátt enn tú? Sum sóu tað klárari enn tú? Sum kanska høvdu alla sína stóru, heitu, har­mon­ isku familju við sær í løtuni? Far á facebook við eittans enda­ máli: at samanbera tína innaru støðu, tá tú er kedd, særd, rastleys ella ónøgd, við tey, sum síggja út til at hava tað gott – ella í øllum førum betri enn tú. Um tú hevur eitt arbeiði, sum tú samanumtikið ert nøgdur við, og ein maka, sum tú ert góður við, so er um­ ráðandi, at tú setur fokus á allar teir dreymar og vónir, tú enn ikki hevur realiserað. Hetta kanst tú gera við at samanbera teg við tey, ið hava nátt tí, sum tú enn ikki hevur nátt. Dvøl við kensluna av misnøgd – smakka ómegdina, helst minst ein tíma um dagin. Hugsa ikki um, at tað tú sært hjá øðrum, bara er tað ytra. Ein fasada. 3 Hugsa um teg sjálvan og finst at øðrum Hugsa ikki um sam­ felags­mál. Tað órógvar. Títt høvuðsfokus má vera tú sjálvur – altíð. At tú stúrir um tína fíggjarligu støðu, tín trivnað í parlagnum, hvat tú fær burturúr tínum vinarbondum, hvat arbeiðsplássið gevur tær, hvussu tín sinnisliga støða er, og hvat tær manglar, leingist eftir og tørvar her í lívinum. Finst at tínum nærmastu reglu­ liga. Til dømis makanum. Leyp ver­ balt í krovið á honum, tá hann minst væntar tað. Helst alment, t.d. tá tit keypa inn og hann roynir at gera av, hvat hann skal gera til nátturða. Ver dramatisk og skelda út um, at tú er troytt av hansara ókreativa døgurða­ vali. Tað fer at sjokera hann, so hann ikki megnar at svara aftur í løtuni. Tá hann tekur tað uppaftur seinni fyri at skilja hvat hendi, kanst tú blankt av­ nokta alt og siga, at tað bara er okkurt í hansara høvdi. Ver kreativ og orginal í tínum kritikki – so finnur tú skjótt útav, hvussu lætt tað er, tí tað er altíð okk­ urt at finnast at. Møguleikarnir er óenda­ligir. Til dømis ber til at fara konsekvent ímóti øllum rundan um teg, serliga tá tey eru glað um okkurt. Vissi øll á arbeiðsplássinum t.d. kendu stóra ærufrykt og gleði undir sólar­myrkingini, so kundi tú latið eina viðmerking fallið um, at tað nú hevði verið stórslignari, um himmalin hevði verið heilt klárur. 4 Dvøl við spiltar møguleikar Lít aftur á títt lív regluliga og hugsa um allar teir møguleikar, ið aldrin blivu til nakað. Einaferð stóðu allar dyr víðopnar fyri tær. Men tá tú fórt inn gjøgnum eina, lótust hinar aftur. Hugsa um tað. Vel tær ein góðan sess í einum hálvmyrkum rúmi, lat eyguni aftur og hugleið um, hvussu óheppið tað er, at tú valdi tann makan, tú valdi. Minst til tá tú vart 20 ár og hitti vituga og vakra Giovanni í Italia. Mann hann ikki vera eins spenn­andi enn? Hvussu eydnusom og eksot­isk hevði tilveran ikki verið í Italia? Hugsa um hvussu nógvar lestrar- og arbeiðs­møgu­leik­ar tú eina­ferð hevði, og hvussu lítið og avmarkað títt arbeiðslív endaði við at vera. Meditera yvir hvussu keði­ligt títt lív er við tess føstu kørmum og kon­ s t a n t u e n d u r ­ t ø k u m og trúgv uppá, at tað altíð fer at vera, júst sum tað er nú. Einki áhugavert fer at henda í fram­tíðini. Eingir nýggir, inspirerandi persónar fara at koma inn í títt lív. Tú, við øllum tínum evnum og tíni uniku per­són­ligheit bleiv ímóti tínum vilja av­markað til hetta keðiliga lívið, ið tú livir. Og týdningarmest av øllum: Ver aldrin takksom fyri nakað, sum er hent tær! Tað er skjótasta leiðin til eyð­mjúka gleði – og slíkan banalitet ert tú ov klók til… ella hvussu? post@sosialurin.fo »Hví verða vit glað og lættsint? Innan sálarfrøðina verður granskað í hvat tað er, sum ger lívið gott« Sannur vís­ dómur sprettir úr djúpari vanlukku og sálarneyð, hildu kritikarar