hósdagur 16. apríl 2015síða 17

Fríggjadagur 17. apríl 2015 sosialurin 43 17 – Fyri suðuroyingar til dømis er sjálv­andi umráðandi, at tey kenna hava onkra hjálp at heinta, um okkurt skuldi hent. Men tað er longu soleiðis í dag, at flest allir suðuroy­ ingar og norðoyingar noyðast á Landssjúkrahúsið í flest øllum førum, sigur Katrin. Hon vísur á, at hon ikki er heilt greið yvir hvussu sjúkrahúsini í Suður­oynni og Klaksvík eru uppbygd, og hvør læknalig hjálp er at heinta, men í og við, at heilsuverki er fíggjar­liga spert, so fer nóg spillorka í at við­líka­halda smáu sjúkrahúsini. – Sjálvandi kann okkurt liggja í Suðuroynni og í Klaksvík, men vit mugu savna so nógv sum yvirhøvur møguligt, fyri at fáa sum mest burturúr tí vit hava, vísur Katrin á. Tá nýggi undirsjóvartunnilin verð­ur liðugur, tekur tað bert 40 minuttir at koyra til Havnar. Við sjúkrabili tekur tað kanska 30 min. – Í Keypmannahavn kann tað mangan tað longri tíð enn 30 min­ uttir at koma ígjøgnum býin til sjúkra­húsið, vísur Katrin á. Tá ið sjúkrahúsini í Klaksvík og Suðuroynni skulu haldast við líka, so merkir tað eisini, at har eru nógvir útlendskir konsulentar knýttir at sjúkra­húsunum, umframt, at tað skulu vera trý ymisk depot við heili­ vági, og bara tað merkir eina stóra eyka útreiðslu fyri heilsuverkið. Stúrir fyri, at læknarnir rýma Tað er torført hjá teimum, sum ikki hava innlit í sjúkrahúsvirksemi, at meta um trupulleikan í Føroyum í dag. Men Katrin Olsen og hinir lækn­ ar­nir, sum hava tosað við Sosialin um hendan trupulleikan, vísa á, at støðan er hættislig. – Um eingin politisk raðfesting verð­ur gjørd skjótt, so enda vit í ein­ ari støðu, har vit ikki kunnu siga, at fak­liga støðið er nóg gott, sigur Katrin Olsen. Hon vísur á, at støðan í dag á summ­um økjum er rættiliga vánalig. – Tey økini, har eingin serlækni er knýttur at, eru so sperd, at sjúk­ ling­arnir kunnu als ikki kenna seg tryggar í Føroyum, sigur Katrin Olsen. Tað, sum er mest um­ ráð­andi fyri Katrina og aðrar læknar við, er at sam­starvið tvørtur um sergreinar er gott, menn­ andi og til frama fyri sjúk­ lingin. – Eg stúri fyri, at har verður lækna­mangul rættiliga skjótt. Hetta tí, at fleiri serlæknar stinga í sekkin, nógvir fara frá komandi árini orsaka av aldur, og um tað verður verri ella um einki hendir, so fer eingin at velja Føroyar til, sigur Katrin. Hennara dreymur er at flyta heim til Føroya og starvast sum ser­lækni her, men hetta verður ein­ans veru­ leiki, sum skil kemur á heilsu­verkið. – Eingin vil arbeiða undir um­støð­ um, har tú onga ávirkan hevur á, um tú kanst arbeiða við tínum egna ser­ økið, vísur Katrin á. Samstundis er læknaheimurin broyttur á tann hátt, at meirilutin av teimum, sum fáa eina læknaliga út­búgving, eru kvinnur, og kvinnur vilja treyðugt forsøma hús og heim. – Eg, sum kvinnuligur lækni, og aðrar við mær, viga familjuna hægri. Og at hava døgnvaktir annan hvønn ella triðja hvønn dag, eru tað fáar, sum tíma, sigur Katrin. Í sjúkrahúsverkum aðrastaðni eru treyt­irnar ikki soleiðis, og tískil lokkar um­heimurin læknar til sín og harvið úr Føroyum. – Um vit ikki fáa nóg mikið av ser­ læknum, so enda vit í einari støðu, har alsamt fleiri sjúklingar vera sendir av landinum til viðgerðar. Og í ein­um so lítlum samfelagið, sum Før­oy­ar er, so fara vit altíð at senda summi av landinum. Men tað má vera aðal­ málið, at vit kunnu viðgera sjúk­ling­ar innanfyri so nógv serøkið sum møgu­ ligt, her heima, sigur Katrin. Hon vísur á, at politiski myndug­ leikin ikki dugir at síggja, at tað er ikki bara tveir møguleikar at velja ímillum. Tað nýtist ikki at vera antin eitt sjúkrahús ella trý. – Vit kunnu hava eitt millumting, har tað mesta verður miðsavna, men fram­vegis kunnu suðuroyingar og norður­oyingar fáa eina ávísa hjálp á teirra økið, sigur Katrin. Júst hvat skal vera á hvørjum økið hevur Katrin ikki gjørt sær nógvar tankar um. Hetta einamest tí, at hon held­ur, at so at siga øll serøkið skulu savn­ast á Landssjúkrahúsinum, með­ an tað mest neyðturviliga skal vera á hinum báðum smáu. – Men krevur tað er ein vilji og pengar til at broyta tað, og vit mugu hava eina ætlan fyri hvussu vit vilja hava, at sjúkrahúsverkið skal vera fram­yvir, sigur Katrin. Hon er vónrík um støðuna, tí tað tykist sum, at meira fokus er á hend­ an trupulleikan í dag enn tað hevur verið áður. Og so leingið sum vit kjak­ast um støðuna, so er vón fyri framman. savnsmynd Í dag er lækna­ útbúgvingin gjørd eftir, at læknar­nir eftir loknan lesnað skulu ar­beiða á stórum sjúkrahúseindum, har øll serøkið eru umboða og arbeiða saman »Tey økini, har eingin serlækni er knýttur at, eru so sperd, at sjúk­ling­arnir kunnu als ikki kenna seg tryggar« Katrin Olsen, lækni savnsmynd