týsdagur 21. apríl 2015síða 20

Mikudagur 22. apríl 2015 · Nr. 45 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 meldurin Hilmar Jan Hansen Um eina góða viku, Dýra­biði­ dag 1. mai, verður prestvígsla í Christianskirkjuni og seinni um dagin innsetan í Viða­ reiðis kirkju. Hetta er í sam­ bandi við, at nýggjur prest­ ur tekur við kallinum sum sóknarprestur Eystan Múla, í Norðoya eystara presta­ gjaldi. Nýggi presturin er 27 ára gamli Jóannes Purkhús, sum er føddur og uppvaksin undir Hálsi í Klaksvík, har hann búði øll síni barnaár, til hann á sumri 2008 fór nið­ur til Dan­markar at lesa gud­frøði. – Foreldur míni eru Sigrid, fødd Dam og ættað úr Kollafirði, og Jón Purkhús, sum er klaksvíkingur. Eg eri elstur av trimum systkjum, og hini eru Marjun, sum er 24 ára gomul, og Fríði, sum er 20 ára gaml, greiðir fryntligi Jóannes Purkhús frá, tá hann verður spurdur tann nógv brúkta og fleirtýdda ser­før­oyska spurningin: Hvør ert tú? – At eg nú verði prestur, er ikki nakað, sum beinleiðis hevur verið ein dreymur afturi frá barnaárunum, hóast eg komi úr einum heimi, har tað er náttúrligt at fara í sunnudagsskúla og ganga í kirkju, umframt at fara til frí­tíðar­arbeiði og alt tað, sum børn og ung kunnu fara til í einum andligum um­ hvørvi. Sín barnaskúla fekk kom­ andi viðareiðisprestur í skúl­ anum við Ósánna í Klaksvík frá 1994 til 2004, tá hann fór á Kambsdal, har hann bleiv málsligur studentur í 2007. Síðani var hann í eitt ár vik­ ar­ur við Gøtu skúla, áðr­enn leiðin lá av landinum at lesa gudfrøði. – Mær hevur altíð dámt væl at lisi og studerað, og eg havt eitt nokk so náttúrligt forvitni, so hjá mær hevur áhugin verið fyri ymiskum fakum, og tí kundi eg eisini havt lisið so nógv annað. Men onkunstaðni er gud­ frøðin blivin tað, sum eg ynskti at fara í holt við, sigur Jóannes. – Helst er tankin um tað komin nakað seint í fram­ halds­deildini, og tað ávirkaði eisini, at eg valdi at taka máls­ligt studentsprógv, tí málið og alt tað fellur mær lættari enn tað matematiska og alt tað. Skaldskapur og so­vorðið var meira nær­ liggj­andi hjá mær, tí eg jú visti, hvønn veg tað bar, tá vit tosa um yrkisleið. Og so kann eg leggja aftrat, at eg gjørdi av at lesa gudfrøði við tí fyri eyga, at eg skuldi blíva prestur í Føroyum. Gott stað at byrja Í august 2008 fór Jóannes Purkhús niður til Dan­ mark­ar, har hann á uni­ versi­tet­inum í Århus fór at lesa gudfrøði, og fýra ár seinni hevði hann tikið sína bachelor-grad. Síðani helt hann fram við at taka kandidat-gradina, og í tí sam­bandi var hann eitt semest­ur í býnum Halle í gamla Eysturtýsklandi, har hann las á Martin Luther Universität, frá august 2013 til februar 2014. Síðani fór hann víðari til pastoral-seminarii, sum er tann praktiska presta­ út­búgv­ing, og hana gjørdi hann seg so lidnan við nakað fyri jól í fjør, tá hann so eisini gjørdi av at flyta úr Århus og heim­aftur til Klaksvíkar. – Tað eru tvey øki innan gudfrøðilesturin, sum hug­ taka meg kanska meira enn ann­að, og har er tað fyrra Nýggja Testamentið, sum er ein hugtakandi partur, tí tú lærir at arbeiða við tekstum, tulka teir og arbeiða við søgu­liga samanhanginum, tekstir­nir eru í. Og hitt seinna er so trúarlæran, sum mill­um annað snýr seg um tað, sum er hent upp ígjøgn­ um kirkjusøguna, sigur Jóannes. Hann dylur ikki fyri, at ynskið var sjálvandi at fáa eitt embæti, so hann kundi sleppa til arbeiðis sum prest­ ur, men at tað hinvegin er nokk so ringt at forútsiga, tí tað velst um, hvørji størv eru leys at søkja. – Men eg gjørdi av at søkja tað, sum var at søkja, og tí søkti eg bæði í Klaksvík og Kvívík, sum hava verið lýst leys, síðani eg var liðugur. Tá so Maria Jørðdal Niclasen fekk starvið í Kvívík, bleiv Viða­reiði ein møguleiki, og har var eg so einasti um­søkj­ arin, og eg var so heppin at fáa tað, sigur hann. – Viðareiði hevur eisini verið fyrsta kallið hjá fleiri prestum, so tað kennist sum eitt gott stað at byrja. Eg kann í tí sambandi nevna, at prestar sum Maria Jørðdal Niclasen, Meinhard Bjartalíð, Jógvan Fríðriksson og Niels Pauli Danielsen eru byrjað sum sóknarprestar í Ónagerði. Ikki púra ókendur Nú Jóannes Purkhús skal skifta adressu og búleikast í Ónagerði, er hetta ein bú­ stað­ur, ið ikki er púra fremm­ and­ur fyri honum, tí sum smá­drongur var hann eitt sind­ur í prestagarðinum á Viða­reiði. – Sum eg nevndi, var mamma mín úr Kollafirði, og ein mostur mín er Maria, sum er gift við sóknarprestinum á Glyvrum, Meinhard Bjarta­ líð. Tí kom eg sum barn eitt sindur norður til teirra, so um­hvørvi í Ónagerði er mær slett ikki ókent, sigur Jóannes, ið eisini vísir á, at hann jú er norðoyingur og bæði hevur arbeitt og gingið í skúla saman við viðingum. – Hartil er tað eisini stak hugaligt at koma til eina bygd, sum eg meini er tann í Føroyum við lægsta miðal­ aldr­inum, og har tað eru nógv ungfólk og nógvar barna­familjur. Av øðrum, sum eisini sigst trívast væl í Ónagerði, skal vera okkurt minni hugaligt, ið fær hurðar at bresta upp í presta­garðinum, umframt at ljóð av ymsum slagi sigast hoyrast har. – Sjálvandi havi eg hoyrt onkrar søgur um, at tað skal spøkja í Ónagerði, men eg dugi ikki at úttala meg um tað endiliga. Og tað er so ikki nak­að, sum eg havi hugsað um ella nakað, sum hevur – Mostur mín hevur verið prestafrúa í Ónagerði, so tí er tað ikki heilt ókent fyri mær at koma til Viðareiðis, sigur 27 ára gamli Jóannes Purkhús, sum um góða viku verður nýggjur viðareiðisprestur. Hann gleðir seg til at koma til bygdina við lægsta miðalaldri í Føroyum Ikki ókendur í Ónagerði Sjálvandi havi eg hoyrt onkrar søgur um, at tað skal spøkja í Ónagerði