hósdagur 16. juli 2015síða 15

Fríggjadagur 17. juli 2015 sosialurin 81 15 klumman Birita Lamhauge Jóansdóttir BA. Master í sexologi At vera 34, við barn og lesa millum »12« tøl H vor gammel er du egentlig Birita? spurdi ein av mínum 20 ára gomlu floksfeløgum herfyri. 34, svaraði eg. Du ser da ikke ud til at være så gammel! Det er jeg altså, segði eg við einum ivasomum smíli. Ok, men det kan man altså overhoved ikke mærke på dig! svaraði floksfelagin og smíltist skálkaliga aftur. Ikki alt gongur sum ætlað Eg minnist væl, tá ið eg sjálv var 20. Eg hevði fingið í høvdið, at tíðin var av tí ónda og at tað fór ikki at henda stórvegis áhugavert í lívinum aftaná at eg var vorðin 30 – tá fór tað mest at snúgva seg um viðlíkahald. Tí ráddi um, at geva lívinum innihald áðrenn tað var ov seint og hava lokið akademiska útbúgving, verða komin út á arbeiðsmarknaðin og ogna mær mann, heim og børn, áðrenn eg fylti 30. Tá ið eg fylti 25, hevði eg enn onga fasta útbúgvingarleið funnið mær. Tá ið eg fylti 28, var mín høvuðsinntøka forsorgarhjálp og tá ið eg fylti 30, var eg langtíðar sjúkrameldað og arbeiðsmarknaðurin, heimið, maðurin og børnini vóru enn ikki í eygsjón. Eg royndi sum frægast at blaka burtur ringu samvitskuna yvir alt tað, eg ”burdi” og ongantíð ”náddi” og hugsaði, at best mátti vera at halda uppat at vænta og krevja meira av lívinum, enn lívið kundi geva mær. Fyri fyrstu fer, gav matematiska meginreglan faktorernes orden er ligegyldig, veruliga meining. At finna stevið millum »12« tøl Í dag eri eg við barn og haldi saman við pápa at barninum. Eg lesi sálarfrøði á universitetinum í Keypmannahavn og verið væntandi liðug við lesturin í 2020. Tá eri eg 39 ár. Hóast tað kann vera ein fyrimunir at vera í eldra lagið, eitt nú tí eg veit hvat eg vil brúka útbúgvingina til og hvønn veg eg vil fara, er tað samstundis eisini rættiliga avbjóðandi. Mínir ungu floksfelagar eru ljósár frammanfyri meg innan teknologiina og somuleiðis tykjast tey eisini vera tað, tá tað um intelligens ræður. Vanliga haldi eg meg hava rímiliga gott akademiskt tev og vera væl skorna fyri tungubandinum, men millum sálarfrøðilesandi kenni eg meg meira millum maskinur enn millum menniskju. Tey ungu eru sum hópframleiddar maskinbyrsur. Tað rýkur úr teimum við 12 tølum, háfloygdum orðum og skilagóðum setningum og sjáldan rakar nakar eitt orð við síðurnar av. Hví vera betur enn hini? Eg kann ikki lata vera við at hugsa um, hvat tað ger við okkum menniskju og sambondini okkara millum, altíð at skula royna at blíva betur, enn vit frammanundan eru. Hetta samstundis, sum vit eisini skula vera betur, enn øll hini. Eru vit tá yvirhøvur før fyri, at vera ein íløga fyri onnur, enn okkum sjálvi? Eru vit sum samfelag kanska í vanda fyri, at framleiða einshugsandi heilar, ið bert eru avmarkaðir til, at fremja ítøkilig og málbar úrslit? Um samfelagið bert kann brúka tað, ið kann avmarkast til ávísar mannagongdir, tora fólk kanska ikki longur, at royna aðrar leiðir tí vandin fyri at gera mistøk, verður ov stórur. Og tora vit ikki longur tora at gera mistøk, hava vit ikki tá samstundis dripið kreativitetin? Uttan kreativitetin, tá steðgar skjótt øll nýhugsan og menning – bæði av samfelagnum og okkum sjálvum. At gleða seg til tað ókenda At vera við barn er eitt undarligt fyribrigdi. Samstundis sum tað er eitt tað mest natúr­ liga, ið til er, er tað fullkomiliga óveruligt og ikki rættiliga til at skilja. Gleði og stúran eru vavd saman og tankarnir eru nógvir og fløkjasligir. Tori eg at eiga vanliga? Hvat nú, um eg ikki klári tað og okkurt gongur galið? Er keisaraskurður kanska tryggari? Fái eg varandi skaðar aftaná? Hvussu fer føðingin og mammuleikluturin at ávirka kroppin og parlagið? Fari eg at hava orku til, at gera útbúgvingina í sálarfrøði lidna? Hvussu mín barnsburður verður, dugi eg ikki at ímynda mær. Vónandi verður hann ikki verri enn so, at eg havi mót uppá, at blíva við barn einaferð aftrat. Virðið í, at eg sjálv havi haft eina systur, kann ikki sigast við orðum og tí havi eg altíð hugsa, at skal eg hava eitt barn, skal eg eisini hava tvey. Mynd: privat »Eg kann ikki lata vera við at hugsa um, hvat tað ger við okkum menniskju og sambondini okkara millum, altíð at skula royna at blíva betur, enn vit frammanundan eru« meiningar