hósdagur 27. august 2015síða 10

Fríggjadagur 28. august 2015 sosialurin 98 10 Miðverjarnir Dan og Brandur renna yvir móti 14 ára gamla Karli, sum liggur á síðulinjuni, og hugsa »come on, reist teg upp og spæl víðari«. Men hann reisist ikki aftur. Varrarnar blána, hvør tægr knýtist av krampum. Í níggju minuttir sveimar hann millum lív og deyða, meðan fólk arbeiða fyri lívinum at fáa hjartað at pumpa aftur. Lívbjargandi fyrstuhjálp koppar útfallinum til tað betra Sveimaði millum lív og deyða Rógvi Nybo S einnapartin tann 15. august eru Birita Petersen og John Heri Mouritsen farin til dyst í Sandavági. Elsti sonurin spælir henda dagin sín fyrsta dyst við besta liðinum hjá 07 Vestur, og for­eldrini eru við vøllin. Hetta er helst ein vanligur leygardagur, eins og teir flestu hjá hesari familjuni. Tey eiga tríggjar dreingir, sum allir spæla fótbólt, so fleiri dystir eru á skránni hvørt einasta vikuskifti. Henda dagin eru tey í hálvleikinum farin inn til mammu Biritu, sum býr beint við vøllin. Tá ringir telefonin. Tað eru ófrættaboð. Boð, sum at byrja við eru ring at fáa høvd ella hala á. Hesin vanligi leygardagur skal skjótt vísa seg at verða alt annað enn tann vanligi leygardagurin hjá hesari familjuni. Fyrr um morgunin hevur 14 ára gamli sonurin Karl Mouritsen verið við U14 liðinum hjá 07 Vestur, sum leikti móti B36 í Sandavági, og for­ eldr­ini hava sostatt longu verið til ein dyst henda morgunin. Hann er farin við U16 liðinum norður til Klaks­víkar, har KÍ tekur móti teimum í Djúpu­ mýru. Eitt lítið korter inni í seinna hálv­leiki fær 07 Vestur innkast á egnari hálvu í høgru síðu. Karl fer út at taka innkastið. Hann bukkar seg nið­ur eftir bóltinum og smellur um. Ringt at skilja Birita Petersen er mamma Karl. Hon er heima hjá mammu sínari í Sanda­ vági, tá fartelefonin ringir. Tað er Joan Hovgaard, sum er liðleiðari hjá U16 liðinum hjá 07 Vestur. Hon sigur í tele­fonini, at Karl er dottin um. – Eg skilti tað ikki beinanvegin, greiðir Birita frá. Joan segði, at Karl var smallin um, men tað var ikki fyrr enn politiið kom í rørið, og endurtók tað, at eg uppfangaði álvaran í tí. Teir søgdu at støðan var álvarsom, og at vit máttu koma til Klaksvíkar Sjúkrahús. Tað gjørdu vit so. Men longu áðrenn vit vóru komin til Leynatunnilin fingu vit aftur boð um, at tey fóru at flyta Karl á Landssjúkrahúsið, og at vit tí skuldu fara til Havnar. Trúi tað var beinbrot Hendingar sum hesa hava vit hoyrt um í útlendskum fótbólti fleiri ferðir seinnu árini, har fótbóltsleikarar eru smalnir um á leikvøllinum. Men tað hevur eina ávísa fjarstøðu yvir sær, tá tað er úti í heimi. Eingin hugsar um, at tað sjálvandi eisini kann henda her. Fyrr enn tað hendir. Tað tekur eina løtu, áðrenn álvarin í støðuni gerst greið­ur fyri teimum. Joan Hovgaard er lið­leiðari hjá 07 Vestur, og stendur á síðu­linjuni í Klaksvík henda dagin. – Vit fáa innkast í høgru síðu á okkara hálvu og Karl fer út at taka innkastið. Eg síggi tað ikki sjálv, tá hann smellur um, tí har er ein ljós­steyri fyri, ið blokerar útsýnið. Hann smellur so um. Miðverjarnir hjá okkum, Dan og Brandur, renna spaku­liga yvir móti honum, har hann liggur á vøllinum, og hugsa »come on, reist teg upp og spæl víðari«. Men tá teir koma nærri, síggja teir, at tað er ‘Come on, reist teg upp og spæl víðari’. Men tá teir koma nærri, síggja teir, at tað er álvari, og rópa eftir at fáa hjálp« Karl Mouritsen Small um í Klaksvík Myndir: Privat persónssøga