týsdagur 8. september 2015síða 17

17 Mikudagur 9. september 2015 · Nr. 103 Sosialurin UM LÍKJAST VANLIGUM A BØRN TIL MÝS drongin, sum verður gandaður í leikinum hjá Roald Dahl, »Heksirnar« SJÓNLEIKUR Eru heksir veruliga til? Ber tað til at ganda øll børn í Bretlandi til mýs? Tað ger tað helst ikki, men í leik­ inum ber alt til – og har gongur í øllum førum sjón fyri søgn. Um leikin sigur høvuðsper­són­ urin í soleiðis í leiksránni: Í ævintýrum plaga heksir altíð at vera í fjákutum, svørtum hatti, í svørtum kappa, og tær flúgva á kustaskafti. Men hetta er onki ævintýr. Sjálvur havi eg tvær ferðir sæð heksir. Fyrru ferð slapp eg heilskapaður undan, men seinnu ferð gekk verri. Men tá saman um kemur eri eg enn á lívi, so sjáldsamur eg annars síggi út. Men lat okkum byrja frá byrj­ anini... So fer drongurin – ella músin, um tú vilt, undir at siga okkum frá søguni, sum byrjar við eini ferðslu­ vanlukku í Oslo, har foreldur hans­ ara láta lív. Við í leikinum eru nógvir av okk­ara kendastu og royndastu leikarum, so sum Hans Tórgarð, Katarina Nolsøe, Laura Joensen og Páll Danielsen. Eisini eru yngri leikarar – bæði royndir og minni royndir, sum Sóley Danielsen, Jákup Dahl Wardum, Petur Meinhard E. Andersen og Nicolaj Falck. Fleiri teirra royna seg í fleiri leiklutum. Eisini eru nakrar mannequin-dukkur, sum eisini royna seg í heksaleiklutinum. Vit kenna flestu leikararnar sum avbera góðar sjónleikarar. Í hesum leikinum hevur Laura Joensen høvuðsleiklutin sum omman, og tann ungi sjónleikarin, Jákup Dahl Wardum høvuðsleiklutin sum for­ eldraleysi ommusonurin, sum hitti óndu heksirnar. Páll Danielsen og Katharina Nolsøe hava leiklutin sum ríku foreldrini hjá Bruno Jenk­ins, sum Petur Meinhard E. Andersen spælir, ið er hin smá­ drong­urin í leikinum. Meginheksina spælir Hans Tórgarð, og tann leiklutin megnar hann sera væl, hóast hann skal ganga sum kvinna – onkur vildi kanska sagt sum dragqueen – í høg­hælaðum skóm í hálvanannan tíma. Hann vísir í leikinum, hvussu menn saktans kunnu spæla kvinnu­leik­lutir. Nógv er gjørt burtur úr tí visu­ ella í leikinum. Tað er Han­sina Iversen, sum hevur gjørt pall­ myndina, og hon er gjørd soleiðis, at vit ímynda okkum at vera uppi á einum lofti við nógvum skrambli, og har nógvar løgnar verur koma til sjóndar. Nógv pallskifti eru, og tey ganga skjótt. Pallmyndirnar eru tær flestu á hjólum og hava fleiri funktiónir. Tí verður vent og snarað og flutt runt við pallmyndunum fleiri ferðir gjøgnum leikin – og tað eru leikararnir sjálvir, ið gera tað ar­ beiðið. Tað er Kristina Sundar Hansen, sum hevur leikstjórnað. Laura Joensen hevur týtt leikritið úr norskum, stuðlað við týðingini hjá Eyðuni Andreasen av bókini frá 1998. Frumsýning var 29. august. Leikurin er spældur fleiri ferðir síðani. Hann verður spældur í kvøld og restina av vikuni. Á Tjóð­ pallinum siga tey, at tey spæla so leingi, sum fólk koma at hyggja.