hósdagur 1. oktober 2015síða 26

SOSIALURIN 113 26 Óli Jacobsen MARIA HANSEN: ARBEIÐSGENTA HJÁ PRESTI OG MESLINGAGRINDIN Sum granni til prestagarðin kom Maria at hava gott samband við prestarnar. Hon fekk eisini samband við meslingarnar í 1935 4. partur V it búðu nær kirkjuni og presta­ garðinum á Nesi og komu tí at kenna fólkini har. Fyrsti prestur, eg minnist, er Kaj Fibiger Jensen, sum var prestur á Nesi frá 1929 til 1934. Kona hansara kallaðist Ingeborg. Teirra elsta barn var Samuel, sum var javngamal við meg f. 1928. Í 1931 fingu tey ein son, Johannes, sum doyði sum nýføðingur og er jarðaður á Nesi. Eg veit hvar tann grøvin er. Meðan tey enn vóru á Nesi, fingu tey seinni dóttrina Ruth. Aftaná Fibiger Jensen kom Poul Johannes Buhl Nielsen, sum var prestur frá 1934-1946. Hann hevði áðrenn tað verið prestur í Havn. Buhl Nielsen var einkjumaður, tá ið hann kom inn á Nes, men í 1936 giftist hann við Brynhild Margrethu Rasmussen úr Sandavági. Tey bæði fingu fýra børn, Ellen Åse, Ruth, Bent og Tove. Eg fekk eisini eina serliga uppgávu fyri prestin. Eg gekk í skúla á Toftum. Tá var ikki so ofta gingið við posti út á Nes. Tað var litið mær til, at taka postin av posthúsinum á Toftum til prestagarðin, tá ið eg kom heim úr skúlanum. Posturin kom jú úr Havn við mjólkarbátunum, og posthúsið var á brúnni. Hann hevur litið mær væl til, tí tá havi eg ikki verið rættiliga gomul. Eg fekk so ein góðan drekkamunn aftur­fyri. Tey vóru ógvuliga góð við meg. Foreldrini hjá Brynhild komu eisini viðhvørt úr Sanda­vági at ferðast. Tey vóru eisini so góð við meg, og mamma hennara plagdi onkuntíð at binda mær okkurt. ­Eg fór at tæna hjá teimum, tá ið eg var 14 ára gomul. Her var rættiligur stílur í. Her vóru upp til tríggjar arbeiðsgentur, ein stovugenta, ein barnagenta og ein køksgenta. Eg var barnagenta og kom tí at kenna børnini ógvuliga væl. Tey vóru fitt fólk at vera hjá. Missión og samband Buhl var ein av oddamonnunum í heima­missi­ ónini, og hann var altíð við til møtir. ­Heimamissión var sterk úti á Nesi og Toftum. Her byrjaði hon sítt virksemi í 1907. Míni foreldur vóru eisini við, og tey gingu altíð á møti. Mamma var trúgvandi, áðrenn hon fór út á Nes. Fyrstu tíðina var einki missiónshús. Tá savnaðust tey í heimunum hjá hvørjum øðrum. Tað gjørdist skjótt ov trongt, og skúlin varð eisini brúktur. At fara í sunnudagsskúla var eisini ein sjálvfylgja. Sunnudagsskúli innan kirkjuliga karmin byrjaði á Toftum í 1921. Tey fyrstu árini var tað Lena í Tøðu, sum hevði sunnudagsskúla. Eftir at missiónshúsið Tabor varð bygt varð sunnudagsskúlin í Tabor, tá stóð Jenny Johannesen fyri honum. ­Missiónshúsið varð bygt í 1939, tað varð vígt av Buhl Nielsen. Seinni er so komið eitt nýggjari og størri missiónshús á Toftum. ­Blái Krossur byrjaði sítt virksemi hjá okkum i 1908. Tað var eisini ein sjálvfylgja, at sum 14 ára gamal gjørdist ein limur í hesum felagnum. Her var eg limur, til eg flutti til Gøtu. Í Gøtu hevði verið ein deild av Bláa Krossi, men hon var hildin uppat nokk so tíðliga. Tað varð hildin ein árlig blákrossveitsla, annaðhvørt ár Toftum og annaðhvørt ár í Rituvík. ­Politikkurin, tað var samband! Vit komu eisini beint inn í Sambandsflokkin, tá ið Hildi­ bjørg, systir mín, giftist við Jógvan Ingvard Olsen, sum eitt mannaminni umboðaði sam­ bands­flokkin á tingi. Pápi Jógvan Ingvard. Jens Christian Olsen, sum eisini var tingmaður fyri Sambandsflokkin undan Jógvani, var eisini virkin missiónsmaður. Hann var eisini virkin innan Bláa Kross, har hann var næstformaður og formaður í landsfelagnum í mong ár. Meslingar og grind Eg var sjey ára gomul, tá ið meslingagrindin var í Gøtu seint í 1935. Meslingasmittan spreiddi skjótt um stóran part av landinum. Pápi hevði ikki havt meslingar, so hann fekk teir mildar, tí hann var vaksineraður. Mamma hevði havt meslingar frammanundan, so hon var sloppin tá. Eg var tann fyrsta í húsinum, sum bleiv sjúk av meslingum, men hjá børnum vóru teir ikki vandamiklir. Tá eg so var blivin frísk, tá kom eg at ganga hús úr húsi á Nesi at hjálpa teimum so frægt sum eg kundi, har meslingar vóru,. Tað vóru ofta boð senda eftir Einar Djurhuus, kendur sum Heiðalæknin í ein mansaldur. Hann kom eg javnan at síggja hetta tíðarskeiðið. Hesir meslingar komu eisini at merkjast væl í Gøtu, har fleiri doyðu. Mostir mín, Marta, var gift við Høgna Zacharisassen úr Jákupsstovu. Anna, systir Høgna, hevur greitt frá, at hon og Olea, systir hennara, fingu ringar meslingar. Anna hóraði við neyð og deyð undan, meðan Olea doyði. Tær vóru 22 og 20 ára gamlar, tá tær gjørd­ust sjúkar. Ein triðja systir, Tomasia, sum tá var 18 ár, gjørdist eisini sjúk. Men hjá henni gjørdist sjúkan ikki so hættislig. Siðsøga Presturin Fibiger Jensen við konu og børnum Maria tænti hjá Poul Johannes Buhl Nielsen Norðragøtu 1926